Alle Kapitel von สืบพันธุ์ซอมบี้: Kapitel 31 – Kapitel 40

พรึ่บ!ร่างทั้งสองเกี่ยวรั้งร่างอีกฝ่ายขึ้นไปบนเตียงกว้าง ประกบปากร้อนลากลิ้นเลียกันและกันอย่างหิวโหย เสื้อผ้าติดตัวถูกดึงทึ้งออกไปจนเปลือยเปล่าเบียดร่างอุ่นร้อนสลับเย็นเข้าหากันไม่ห่างอื้มม อืมมม"ลูกได้กินนมมึงมั้ยวิเวียน?"เสียงพร่าแหบกระเส่าเอ่ยขึ้นแม้จะซุกไซร้ไปตามลำคอขาวเนียนไร้กลิ่นคาวเเบบตอนแรกที่ติดเชื้อแต่ไม่ว่ายังไงก็อยากกลืนกินร่างเล็กไปทั้งตัวเรียวลิ้นลากผ่านลำคอระหงซ้ายสลับขวาวนขึ้นมาล้วงละเลงจูบคว้านลึก ตวัดรัดเลียลิ้นเล็กพร้อมกับยกมือหนาสองข้างขึ้นมาบีบเค้นเนินอกเล็กเขี่ยที่ยอดอกจนแข็งคัดอืมมมมม"ผมไม่มีนมพอเลี้ยงลูกพี่หรอก ลูกๆ กินเลือดกินเนื้อสัตว์ตั้งแต่เเรกแล้ว"วิเวียนเเหงนคอให้คนรักฟัดพรมจูบไปทั่วใบหน้าและลำคอ เสียงพูดคุยขาดหวงจากความรู้สึกท่วมท้น ริมฝีปากที่คิดถึง รสชาติของจูบบหวานซึ้งที่ห่างหายไปนานแสนนานกลับมาใกล้ชิดปรนเปรอดูดดื่มให้นึกถึงวันเก่าๆ จูบครั้งแรกในรอบสิบปีช่างล้ำค่ายิ่งนักมือเรียวกำแท่งร้อนขยี้ส่วนปลายเพื่อตรวจสอบว่ามีน้ำเมือกเดิมๆเหลืออยู่หรือไม่แต่ปรากฎว่าไม่มี "ไม่มีน้ำนั่นแล้วลุงยังทำได้อยู่เหรอ?"วงหน้าเนียนใสก้มลงมองขอองแข็งในมือที่ห่

"เป็นอะไรกันทั้งหกคนเลยหน้าดำคร่ำเคร่งมองพ่อกับแม่เดินไปเดินมาตลอดเวลามีอะไรทำไมไม่พูดเหมือนเมื่อก่อน หื้ม?"วิเวียนมองลูกชายทั้งหกด้วยความสงสัย อยากให้พ่อกับลูกชินกับการอยู่ด้วยกันแต่กลายเป็นพูดน้อยกว่าเดิม เอาแต่มองเหมือนมีเรื่องจะพูดแต่ไม่พูด"คามิวมันยังฉี่รดที่นอนอยู่เลยครับผมเห็น"คามูเหลือบมองซ้ายขวาเห็นทุกคนเงียบกริบจึงโพล่งขึ้น''ไอ้คามูจู่ๆ ก็พูด มึงก็ราดกูเห็นนะที่มึงแอบเอาไปซักตากเองน่ะ!" คามิวชี้หน้าน้องรองหน้านิ่งแต่กวนตีนสุดๆ"คาเรนก็มี...พวกมึงล่ะ?""ใครเขาพูดเรื่องนี้ตอนกินข้าววะ?""มึงเปลี่ยนประเด็นแสดงว่ามี... เงียบ ๆ ๆ จริงใช่มั้ย!"จากการกินข้าวแบบอึมครึมเงียบเชียบเขี่ยข้าวเล่นกันกลายเป็นความโกลาหลย่อมๆ บนโต๊ะทานอาหาร พ่อแม่ซอมบี้หันมองหน้ากันพยักหน้าขึ้นลงให้กันคล้ายจะเข้าใจอาการของเด็กหนุ่มตัวโตทั้งหก"หยุดแล้วนั่งลงก่อนลูก..ทุกคนเลย แม่เป็นซอมบี้ที่มีทั้งไข่และรังไข่ ส่วนลูกๆ เป็นซอมบี้ที่เป็นชายร้อยเปอร์เซ็นมีหน้าที่ผสมพันธุ์ท้องไม่ได้ การที่มีน้ำไหลออกมาเจิ่งที่นอนคืออาการปกติของการเติบโต น้ำนั่นจะมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็แห้งไวถ้าหยดลงที่นอน มันจะออกมามากมายจนกว

ทางการขอความร่วมมือทุกองค์กรที่มีศักยภาพในการทำวิจัยวัคซีนเพื่อมวลมนุษยชาติ โครงการของผู้นำสูงสุดกึ่งบังคับให้หลายหน่วยงานต่างภูมิภาคเข้าประชุมหารือร่วมกันเพื่อรวบรวมสานสัมพันธ์คนในประเทศให้กลับมาสามัคคีแน่นแฟ้นอีกครั้งอยู่มาวันหนึ่งประกาศฉบับนี้ก็ออกมาให้ทุกคนรับทราบและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดเพื่อความสงบสุขของผู้คนทั้งลูกครึ่งคนซอมบี้และทุกสายพันธุ์ที่สามารถใช้ชีวิตปกติได้เป็นเหมือนการร่างกฎหมายครั้งใหญ่ในรอบสิบปีก่อนการล่มสลายของมนุษยชาติทันทีที่ทุกคนได้รับทราบมีการออกมาโต้แย้งส่งข้อกังขาไปถึงท่านผู้นำว่าไม่ควรจะอยู่รวมกันเพราะแต่ละสายพันธุ์แต่ละหน่วยมีความเชื่อเป็นของตัวเอง มีการใช้ชีวิตที่แตกต่างกันมากเกินไปแต่ท่านผู้นำมองว่าเพื่อลดการปะทะและความขัดแย้งในภายภาคหน้าถ้าไม่รวมกันวันนี้วันข้างหน้าต้องมีการรบราครั้งใหญ่เกิดขึ้นจนอาจจะกลายเป็นสงครามได้"สรุปคือทุกคนต้องร่วมเข้าหารือกันในที่ประชุมใหญ่ในไม่กี่วันข้างหน้านี้เหรอครับ?"เด็กหนุ่มทั้งหกที่ต้องถอดเสื้อเดินไปเดินมาในสภาพอากาศร้อนของเมืองกรุงถามผู้เป็นแม่ขึ้นในเช้าวันหนึ่งที่เห็นประกาศจากทางการออกข่าวอึกทึกครึกโครมไปทั่วประ

"ไม่เจอกันนานเป็นซอมบี้เต็มตัวแล้วดูดีขึ้นนี่"เสียงกลั้วหัวเราะของคนด้านหลังเอ่ยทักร่างกำยำในชุดสูทสุภาพทำให้คนถูกทักหันกลับมาทางต้นเสียงใบหน้านิ่งขรืมเย็นชาไร้แววของคาเยนคนหัวร้อนเอาแต่ใจคนก่อนให้เห็นเพื่อนที่เคยสนิทในวัยห้าสิบกว่าปีกลับมาเผชิญหน้ากันครั้งแรกในศาลกลางอันศักดิสิทธิ์หลังจากหารล่มสลายของมนุษย์สายพันธุ์เดิมแล้วเกิดก่อตั้งศูนย์รวมมนุษย์สายพันธุ์ผสมขึ้นบรรดาผู้มีฝีมือในการช่วยเหลือประเทศถูกเชิญให้มารับตำแหน่งอันทรงเกียรติเพื่อความอยู่รอดและคว่มสงบสุขสืบไป"แต่นายยังเหมือนเดิม..."คาเยนตอบกลับสั้นๆ ไม่ขยายความหมายว่าไอะไรที่เหมือนเดิม"ไม่มีอะไรเหมืนเดิมหรอกครับคุณคาเยน...เราก็ด้วย เมื่อก่อนไม่ว่าผมจะเก่งหรือทำงานหนักแค่ไหนก็ได้เป็นแค่ลูกน้องคุณ แต่ตอนนี้ผมดูจะเหนือกว่าผู้คนเลือกคนที่เก่งไม่ได้เลือกคนจากเส้นสายอีกต่อไป"เซมิยืนตัวตรงอกผายราวกลับตัวกำลังพองโตให้ดูเหนือกว่าจากความไว้วางใจของผู้คน"ยินดีด้วยก็แล้วกันที่มีโอกาสได้ขึ้นมาอยู่แถวหน้าให้คุ้มกับที่เมื่อก่อนจะเหยียบย่ำคนอื่นมาแทบตายแต่ไม่ได้เป็นผู้นำประเทศ""หึ่!!"สายตาเชือดเฉือนจ้องกันพักใหญ่กว่าจะแยกย้ายกันกลั

คาเยนส่ายหัวขำในลำคอก่อนจะพูดคำถัดมาให้บรรดาลูกชายจอมห่ามหน้าแดงกันทั้งแถบ อะไรเอ่ยบอกรักด้วยการไม่พูดคำว่ารัก.... (พ่อไง!!) "ไม่ดีที่ไม่อยู่ตอนเมียคลอด อยากเห็นพวกนายตอนตัวเท่านิ้วก้อยคงจะน่ารักกว่านี้เยอะ" "หู้ย~น่ารงน่ารักอะไรขนลุก!" วีว่าทำท่าลูบแขนแต่ก็ยิ้มกว้างออกมา "พอเห็นพวกนายแข็งแรงโตเป็นหนุ่มปากดีได้แบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่า นี่มันดีเอ็นเอพ่อกับแม่มันชัดๆ" "ตอนหนุ่มลุงห้าวเหรอ?" คาเรนถามขึ้นบ้างเพราะพ่อนั้นดูใจเย็นเเละเย็นชาสุดขีด แต่กลับบอกว่าลูกนิสัยเหมือนตนทำให้ลูกๆ นึกภาพไม่ออกว่าตอนหนุ่มพ่อเป็นแบบไหน "อืม~ อาจจะแบบนั้น คนทำแต่งานพ่อแม่ตายหมดเพื่อนน้อยไม่มีลูกเมียมันก็เลยขี้หงุดหงิดไปหน่อย" "ตอนเจอเเม่แล้วนิสัยดีขึ้นมั้ย?" วีแก้นชอบฟังพ่อพูดถึงแม่จึงถามขึ้นมาอีก "หึ หึ หึ ..เหมือนเดิม แม่พวกนายบ่นหนวกหูบ่อยๆ" "กูรู้แล้วว่าไอ้คามิวเหมือนใคร?" "เออกูก็รู้พวกเราแฝดหกนะเว้ย!" ในระหว่างที่ทั้งหกทำท่าจะกัดกันคนเป็นพ่อมองนาฬิกาเห็นว่าดึกมากแล้วจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินลูบหัวฝ่าลูกทั้งหกออกมาหน้าประตู พร้อมกับพูดด้วยใบหน้านิ่ง มองหน้าลูกทุกคนแล้วกลับออกไป "พ่อรักพวกลูกนะ