Entangled With Three Billionaires

LIA POV

 Lahat ng tao sa loob ng grand living room ng mga Montellano ay nakatingin sa iisang direksyon. Hindi sa akin, kundi sa babaeng nakaupo sa gitna ng mamahaling velvet sofa. Umiiyak siya habang yakap-yakap ng mga taong tinawag kong Mommy at Daddy sa loob ng mahigit dalawang dekada.

 Si Chloe. Ang tunay na anak. Ang tunay na tagapagmana.

 Habang pinapanood ko silang nag-iiyakan dahil sa wakas ay nagkita na sila matapos ang matagal na paghahanap, nakaramdam ako ng kakaibang ginhawa. Walang selos. Walang galit. Ang totoo niyan, parang nabunutan pa nga ako ng tinik. Sa loob ng dalawampu't dalawang taon, palagi kong kailangang patunayan na deserve ko ang apelyido nila, na hindi ako isang malaking pagkakamali na inuwi lang nila mula sa ampunan. Pero kahit anong perfect grades o awards ang iuwi ko, palaging may halong disappointment sa mga tingin nila.

 Ngayon, nandito na ang tunay na may-ari ng pwesto ko.

 "Lia."

 Napalingon ako nang marinig ko ang pamilyar na boses. Si Troy. Ang fiancé ko. Or well, *soon-to-be ex-fiancé*, kung tama ang hinala ko. Nakapamulsa siya at hindi makatingin ng diretso sa mga mata ko. Bago pa man siya magsalita, alam ko na kung ano ang sasabihin niya.

 "I think we need to call off the engagement," diretsong sabi niya. Wala man lang paligoy-ligoy. Wala man lang 'Sorry' o 'Are you okay?'.

 Tinitigan ko ang mukha niya. Ito ang lalaking akala ko ay makakasama ko habambuhay, o baka 'yung idea lang ng lalaking ito ang minahal ko dahil siya lang ang nagbigay sa akin ng konting atensyon noon.

 "Okay," sagot ko. Simple. Mabilis.

 Medyo nagulat siya sa naging reaksyon ko. Kumunot ang noo niya, parang hindi makapaniwala na hindi ako magmamakaawa o iiyak sa harap niya. "Okay? Just like that? Lia, you have to understand. Ang arrangement ng pamilya natin ay para sa mga tagapagmana. Now that Chloe is back... my dad expects me to marry the real Montellano."

 "Naiintindihan ko, Troy," kalmado kong sabi, bago ko dahan-dahang tinanggal ang diamond ring sa ring finger ko. Inabot ko ito sa kanya. "It's a business deal. Wala namang personalan. Best wishes sa inyo ni Chloe."

 Kinuha niya ang singsing, medyo tulala pa rin. Tinalikuran ko na siya bago pa siya makaisip ng iba pang sasabihin. Ayoko nang pahabain ang usapan. Wala rin namang point na makipagtalo.

 Naglakad ako palapit sa pwesto ng mga magulang ko. Napansin agad nila ako. Biglang tumahimik ang paligid at medyo lumayo si Mrs. Montellano kay Chloe. Malamig ang mga mata niya nang tumingin siya sa akin, walang kahit anong bahid ng emosyon. Parang nakatingin lang siya sa isang empleyado na balak na niyang sisantihin.

 "Lia, mabuti naman at nandito ka," panimula ni Mr. Montellano habang inaayos ang kwelyo ng polo shirt niya. "As you can see, our daughter is back. The transition might be too hard for her kung nandito ka pa sa bahay. Nagpaimpake na ako ng ilang gamit mo. Andito rin 'yung tseke."

 Iniabot niya sa akin ang isang puting envelope. Severance pay? Tinapon na nila ako na parang lumang gamit na hindi na kailangan, pero bibigyan pa rin nila ako ng pera pampalubag-loob para lang malinis ang mga konsensya nila.

 "Keep it," sagot ko habang nakatingin nang diretso sa kanila. "Kukunin ko lang po 'yung mga gamit na ako mismo ang bumili. The rest, iiwan ko na rito. Hindi ko na kailangan ng pera ninyo."

 Nakita ko ang pagtaas ng kilay ni Mrs. Montellano, halatang na-insulto sa ginawa kong pagtanggi. "Don't make this difficult, Lia. We raised you. Ito lang ang maitutulong namin sa ngayon para makapagsimula ka ulit. Wala kang maayos na connection sa labas, paano ka mabubuhay?"

 "I'll figure it out. Salamat po sa lahat."

 Hindi ko na hinintay ang sagot nila. Umakyat ako sa grand staircase papunta sa kwarto ko. Mabilis lang akong nag-ayos. Dalawang maleta lang ang kinuha ko—puro damit, ilang libro, at laptop ko. Hindi ko ginalaw ang mga mamahaling bags, sapatos, o alahas na binigay nila tuwing birthdays ko.

 Nang makababa ako dala ang mga maleta, wala na sila sa living room. Rinig ko ang tawanan nila mula sa dining area. Walang naghatid sa akin palabas. Walang nagtanong kung saan ako pupunta.

 Saktong paglabas ko ng gate ng subdivision, nandun na 'yung Grab na na-book ko kanina. Tinulungan ako ng driver na isakay ang mga bagahe ko sa trunk.

 "Saan tayo, ma'am?" tanong ni kuya driver pagkapasok ko sa backseat.

 "Sa Makati po, kuya. Dun sa address na naka-pin," sagot ko habang sinusuot ang seatbelt.

 Habang umaandar ang sasakyan, pinanood ko kung paano lumiit ang malaking gate ng mga Montellano mula sa rearview mirror. Wala akong naramdamang lungkot. Walang luha na pumatak sa mga mata ko. Natapos na rin ang matagal kong pagpapanggap na kabilang ako sa mundong iyon.

 Isang oras ang inabot ng byahe bago kami huminto sa harap ng isang luma at medyo madilim na apartment building. Wala na ito sa sikat at mayamang parte ng Makati. Medyo nasa gilid na ito ng syudad kung saan masikip ang kalsada, maraming nakatambay sa labas, at maingay ang paligid. Binayaran ko ang driver at ibinaba ang mga gamit ko sa gilid ng kalsada.

 Umakyat ako sa third floor, bitbit ang mabibigat kong maleta sa makitid na hagdan. Rinig na rinig ko ang videoke ng mga kapitbahay, ang tunog ng nagiginisang sibuyas, at ang tahol ng mga aso sa kanto. Ibang-iba sa tahimik at airconditioned na mundo na nakasanayan ko.

 Nang mabuksan ko ang pinto ng inuupahan kong unit, sumalubong sa akin ang amoy ng alikabok at kulob na hangin. Maliit lang ito. Isang kwarto, maliit na kusina na may lumang lababo, at banyo na kasya lang ang isang tao. Walang chandelier, walang mamahaling carpet, walang mga maid na naghihintay ng utos.

 Ibinaba ko ang mga maleta ko sa gitna ng maliit na sala. Pinunasan ko ang pawis sa leeg at noo ko gamit ang likod ng kamay ko.

 Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bulsa ng jacket ko. Binuksan ko ang likod nito, tinanggal ang SIM card, hinati ko ito sa dalawa, at itinapon nang diretso sa basurahan na nasa gilid ng pinto. Lumapit ako sa bintana, binuksan ang salamin para makapasok ang hangin, at inisaksak ang maliit na electric fan na iniwan ng dating umuupa. Umupo ako sa gilid ng lumang sofa at pinakinggan ang ugong ng bentilador.