All Chapters of สืบพันธุ์ซอมบี้: Chapter 21 - Chapter 30

เซมิลูกน้องที่คุ้นหน้าตาเป็นอย่างดีในหน่วยปราบปรามที่บอกว่าจะเดินมาส่งวันนั้นคือลูกน้องที่ถูกคาเยนต่อว่าเพราะทำเกินกว่าเหตุเสมอ ทำงานอะไรก็ไม่เข้าตาจนกลายเป็นความโกรธแค้นสะสมทหารที่นี่ส่วนใหญ่ถูกซื้อด้วยความสำเร็จที่ผ่านมาผมใช้เชื้อไวรัสป่วนเมืองยึดข้าวของมีค่าไปติดสินบนคนพวกนี้ให้คำมั่นว่าจะปกครองประเทศไปด้วยกัน ทุกคนเข้ามาพื้นที่นี้ล้วนเป็นคนเก่งที่มีความต้องการแรงกล้า ขาดแคลน ยากจน ถูกเหยียบย่ำกดขี่จากคนรวยเราจึงเปรียบเสมือนพวกเดียวกันเพื่อสร้างอาณาจักรขึ้นมาใหม่เราไม่มีอะไรที่จะสู้อำนาจเงินและเครือข่ายของคนรวยได้นอกจากอาวุธชีวภาพเช่นที่ทำกับคาเยน เราสร้างสถานการณ์ให้มันถูกผู้ติดเชื้อหลายคนกัดให้มันติดเชื้อจนคลั่งเพื่อจะได้จับมันไปทดลอง แต่มันกลับไม่เป็นแบบนั้น ร่างกายของมันไม่เป็นอะไรเลย แถมยังอยู่ได้ด้วยการไม่กินไม่นอนหลายวันเหมือนโชคกำลังเข้าข้างพวกเราให้รู้ว่าร่างกายคาเยนแข็งแกร่งเพียงใดที่ทำให้เชื้อไวรัสที่สร้างไว้อย่างเข้มข้นเข้าไปทำอะไรมันไม่ได้ และในเวลาเดียวกันเราก็ได้เจอกับเมียของนักวิจัยชื่อก้องโลกอย่างคุณโรส เมียดอกเตอร์จางเรารู้ว่าทั้งดอกเตอร์และเมียเป็นคนเก่งเพีย

ตึ้งงงงง!!!!ร่างสูงเพรียวถูกเหวี่ยงติดกับกำแพงรอบที่นับไม่ถ้วนด้วยฝีมือคนที่ตนรัก วิเวียนร้องเรียกชื่อคาเยนหวังให้จำได้แม้เพียงสักนิดก็ยังดีแต่อารมณ์โกรธเกรี้ยวกลับปะทุขึ้นมาเมื่อรู้สึกเจ็บปวดทั้งกายและใจที่ทำอะไรไม่ได้ขาเรียวยาวกระโดดถีบร่างหนาจนกระดูกคอคาเยนดังลั่นกร๊อบบบบบ!!!คนที่โดนถีบหน้าหันกลับมาคว้าขาเล็กเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ใยดีโครมมมมมม!!!"ไอ้บ้า! ลุง! คาเยน!!!" วิเวียนกัดฟันกรอดตะโกนก้องก่อนจะสาวเท้าเข้าหาร่างใหญ่เลือนลางในความมืดด้วยความเดือดดาลผั่วะ! ผั่วะ! ผั่วะ!วิเวียนสาวหมัดใส่หน้าหนาๆ ที่ถูกสอนโดยคนตัวโตตรงหน้าจากอารมณ์ทั้งรักทั้งโกรธที่ทำให้คาเยนกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ความน้อยใจปะทุหนักตีรวนจนน้ำตาแตกขว้างปาทุกสิ่งทุกอย่างใกล้ตัวทิ้งแม้แต่หน้ากากป้องกันเชื้ออึ่กกกกกกกก!!วิเวียนสะอื้นไห้ไม่รู้จะทำอย่างไรกับคนที่ตนรักให้กลับคืนมา เสียงตะโกนแหบแห้งอ้อนวอนปริ่มจะขาดใจถูกระบายออกมาไม่หยุดยิ่งร้องกลิ่นคาวยิ่งคละคลุ้งโดยไม่รู้ตัว"ลุง! ได้ยินมั้ย! รู้สึกตัวสักที คนรอมันเหนื่อยรู้มั้ย...อุตส่าตามหาจนเจอเเท้ๆ จำเมียตัวเองให้ได้สิโว้ย!!!"สิ้นเสียงตะโกนดวงตาสีดำวู

"วิเวียน...วิเวียน" กลางป่าใหญ่เมื่อถึงยามค่ำคืนต้องพักการเดินทาง พักรถที่ใช้มาอย่างสมบุกสมบันและพักผ่อนร่างที่อยู่ในสถาณการณ์อึดอัดมาอย่างยาวนาน วิเวียนนอนหนุนตักคาเยนใต้ต้นไม้ใหญ่แห่งหนึ่ง มือใหญ่โตของคุณพ่อสูงวัยลูบท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มในใจ ไม่เคยคิดเลยว่าอายุสี่สิบปีจะมีลูกเหมือนกับคนอื่นเขาได้เหมือนกัน... แม้ลูกเมียรวมถึงตนเองจะไม่ธรรมดาเลยก็ตาม ริมฝีปากหยักก้มลงกดจูบที่หน้าผากเนียนของวิเวียน แม้รู้สึกเสียดายที่เราต่างทำของแทนใจหายไป แต่เมื่อเทียบกับการได้มีสติกลับมาเจอหน้าลูกเมียนั้นถือว่าคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม โรสกับลูแปงยืนอยู่ระแวกนั้น คุยกันบางอย่างสีหน้าเคร่งเครียด หันมามองคุณแม่มีครรภ์เป็นระยะเฝ้ารอให้ฟื้นขึ้นมา เพื่อจะบอกบางสิ่งบางอย่างกับวิเวียนให้ระวังตัวมากขึ้น ไม่ให้ทำอะไรระห่ำคนเดียวอย่างที่ผ่านมา เพราะตอนนี้ในตัวของวิเวียนไม่ใช่มีแค่ตัวเองเพียงคนเดียวอีกต่อไป ทุกคนในที่นี่เป็นห่วงวิเวียนไม่แพ้คาเยนที่ต้องกลายเป็นซอมบี้เต็มตัวไปอีกคน ครอบครัวที่แสนมหัศจรรย์นี้อาจจะเปลี่ยนแปลงโลกในอนาคตไปในทิศศทางที่ดีก็เป็นได้ "อืออ.." วิเวียนขยับตัว

ตู้ม! ตู้มม! ตู้มมม!ยังไม่ทันได้ไปไหนไกลเสียงบางอย่างกระทบน้ำราวกับมีก้อนหินหนักๆ หล่นลงมาจากฟากฟ้าดังรัวติดกันหกครั้งรวดเสียงบางสิ่งกระทบน้ำดึงความสนใจของชายต่างเมืองให้หันหน้าไปมองจึงได้รู่ว่าริมน้ำที่ตนเดินผ่านด้วยความบังเอิญมีคนกลุ่มหนึ่งกระโดดน้ำเล่นกันอยู่แรงของน้ำกระเซ็นมาโดนผ้าปิดหน้าสีดำของคาเยนเป็นด่างดวงภายในเวลาไม่ถึงนาทีบ่งบอกว่าภายในน้ำสีใสดูสะอาดตาไม่บริสุทธิ์อย่างที่คิด ภายในน้ำสุดแสนอันตรายมีร่างเปลือยท่อนบนรูปร่างสมส่วนท่าทางซุกซนเหมือนเด็กเล็กแต่ร่างกำยำราวกับเด็กหนุ่มดำผุดดำว่ายในน้ำทั้งที่สวมผ้าคลุมสีขาวบนหัวเห็นเพียงดวงตาไกลๆคนที่ลืมการพูดเอื้อนเอ่ยมาหลายปี ขยับริมฝีปากเปล่งเสียงออกมาภายใต้ผ้าคลุมโพล่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว"นี่! พวกนาย..น้ำนี่เป็นกรดรีบขึ้นมาได้เเล้ว"สิ้นเสียงห้างแข็งของคนบนบกเด็กห่ามพวกนั้นกลับทำเพียงหันมามองจ้องคนเสียงดุเป็นตาเดียวราวกับไม่พอใจที่โดนคนแปลกหน้าตักเตือนเพราะในที่แห่งนี้เปรียบเสมือนถิ่นของตัวเองและไม่มีใครกล้ามาดุพวกตนสักคน"เป็นพ่อเหรอถึงมาสั่ง!" หนึ่งในนั้นโพล่งสวนขึ้นท่าทางเอาเรื่อง"ยุ่งอะไรด้วยลุง!"ตามมาด้วยเสียงห้าวเชิดหน

"คามิว คามู คาเรน วีว่า วีโอเลต วีแก้น นี่คุณคาเยน ฟาอัค...พ่อของพวกลูก" ห๊าาาาาาาาาาาาาา!!! "พะ พะ พ่อเหรอ!!" เด็กหนุ่มร่างหนาทั้งหกถูกเรียกรวมตัวที่ห้องโถงถึงจะดูเหมือนสำคัญแต่กลับนั่งนอนเล่นจนเต็มพื้นที่ ราวกับไม่มีคนหน้านิ่งมองมาที่พวกตน "กูว่าแล้วหมอนี่หน้าเหมือนใคร?" คามิวกัดฟันพูดออกมาโดยมีคามูตบเข่าฉาดชี้หน้าทุกคน "เหมือนเราไง!'' คามูจับหน้าวีแก้นที่กินขนมอยู่ให้หันหาตนเอง แล้วหันกลับไปมองคนตัวโตฝั่งตรงข้ามสลับไปมาจนถูกมือใหญ่คว้าหมับเข้าให้ที่พวงไข่บีบแรงจนหน้าเขียว "พ่อแล้วยังไง? มาโผล่อะไรเอาตอนนี้! "คามิว ลูก..." วิเวียนอยากเอ่ยปรามลูกที่ทำกริยาไม่ดีใส่พ่อที่รักและทำเพื่อลูกเงียบๆ ตลอดมา แต่ฝ่ามือหนากลับแตะที่หลังมือคนรักแผ่วเบาสื่อความหมายว่าไม่เป็นอะไรเพราะชอบที่ลูกเป็นตัวของตัวเองแบบนี้ "ก็จริงจะโผล่มาทำไมตอนนี้ไม่มี...พ่อพวกเราก็อยู่ได้สบายดี เพราะแม่รักเรามากดูแลเราอย่างดี...มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลยเถอะ'' วีว่าเดินไปเดินมาทั้งยังบ่นพึมพำไปด้วยเล่นเกมส์ไปด้วย "นั่นสิอย่าบอกนะว่าพอเราโตใช้งานได้ก็อยากให้ช่วยทำนั่นทำนี่ บอกไว้ก่อนนะว่าความรักทั้งหมดที่เร