Alle Kapitel von สืบพันธุ์ซอมบี้: Kapitel 11 – Kapitel 20

"คาเยนมึงเป็นอะไรวะสามวันดีสี่วันโทรมมึงฉีดวัคซีนครบหรือเปล่า ติดไวรัสแปลกๆ อะไรมั้ย? ไปหาหมอดูสักหน่อยดีกว่านะกูว่า" "กูโอเค ขอบใจมึงนะเซมิที่เป็นห่วง" ใช่..อาการเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายกลับมาอีกแล้ว แม้จะไม่มีแผลที่ถูกกัดก็ตาม พอเจอหน้าเด็กวิเวียนก็ดีขึ้นแต่พอมีธุระไม่ได้ออกภาคสนามด้วยกันก็แย่ลง ร่างกายเหมือนมีปุ่มปิดเปิดสวิตซ์ไม่เสถียรเอาเสียเลย ไอ้จะเรียกมันมาคุยเหมือนวันนั้นก็กลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยไปทำอะไรแบบนั้นกันอีก ทุกวันนี้ตอนเจอกันก็แทบเข้าหน้ากันไม่ติดแต่ก็อยากอยู่ใกล้ เพราะมันรู้สึกดีรู้สึกมีแรง..ไม่ไหวแล้ว ลองคุยกับมันดูสักหน่อยดีกว่า คาเยนยกโทรศัพท์กดปุ่มโทรออกแล้วแนบหู ตื้ดดดดด ตื้ดดดด "ครับ.." เสียงยานคางปลายสายตอบกลับมาคล้ายคนกำลังจะหลับทั้งที่พึ่งจะทุ่มกว่าทำให้ดวงตาคมกริบหันไปมองนาฬิกาเพื่อความเเน่ใจว่าไม่ดึกเกินไปจนดูเป็นการรบกวนปลายสาย "ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น เหมือนคนจะหลับนี่ยังไม่สองทุ่มเลยนะ" "ผมเพลีย..ง่วง..อยากนอน" "ทำไมตอนทำงานด้วยกันต้องหลบหน้าด้วยอย่าบอกนะว่าคิดถึงเรื่องวันนั้น?" "ก็...ไม่ได้คิดแต่มันจำได้ว่าเคยทำอะไรแบบนั้นด้วยกันหลับตายังเห็นเ

วันรุ่งขึ้น "คาเยนมึงจะนั่งอยู่ในรถอีกนานมั้ยน้องๆ มันเตรียมขนวัคซีนแล้ว ไปช่วยกันก่อนค่อยไปลาดตระเวน" ลมหายใจหนักๆ ถูกพ่นออกมาท่าทางอิดออดไม่กระชับกระเฉงจากคนมั่นใจในตัวเองสูง จู่ๆ ก็ลดระดับลงเพียงเพราะต้องเจอหน้ากับเด็กในหน่วยความมั่นคง.. "เออ!" "สวัสดีครับหัวหน้าคาเยน" เฮนรี่เจ้าหน้าที่แผนกความมั่นคงพิเศษยกมือไหว้ร่างหนาของคาเยนยิ้มให้เล็กน้อยแต่อีกคนกลับพยักหน้ารับแล้วเดินผ่านไป ทำให้คนไหว้มองตามจนร่างหนาหยุดลงข้างๆ เพื่อนแผนกตนเองอย่างวิเวียน "ไง?" "อ้าว? ลุงมาช่วยด้วยเหรอนึกว่าจะแอบอู้งานไปลาดตระเวนแล้วซะอีก" เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วเป็นกันเองดังออกมาให้ได้ยิน เฮนรี่เม้มปากเล็กน้อยทั้งที่ตั้งใจทักยกมือไหว้อย่างสุภาพ แต่หัวหน้าแผนกกลับไปสนใจคนซุ่มซ่ามอย่างวิเวียน ดวงตาเรียวเล็กหลี่ลงแล้วหันกลับไปขนของที่รถดังเดิม "ขี้ก้างอย่างมึงยังมาได้เลยทำไมคนตัวโตอย่างกูจจะมาไม่ได้... นี่มึงปกติดีแล้วใช่มั้ย?" คาเยนชะโงกไปมองขาคนซุ่มซ่ามแต่ก็ได้คำตอบเป็นการพยักหน้าหงึกหงักท่าทางสดใสกระฉับกระเฉงมีเรี่ยวแรงคาเยนจึงไม่ถามมากไปกว่านั้น ร่างต่างขนาดยืนแนบชิดติดกันนานสองนาน เป็นที่น่าแปล

ในตู้คอนเทนเนอร์วันนั้นความตกใจทำให้ร่างที่ถูกล่ามแขนขาสี่มุมร้องคำรามเสียงดังก้องภายในตู้คอนเทนเนอร์ที่ไม่ต่างจากห้องทดลองย่อมๆมีเครื่องมือสารเหลวระเกะระกะเต็มไปหมดในขณะที่มองสำรวจไอ้ตัวประหลาดที่รูปร่างคล้ายคนมีเมือกหลายสีหยดย้อยตามเนื้อตัวมีแผลฉีกขาดเปื่อยยุ่ยจนเห็นกระดูกดวงตาลึกโบ๋ฟันห่างแหลมคมมันอ้าปากจนแแทบฉีกเหมือนสัตว์เลี้ยงที่คลั่งเพราะถูกลืมให้อาหารแล้วก็เป็นไอ้เด็กคนเดิมที่มันซุ่มซ่ามไปกดปุ่มอะไรบางอย่างภายในห้องร่างประหลาดนั้นหลุดออกจากการพันธนาการทำให้ร่างของมันพุ่งเข้าหาผมด้วยความหิวทันทีไอ้เด็กนั่นวิ่งแจ้นร้องโวยววายหนีตายออกไปปล่อยให้ผมเผชิญกับตัวอะไรสักอย่างที่ไม่รู้จะรับมือยังไงแต่เพียงไม่นานก็มีอีกคนเข้ามา คนที่พึ่งลับฝีปากกันไปไม่นาน คนที่ไม่น่าจะมีประโยชน์อะไรที่สุดในชั่วโมงนี้เดินทะเล่อทะล่าเข้ามาเพราะคิดว่าตนเองคือซุปเปอร์ฮีโร่แต่คนตื่นตูมแบบมันไม่มีทางสู้แรงมหาศาลของไอ้ตัวนี้ได้แน่แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังอยู่ช่วยไม่วิ่งหนีไปไหนทั้งที่ตอนเห็นไอ้ตัวนี้ครั้งแรกหน้ามันซีดตัวสั่นเหมือนจะเป็นลมล้มตึงได้ตลอดเวลาผมคิดว่ายังไงก็ต้องยิงที่หัวมันถึงจะหยุดมันได้แต่ต

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป "วิเวียนช่วงนี้เป็นอะไรไม่กลับไปโทรมแต่ท่าทางแปลกๆ ลืมฉีดยาหรือเปล่า?" ลูแปงหัวหน้าหน่วยความมั่นคงที่เปรียบเสมือนพ่ออีกคนของวิเวียนเดินเข้าถามคนตัวขาวที่เดินเข้าออกห้องน้ำหลายรอบใบหน้าขาวซีดแต่รูปร่างดูอวบอิ่มขึ้น "...เปล่าครับผมแค่รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเขตใกล้เรายังไม่ต้องฉีดวัคซีนเร่งด่วนใช่มั้ยครับผมขอลาพักวันนึงนะครับ" วิเวียนเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางอ่อนเพลีย เฮนรี่ชะเง้อมองร่างบางขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะหีนกลับไปกดโทรศัพท์ยุกยิกตามเดิม "ได้สิ เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้าน" ลูแปงจะเดินเข้ามาประคองร่างเล็กแต่กลับถูกวิเวียนยกมือขึ้นบ่งบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้วเดินนำออกไป ร่างของวิเวียนเปลี่ยนไป ที่เคยผอมบางดูใหญ่ขึ้นอวบขึ้นทั้งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ลูแปงเหลือบมองคนที่นั่งเบาะข้างกระสับกระส่ายไปมาราวกับไม่สบายเนื้อสบายตัว "ลุงลูแปงครับผมรู้สึกคลื่นไส้กลิ่นในรถแปลกๆ ช่วยจอดหน่อยนะครับผมอยากอาเจียน" "ได้ แป๊บนึงนะ'' เอียดดดด! โอ้กกกกก อ๊วกกกกก แฮ่กๆๆ "วิเวียน นายอาการหนักมากรู้มั้ยฉันจะพาไปหาหมอนะ" "ไม่เป็นไรครับ ผมขอนอนสักหน่อย ขอกลับไปนอนที่บ้านก่อน ถ้าไม่ดีขึ้นผมจะเรียก

พวกเราเหมือนถูกล่อออกมา...ที่นี่วิกฤตขนาดที่คนไม่มีสติสตังเดินร่อนเร่ทั้งเมือง เชื้อไวรัสทำคนพวกนี้คลั่งชนิดที่ว่าไม่รู้จะรักษาหายหรือไม่ทางการบอกให้เรามาควบคุมเชื้อทั้งที่เป็นหนักจนไม่สามารถควบคุมอะไรได้เข้ามาแค่วันเดียวก็เจอกับเหตุการณ์มากมาย ทั้งไฟไหม้ สายสัญญาณถูกตัด ไฟดับบางพื้นที่ เจ้าหน้าที่อพยพกันไปหมดไม่เหลือใครดูแลผู้คนเขตนี้สักคนแล้วชาวบ้านพวกนั้นก็เริ่มเบลอถึงขนาดกัดแทะทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่กัดคนด้วยกันช่างดูสิ้นหวังอะไรเช่นนี้...นี่สินะผลลัพธุ์ของการปิดข่าวเพราะเมืองนี้เป็นเมืองท่องเที่ยวเชื้อจึงเข้ามาง่ายและควบคุมยากกว่าที่ไหนๆและที่ไม่มีใครรู้เพราะเมืองทั้งเมืองร้างไร้ผู้นำไม่มีคนดูแล แถมยังปกปิดจนถึงที่สุด ทุกหน่วยงานเข้ามาช่วยคนที่นี่แต่กลับถูกขังไว้ในเมืองที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วร่างกายของคาเยนไม่อยากอาหาร ไม่คลุ้มคลั่งเหมือนตอนอยู่เมืองตัวเอง คล้ายกับเชื้อมันอยู่ตัว นอนนิ่งในสภาพอากาศเลวร้ายนี้ได้เป็นอย่างดีมันไม่เหมือนเดิมน่าแปลกที่สามารถอยู่ห่างกับวิเวียนได้โดยไม่หมดแรงตายสิบวันที่ไม่รู้สึกหิว ไม่อยากกิน ไม่อยากนอน ทำให้นำทีมรอดมาได้ทั้งที่หน่วยอื่นโดนเล่