Entangled With Three Billionaires のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 6

LIA POV Lahat ng tao sa loob ng grand living room ng mga Montellano ay nakatingin sa iisang direksyon. Hindi sa akin, kundi sa babaeng nakaupo sa gitna ng mamahaling velvet sofa. Umiiyak siya habang yakap-yakap ng mga taong tinawag kong Mommy at Daddy sa loob ng mahigit dalawang dekada. Si Chloe. Ang tunay na anak. Ang tunay na tagapagmana. Habang pinapanood ko silang nag-iiyakan dahil sa wakas ay nagkita na sila matapos ang matagal na paghahanap, nakaramdam ako ng kakaibang ginhawa. Walang selos. Walang galit. Ang totoo niyan, parang nabunutan pa nga ako ng tinik. Sa loob ng dalawampu't dalawang taon, palagi kong kailangang patunayan na deserve ko ang apelyido nila, na hindi ako isang malaking pagkakamali na inuwi lang nila mula sa ampunan. Pero kahit anong perfect grades o awards ang iuwi ko, palaging may halong disappointment sa mga tingin nila. Ngayon, nandito na ang tunay na may-ari ng pwesto ko. "Lia." Napalingon ako nang marinig ko ang pamilyar na boses. Si Troy. Ang fian

LIA POV Walang gumalaw sa kanilang tatlo. Seryoso, para silang mga estatwa na nakatayo sa gitna ng sala ko. Kung hindi lang ganito kagulo ang sitwasyon, baka natawa na ako sa hitsura nila—tatlong makapangyarihan at sikat na lalaki, pero tiklop sa isang lumang walis tambo. "Lia, let's talk about this rationally," basag ni Julian sa katahimikan. Inayos niya ang salamin niya, sinusubukan pa ring panatilihin ang kalmadong professor persona niya. "You can't stay here. It's not safe, at hindi ka sanay sa ganitong klaseng kapaligiran." "Hindi ako safe dahil nandito kayong tatlo," balik ko sa kanya. "Prof, pumasok ako sa apartment na 'to para matahimik. Kaya please lang, iwanan niyo muna ako." "I'm not leaving you with them," matigas na sabi ni Caleb. Lumapit siya sa akin, hindi pinapansin ang walis na hawak ko. "Lalo na sa basurang 'to." Nilapastangan ng tingin niya si Jax. "Sino ang tinatawag mong basura, CEO?" Hinila ni Jax ang kwelyo ng suit ni Caleb. Sa isang kurap lang, nagkasubuka

LIA POV Nakahinga ako nang maluwag pagkaalis ng kapitbahay ko. Pumasok agad ako sa loob ng unit at isinara ang pinto. Seryoso, hindi ko kailangan ng dagdag na atensyon ngayon. Ang layunin ko kaya ako lumipat dito ay para maging invisible, hindi para maging tampulan ng tsismis sa buong building. Inilapag ko ang balde sa banyo at tiningnan ang sarili ko sa maliit at may kaunting lamat na salamin sa pader. Magulo ang buhok ko, medyo may pawis ang noo, at halatang pagod. Pero may kakaibang buhay sa mga mata ko na matagal ko nang hindi nakikita noong nandoon pa ako sa mansyon ng mga Montellano. Noon kasi, para akong robot na sumusunod lang sa bawat utos at schedule na nakatakda para sa akin. Ngayon, hawak ko na ang oras ko. Ang problema lang, paubos na rin ang pera ko. Naupo ako sa sahig sa tabi ng maleta ko at binuksan ang banking app sa phone ko. Tiningnan ko ang laman ng personal account ko—ang perang naipon ko mula sa mga cash gifts noong graduation at kaunting allowance na itinabi