All Chapters of สืบพันธุ์ซอมบี้: Chapter 1 - Chapter 10

เรื่องราวของโลกปัจจุบันในประเทศที่เต็มไปด้วยเชื้อไวรัสหลากหลายสายพันธุ์ บางสายพันธุ์ถูกนำไปใช้ในทางที่ดี บางสายพันธุ์ถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด จนเกิดการจัดตั้งหน่วยเฉพาะกิจพิเศษยิบย่อยตามมาคาเยน ฟาอัค อายุ39ปีหัวหน้าหน่วยปราบปรามควบคุมเชื้อไวรัสใหม่ หนึ่งในทีมสำคัญที่คอยคัดกรองควบคุมเชื้อไวรัสไม่ให้เเพร่กระจายมากจนเกินไป แต่งานที่มีมากมายหลายอย่างของหัวหน้าหน่วยทำให้ต้องทำงานกับองค์กรความมั่นคงที่พึ่งถูกตั้งทีมเฉพาะกิจมาแจกจ่ายวัคซีนแทนกรมสาธารณสุขที่ถูกสอบสวนเรื่องฉ้อโกงวิเวียน จาง อายุ 30 ปี เด็กใหม่ในแผนกที่ถูกตั้งขึ้นเฉพาะกิจแม้อายุจะสามสิบปีแล้วแต่ไม่เคยทำงานเพราะปัญหาด้านสุขภาพ เป็นเด็กหลอดแก้วร่างกายไม่สมบูรณ์แต่เพื่อนสนิทของพ่อที่ผลักดันให้คุ้นเคยกับเชื้อด้วยการไปแจกจ่ายวัคซีนต้านไวรัสให้ชาวบ้านลูแปง แรร์ 49 ปี เพื่อนสนิทพ่อของวิเวียน เป็นคนรอบรู้ เก่ง ฉลาด ให้คำปรึกษาเรื่องเด็กหลอดแก้วกับพ่อของวิเวียนมาตั้งแต่แรก และเป็นคนที่ร่วมงานวิจัยเรื่องไวรัสกับพ่อของวิเวียนหลายครั้ง แต่พ่อของวิเวียนติดเชื้อไวรัสตายแม้แต่ลูกเมียก็ไม่สามารถดูศพได้เพราะเชื้อเข้มข้นมากเซมิ เรียว อายุ

ร่างบึกบึนในชุดปฏิบัติการสีดำสนิทก้าวเท้ายาวมาตามตรอกซอกซอยในหมู่บ้านติดทะเล ไล่สำรวจพื้นที่ที่เมื่อไม่กี่ปีก่อนมีข่าวว่าตรวจพบความเข้มข้นของเชื้อไวรัสหลายสายพันธุ์ถูกพัดกระจุกมารวมอยู่ที่แห่งนี้ รัฐบาลแจ้งว่าส่งหน่วยงานหนึ่งมาตรวจสอบปลอดภัยดีและไม่เคยมีใครพูดถึงที่แห่งนี้อีกเลย มันขึ้นในแผนที่ว่าเป็นพื้นที่สีเขียวมาโดยตลอด ชาวบ้านไม่ค่อยเป็นมิตรกับเจ้าหน้าที่ของรัฐแต่ก็ไม่มีใครโวยวายอะไรยังคงเข้ามารับวัคซีนแม้จะมีไม่ถึงครึ่งของราชื่อในเขตนี้ก็ตาม คาเยนเดินเรียบชายทะเลที่เต็มไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์เก่า ตรอกซอยซอยแคบไม่มีบ้านคนเป็นกิจลักษณะราวกับว่าที่นี่ไม่ใช่ที่อาศัยเป็นแค่คลังสินค้าทางเรือเท่านั้น ในจมูกหายใจติดขัดจนต้องยกมือมาถูหลายครั้ง คนมีประสบการณ์สูงรับรู้ได้ถึงความไม่ปกติของสภาพบรรยากาศขมุกขมัวความกดอากาศต่ำจนหายใจลำบาก แม้จะเคยเจอมาหลายที่แต่ไม่เคยรู้สึกว่าที่ไหนสามารถทำให้ร่างกายแปรปรวนได้ถึงเพียงนี้ เมื่อเดินลึกเข้าไปยิ่งรู้สึกอึดอัด มือหนาจึงหยิบหน้ากากป้องกันไวรัสขึ้นมาสวม แต่เพราะรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลจึงต้องสำรวจมากขึ้น เดินเข้าไปลึกขึ้น แคบขึ้น พื้นที่สีเ

วันนั้นวิเวียนและคาเยนกลับมาในรถคันเดียวกันสุมหัวซุบซิบกันอยู่หลังรถ ทำแผลกันเองไม่ให้ใครช่วยแม้แต่เพื่อนสนิท ทำเอาทุกคนงงเป็นไก่ตาแตกว่าโดนสะเก็ตระเบิดจนสมองกลับกันหรือไรไปสนิทกันตอนไหน?..."มึงว่าไงนะ เมือกที่ติดเสื้อผ้ากูกับไอ้เด็กนั่นเป็นเชื้อไวรัสอะไรนะ?"วิลยกมือขึ้นอุดหูข้างหนึ่งเพราะเสียงเพื่อนตัวโตทำเอาแก้วหูเต้นระบำคาเยนติดตามผลแลปวิจัยทั้งสามวัน ถามทุกวันยิ่งกว่ารอลูกคลอด ตั้งแต่กลับมาจากเหตุการร่วมงานกับหน่วยความมั่นคงพิเศษ คาเยนก็มีท่าทางแปลกไป แม้ปกติจะเเปลกอยู่แล้วก็ตาม...อาการใจจดใจจ่อกับผลวิจัยเช่นนี้ผิดวิสัยคนบ้าดีเดือดนัก"มันคือไวรัสซอมบี้ทำให้เคลิ้ม คลั่ง ขาดสติ ถึงถูกเรียกว่าซอมบี้ไง""แล้ว...?" คาเยนกำลังอ้าปากแต่วิลขัดขึ้นเพราะรู้ดีว่าจินตนาการของเพื่อนรักนั้นไม่ธรรมดาไม่ต่างจากตน"ไม่ใช่แบบในหนังหรอกน่า ไม่น่าจะเป็นไปเสือไดนะโครงสร้างเซลมันซับซ้อนกว่านั้น.." นักวิจัยผมยาวสักลายเต็มตัวเอ่ยขึ้น"สายพันธุ์อาจจะกำลังพัฒนาละมั้ง" คาเยนพูดกลบเกลื่อนเรื่องที่ไม่บอกให้ใครว่าถูกตัวประหลาดกัด และกำชับให้เด็กขี้ก้างวิเวียนหุบปากถ้าไม่อยากให้ทางการพาไปทำการทดลองฉีด

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่าคนป่วยสองคนมองหน้ากันแล้วระเบิดหัวเราะดังลั่นสนั่นห้อง ความรู้สึกอัดอั้นตลอดสัปดาห์ถูกปลดปล่อยเหมือนคนบ้าวิเวียนลงไปหัวเราะชักดิ้นชักงอที่พื้นคาเยนนอนหงายไปกับพนักพิงโซฟาตัวใหญ่หัวเราะอย่างที่ไม่เคยหัวเราะมาก่อนให้กับคนโชคร้ายสองคนที่ไม่ชอบหน้ากัน ต้องมาตกอยู่ในสภาวะเดียวกันเพราะช่วยเหลือกันจากสถานการณ์น่าเหลือเชื่อนี่มันพรมลิขิตหรือเวรกรรมกันแน่นะสายตาระโหยของทั้งคู่มองลึกเข้าไปภายในที่มีภาพอีกคนฉายชัดอยู่ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาความรู้สึกทรมานก่อนหน้าทำให้เคยคิดฆ่าตัวตายเพราะกลัวเชื้อจะไปแพร่คนอื่น...ทั้งหมดแรงและหมดหวังไปแล้ว แต่เพียงแค่ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายความเหม็นขี้หน้าความไม่ถูกชะตาใดๆ ในสากลโลกกลับมลายหายไปโดยไม่รู้ตัวความชุ่มชื้นเล็กๆ ก่อตัวเพิ่มปริมาณขึ้นยามได้ใกล้กัน บางสิ่งบางอย่างอุ่นวาบเข้ามาในหัวใจ อาการหายใจติดขัดเริ่มดีขึ้นผั่วะ!!!มือใหญ่หยิบหมอนอิงข้างๆ ปาลงมาปะทะหน้าเรียวยาวของวิเวียนด้วยความหมั่นเขี้ยวคนตรงหน้ายังคงยิ้มหัวเราะให้กับความโชคร้ายที่ตนไม่ได้ก่อ เพราะช่วยคนอื่นแท้ๆถึงได้มีสภาพแบบนี้ตุ้บบบบ!วิเวียนปาหมอนกลับไปใส่ร่างหนาโดยหลงลืมไป

แผล่บ แผล่บ จุ๊บแผลจากการถูกกัดก่อนหน้ามีน้ำเมือกใสไหลออกมาดูน่าสะอิดสะเอียนแต่ทั้งคู่กลับลูบไล้โลมเลียมันด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขปลายลิ้นร้อนลากตวัดกลับลงคอราวกับได้ลิ้มลองอาหารเลิศรสแสนอร่อยกว่าสิ่งใดที่ได้เคยลิ้มลองแผลปริฉีกจากรอยกัดที่ทำท่าจะอักเสบหนักในตอนแรกมันจางลงจากการสัมผัสโดยตรงบนแผลนั้นร่างเพรียวบางกระตุกหงึก เล็บจิกเกร็งเข้าหากันแน่น ดวงตาเบิกโพรง ปลายอวัยวะตรงกลางมีเมือกยางยืดย้อยออกมาจากส่วนหัวหยดลงพื้นแหมะ! แหมะ!แววตาเลื่อนลอยหรี่มองใบหน้าเด็กเซ่อที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนร่างกายแอ่นเบียดเข้าหาสายตาจ้องจิกราวกับสัตว์ป่าท่าทางแสนเชิญชวนทำให้อีกฝ่ายยกยิ้มเลียริมฝีปากเหมือนเจอของอร่อยวิเวียนก้มหน้าลงมาบีบกรามคาเยนแน่น เข้าประกบปากกัดปากหยักก่อนจะเข้าประกบเบียดริมฝีปากเข้าไปฟาดฟันลิ้นกันภายในบรรยากาศภายในห้องพักเปลี่ยนไปไฟที่เปิดไว้ติดๆ ดับๆ ภายในห้องเย็นยะเยือกราวกับอยู่ในช่องฟรีซร่างของวิเวียนขึ้นขี่คล่อมร่างหนาของคาเยนบนโซฟาเข้าตะโบมจูบปากแลกลิ้นจิกทึ้งร่างของกันไม่ต่างจากสัตว์ในฤดูผสมพันธุ์น้ำเมือกใสกลางกายของทั้งคู่ถูกขับออกมาต่อเนื่องเปรอะร่างทั้งสองจนชุ่มฉ่ำจุ๊บ