Semua Bab แพรวพราว: Bab 1 - Bab 8

แพรวพราวเธอเป็นผู้หญิงที่สวยชายใดเห็นเป็นต้องตกหลุมรักเธอไม่เพียงแค่นั้นจริตมารยาของเธอก็มีไม่เบาเธอไม่เคยปฏิเสธผู้ชายที่เข้ามาพัวพันเกี่ยวกับเธอกลับชอบมันด้วยซ้ำ เพราะหน้าตาที่สวยจนสะดุดตาเธอเลือกที่จะทำงานเกี่ยวกับการต้อนรับแขกในร้านอาหารแห่งหนึ่งแต่ภายในร้านเป็นร้านเหล้าที่เหล่าชายใดต่างก็รู้กัน“เจ๊…เรียกฉันมีอะไร”เธอคุยกับเจ้าของร้านอย่างเจ๊พิมล“มึงช่วยต้อนรับแขกโต๊ะนั้นที…พอดีวันนี้พิมไม่มา”เธอทำหน้าไม่พอใจที่ต้องต้อนรับแขกของคนอื่นและคงไม่ใช่เสี่ยที่เงินหนาเป็นปึกที่เธอเคยเจอ“ทำไมต้องเป็นฉันเจ๊หาคนอื่นก่อนไหม”เธอเสนอความคิดเห็นให้กับเจ้าของร้าน“ไม่มีใคร มึงนั่นแหละเหมาะสุดแล้ว”“เงินหนาไหม”เธอกระซิบข้างหูเจ๊เบาๆ“เงินหนาซิแถมยังหนุ่มยังแน่เลยนะ”“ยังหนุ่มยังแน่หาเงินใช้เองไหม ไม่ใช่ขอเงินพ่อแม่แล้วมาเปย์พวกฉันนะ ถ้ายังงี้ไม่เอาด้วยหรอก”“เออ..น่า กูให้มึงดูแลมันแค่วันเดียวแหละเพราะไม่มีใครแล้ว อีกอย่างเสี่ยชูชัยวันนี้ก็ไม่ได้มา”“ก็ได้แต่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะรอบหน้าให้คนอื่นละกัน”“งั้นมึงไปแต่งตัวสวยๆ รอเลย”แพรวพราวเข้าไปหลังร้านพร้อมกับนั่งลงหน้ากระจกบานใหญ่แล้วหยิบเครื่อง

แพรวพราวตื่นตีสี่เพื่อมาหุงข้าวหาอาหารให้กับสามี ถึงเธอจะนอกใจสามีแต่เรื่องงานบ้านงานเรือนเธอก็ไม่เคยขาดตกบกพร่องแถมยังทำมันอย่างชินมือ ฮานจะออกจากบ้านไปทำงานตอนเจ็ดโมงครึ่งเขาทำงานที่โรงงานหน้าที่ของเขาเป็นช่างขัดไม้ส่วนฝีมือนั้นดีเลยทีเดียวฮานกับแพรวพราวอยู่กินกับแบบสามีภรรยามาเป็นระยะเวลาเกือบจะสิบปีและทั้งสองมีอายุต่างกันค่อนข้างมากแพรวพราวอายุจะอ่อนกว่าฮานซึ่งเธอมีอายุสามสิบสี่ต้นๆก็ถือว่ายังเป็นผู้หญิงที่พอเหมาะพอดี ส่วนสามีของเธออายุประมาณสี่สิบสี่ฮานเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างบอกบางและเป็นคนตัวสูง ไม่เพียงแค่นั้นยังมีหนวดเล็กน้อยแต่หนวดของเขาไม่ได้ทำเจ้าของดูแก่ลงเลยกลับทำให้ดูดีอีกต่างหาก“ฮานถ้าทำตรงนี้เสร็จขอไปช่วยนิลมันตรงนั้นหน่อยนะ”ชายที่ดูมีอายุมากว่าเขาและรูปร่างที่สูงเท่ากับเขา“ครับพี่ชาตรี”ชาตรีคือเจ้าของโรงไม้ที่ฮานมาทำงานด้วยและเป็นเจ้านายเป็นเพื่อนในเวลาเดียวกันฮานทำงานด้วยความขยันขันแข็งไม่บ่นเมื่อเจองานหนักและชอบช่วยเหลือเพื่อนร่วมงานที่ทำงานด้วยกัน เมื่อทำงานของตัวเองเสร็จก็ไปช่วยนิลเด็กใหม่ที่พึ่งเข้ามาทำไม่กี่วันต่อ"ไหนที่มึงจะให้กูช่วย”ฮานเข้าไปถามนิลแล้วหยิ

ทุกๆวันเสาร์จะเป็นวันหยุดของแพรวพราวจะเป็นวันที่เธอตื่นสายเป็นพิเศษและเป็นวันที่ไม่หุงหากับข้าวให้กับสามีซึ่งฮานเองก็เข้าใจและก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ กลับบอกให้ภรรยาของพักผ่อนเต็มที่"น้องวันนี้อยากทานอะไรไหมเดี๋ยวพี่ทำไว้ให้”ฮานที่ตื่นเช้าก่อนภรรยาคนสวยเข้ามานั่งข้างเตียงแล้วถามเธอขึ้น“ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ..พี่ทำแค่ของพี่ส่วนของน้องเดี๋ยวทำเอง”เธอพูดกับสามีในขนาดที่ตายังปิดอยู่“ก็ได้ครับ..หลับต่อเลยนะพี่ออกไปทำงานก่อน”ฮานกำลังจะลุกขึ้นเธอรีบคว้ามือของสามีแล้วดึงเข้าหาตัวเองพร้อมกับจูบไปที่ริมฝีปากเบาๆ“ทำอะไร?..พี่ต้องไปทำงานนะ”“ขอน้องทำนะคะ…อยาก!!.”เธอพูดกับสามีอย่างไม่อายปากและน่าจะเป็นคำพูดที่เคยชินสำหรับสามีภรรยาคู่นี้ ฮานเมื่อได้ยินภรรยาพูดแบบนั้นเขาเองก็อดใจไม่ไหวเหมือนกันเลยถอดเสื้อตัวเองออกแล้วเอาหน้ามุดเข้าไปในผ้าห่มพร้อมทำเรื่องที่ภรรยาขอไว้เมื่อเสร็จฮานก็รีบออกจากห้องนอนแล้วเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายก่อนที่จะไปทำงานความจริงเขาอาบน้ำไปแล้วหนึ่งรอบแล้วแต่ก็อาบอีกรอบเพราะไม่อยากไปนั่งในสภาพที่มีกลิ่นตัวที่ติดน้ำกาม“อ้าว!วันนี้ฮานมาทำงานสายนะ”ชาตรีเจ้าของโรงงานทักฮานที่วิ่

ด้วยความที่กายเป็นคนรูปร่างที่บอบบางตัวไม่ค่อยสูงเท่าไหร่เหมาะกับหน้าตาที่เค้าโครงเหมือนผู้หญิง กายเป็นผู้ชายหน้าหวานน่ารักตะมุมตะมิใครที่เห็นกายมักจะบอกว่าสวยเหมือนผู้หญิงและอีกอย่างเขามีอายุเพียงยี่สิบสาม เขามั่นใจว่าพิมคนที่เขาเคยรู้จักจะไม่ทำตัวเองแบบนี้เด็ดขาด นอกจากมีคนทำเธอเพราะอย่างน้อยหลักฐานชิ้นนั้นบ่งบอกว่ามีคนจงใจที่จะกำจัดเธอ กายสืบมาว่าพิมทำงานอยู่ที่ร้านของเจ๊พิมลเลยลองไปสมัครที่นั่นเผื่อทางร้านจะรับ เขายืนอยู่หน้าร้านเจ๊พิมลก่อนจะเข้าไปในร้านแล้วถามหาเจ้าของร้าน“เจ๊พิมลอยู่ไหมครับ”หยกเมื่อเห็นหนุ่มหน้าตาดีเดินมาคุยด้วยเธอกระดี๊กระด๊ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วหาเก้าอี้ให้นั่ง“นั่งรอก่อนนะเดี๋ยวพี่ไปตามมาให้”ระหว่างที่กายนั่งรอสายตามองไปรอบๆร้านที่นี้เป็นร้านเหล้ามีสาวสวยค่อยบริการ ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชายกายเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินออกจากหลังร้านด้วยความมั่นหน้า เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากสวยจนสะดุด สายตาของเธอคนนั้นก็มองมาทางด้านที่เขานั่งอยู่พร้อมส่งสายตายิ้มมาให้เขาไม่รู้จะทำยังไงเลยยิ้มตอบกลับเธอไปชายหนุ่มมองตามหลังเธอว่าจะไปหยุดอยู่ที่ตรงไหน สุดท้ายเธอก็นั่