All Chapters of Entangled With Three Billionaires: Chapter 11 - Chapter 20

CALEB POVHinalikan ko ang dulo ng mamahalin kong fountain pen bago ito dahan-dahang ibinaba sa ibabaw ng mahogany desk ko. Mula sa glass wall ng opisina ko rito sa pinakatuktok ng Montellano Financial Tower sa BGC, kitang-kita ko ang buong siyudad. Malinis, maayos, at kontrolado—kung paano ko gustong patakbuhin ang buhay ko at ang kumpanya.Pero nitong mga nakaraang araw, kahit isang libong kontrata pa ang pirmahan ko, walang pumapasok sa utak ko kundi ang hitsura ni Lia noong gabing pinalayas siya sa mansyon. I shouldn't have let her walk away like that.Noong gabing bumalik si Chloe, nagkagulo ang mga magulang ko. Parang mga sirang plaka silang nag-iiyakan, habang si Lia naman ay nakatayo lang sa sulok ng sala, bitbit ang dalawang maleta. Walang luha sa mga mata niya, pero ang katahimikan niya ang pinakamalakas na sampal sa akin. Gusto ko siyang hawakan noon, gusto kong sabihin sa kanila na walang aalis. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Bilang panganay na anak at CEO, kailangan ko

JAX POVPiniga ko nang paimapit ang throttle ng Ducati ko pagkaalis na pagkaalis ng mamahaling sedan ni Caleb. Grabe ang init ng ulo ko, ramdam ko hanggang sa dulo ng mga daliri kong may kaunting dumi pa ng langis. Kung hindi lang talaga humarang si Lia sa gitna kanina, baka nasapak ko na si Caleb o kaya ang sarili kong kapatid na si Julian. Mga walang alam kundi magsuot ng suit pero tiklop naman kapag totoong gulo na.Noong gabing nalaman kong pinalayas si Lia sa mansyon ng mga Montellano, muntik ko nang maibangga ang motor ko sa sobrang bilis ng patakbo ko papunta sa Forbes Park. Nakita ko siya noon sa tapat ng gate, mag-isa, bitbit ang dalawang maleta habang umiinit ang gabi. Doon pa lang, gumuho na ang natitirang respeto ko sa pamilyang pinalaki siya. At mas lalo akong nanggigil kay Troy—ang gagong fiancé na naunang tumakbo palayo imbis na panindigan siya. Kaya noong makita ko si Troy na umaali-aligid sa apartment ni Lia kagabi, talagang uminit ang dugo ko. Buti nga sa kanya, munt

JULIAN POVInayos ko ang suot kong grey suit jacket habang pinapanood si Lia na maglakad papasok sa opisina ng Dean. Ang tindig niya ay tuwid, ang mga balikat niya ay hindi nakababa, at walang kahit anong bakas ng takot sa mukha niya. Ganyan ko siya kilala. Mula noong una siyang pumasok sa klase ko sa Corporate Finance dalawang taon na ang nakararaan, alam kong iba siya sa mga tipikal na spoiled heiresses na nag-aaral sa unibersidad na ito. May lalim siya, may kontrol, at may talino na hindi kayang tapatan ng kahit anong mamahaling bag o titulo. They think they can just break her and sweep her under the rug.Noong mabalitaan ko ang tungkol sa pagbabalik ng biyolohikal na anak ng mga Montellano at ang mabilisang pagpapatalsik kay Lia, hindi ko napigilang mairita. Hindi sa pamilya Montellano—dahil alam ko namang mga oportunista sila mula sa umpisa—kundi sa sarili ko at sa kawalan ko ng galaw nang gabing 'on. Ginamit ko ang impluwensya ko sa schoo

LIA POV Nakahinga ako nang maluwag nang sa wakas ay makapasok ako sa loob ng Lecture Hall 4 para sa huli kong klase. Safe zone muna ito. Kahit papaano, alam kong hindi basta-basta makakapasok dito si Caleb nang walang dahilan, at si Jax naman ay tiyak na maiinip lang sa labas kung susubukan niyang sumingit sa loob ng seryosong klase. Si Julian naman ay may sarili ring tinuturuang klase sa kabilang gusali kaya hindi ko siya makikita rito bilang propesor.Naupo ako sa pinakahuling row ng mga armchair. Pinili ko ang pwesto sa tabi ng pinto para mas madali akong makakaalis kapag tumunog na ang bell. Inilabas ko ang aking sketchpad at ballpen habang naghihintay sa prof namin.Habang nagsisimulang magsalita ang prof tungkol sa macroeconomics, pilit kong ibinuhos ang buong konsentrasyon ko sa board. Pero hindi ko maiwasang mapatingin sa blangkong papel ng sketchpad ko. Sa gilid nito, gumuhit ako ng maliliit na abstract lines—isang ugali ko na kapag masyado nang magulo ang utak ko.Grabe na

LIA POVTatlong araw ko nang tinatapos ang corset area ng gown ko. Kulubot pa rin ang ilang bahagi ng lining kaya kailangan kong ulitin ang tahi sa likod. Masakit na ang dulo ng hintuturo ko dahil ilang beses ko na itong natusok ng karayom, pero hindi ko maramdaman ang totoong pagod. Tuwing tinitingnan ko ang champagne gold na tela na unti-unting kumukuha ng porma ng isang fitted column gown, mas lalo akong nagkakaroon ng lakas na magpatuloy.Sana lang talaga hindi sumabog 'tong makina ng luma kong sewing machine sa kalagitnaan ng gabi.Huminto muna ako para uminom ng tubig. Alas-onse na ng gabi, at ang tanging ingay sa loob ng maliit kong apartment ay ang mahinang ugong ng electric fan at ang paminsan-minsang busina ng mga sasakyan sa malayo. Sa ganitong oras ko pinaka-namimiss ang katahimikan ng sarili kong kwarto sa mansyon—'yung walang ingay ng kapitbahay na nag-aaway o truck ng basura na dumadaan. Pero kapag naiisip ko naman kung anong klaseng lungkot