!”สายตาของบุคคลหนึ่งที่มองทั้งสองมาแต่ไกลเหมือนจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่แต่ทำเป็นใจเย็นเพื่อจะรอดูเหตุการณ์ว่าจะเป็นยังไงต่อ เวลาผ่านไปสักชั่วโมงแพรวพราวเริ่มเมามากและควบคุมสติไม่ค่อยอยู่ในขนาดที่นิลยังคงเมาได้ไม่มากเพราะเขาเอาแต่มองหน้าหญิงสาว“พี่แพรวพอเถอะครับ”“พอเหรอ”เธอเมาหน้าแดงที่พูดกับเขา“เดี๋ยวไปส่งกลับบ้านครับ”“ไม่ต้องส่งกลับบ้านส่งร้านเจ๊พิมลเลย”“ครับ”นิลกำลังจะประคองตัวหญิงสาวแต่บังเอิญมีเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วบอกกับเขามีคนอยากขอพบอยู่หลังร้าน เขาตกลงไปกับเด็กเสิร์ฟและขอให้แพรวพราวรออยู่ตรงนั้น..นิลเดินไปออกไปรอใครคนนั้นเกือบประมาณสิบห้านาทีก็ไม่มีใครมา เลยกลับเข้าไปในร้าน ปรากฏว่าแพรวพราวหายไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้น ถามเด็กเสิร์ฟคนดังกล่าวก็บอกว่าเธอกลับไปแล้วแต่ไม่รู้ว่าใครมารับโตมรนำร่างแพรวพราวที่เมาไม่รู้เรื่องพามาที่รถและมองเธอด้วยความโมโหเพราะเธอนัดผู้ชายคนอื่นมาดื่มด้วยที่ไม่ใช่เขา อีกฝ่ายอยากจะร้ายเธอให้รู้สึกถึงความเจ็บปวดมากแต่ยั้งมือไว้ก่อน“จะพาพี่ไปไหน”“พี่แพรว!” เสียงนั้นเธอจำได้ว่าเป็นของชายอื่นไม่ใช่คนที่เธอควงมาดื่ม“โตมร!”“พี่จำผมได้อยู่เหรอคร
Read more
LOGIN
