All Chapters of สาวน้อย...ของคุณอา: Chapter 21 - Chapter 30

"อือออ..."เธอส่งเสียงเล็ดลอดไรฟันออกมาอย่างแผ่วเบา กัดริมฝีปากล่าง ของตัวเองไว้แน่นตาคู่สวยยังคงจับจ้องไปที่ร่างสูงโปร่งเขากำลังก้มๆเงยๆ อยู่กับท่อนลำสีเนื้อนั้นอย่างจริงจัง ฉัตรวีรีบดึงสติ กลับมาชักมือออกจากชายเสื้อ คิดจะเดินกลับไปที่ครัว หากโดนจับได้ไม่รู้จะอธิบายกับเขายังไงที่อยู่ๆก็มาแอบถ้ำมองเขาถึงหน้าห้องทำงาน เธอกำลังจะหันหลังกลับ แต่ดันสะดุดเท้าตัวเอง แล้วล้มพุบไปที่ประตู สองมือเล็กดันประตูเข้าไปอย่างไม่ตั้งใจ"โอ๊ะ...ปลั้ก" ประตูถูกเปิดออกเธอเซถลาเข้าไปในห้องล้มพับลงกับพื้น จบแบบท่าไม่สวยสายตาคมคู่นั้น หันมาจับจ้องที่เธอทันทีฉัตรวีอายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา ถ้าตอนนี้เขานั่งทำงานอยู่ตามปกติ คงดีไม่น้อย แล้วทีนี้เธอจะอธิบาย กับเขายังไงดีเธอคิดแล้ว แทบอยากเขกหัวตัวเองแรงๆสักที ดันทะเล่อทะล่าเดินมาทำไมก็ไม่รู้ขณะที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น เสียงทุ้มนุ่มหูที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น "ลุกไหวไหม"เขาหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่เมื่อครู่ แล้วลุกจากเก้าอี้ เดินมาหาเธอ ร่างสูงย่อตัวลงอุ้มเธอขึ้นไปวางบนโต๊ะทำงาน"เมื่อครู่เห็นอะไรไหม"เขาถามด้วยเสียงกรุ่มกริ่ม มองหน้าเธอแล้วยิ้ม ส่วนเธอน่ะเห

ขาเรียวเล็กก้าวยาวๆรีบร้อนเดินเข้าไปในร้านกาแฟชื่อดัง วันนี้หัวหน้าเรียกให้ฉัตรวีเข้าไปพบเป็นการส่วนตัว บอกข่าวดีกับเธอ ถึงสองเรื่องเธอจึงจำต้องเลี้ยงกาแฟเพื่อนและพี่ร่วมแผนก แล้วพวกเขาก็อยากดื่มกาแฟร้านดังและเค้กร้านนี้ ซึ่งเธอก็ยอมตกลงและรีบจัดการออกมาซื้อให้ทุกคน "เอามอคค่าสามแก้ว คาปูชิโน่ห้า ลาเต้อีกหกแก้วค่ะเย็นทั้งหมด และเพิ่มชาเขียวสาม ชานมสองปั่นค่ะ"ฉัตรวีเดินเข้ามาถึงร้านก็สั่งเครื่องดื่ม ที่โน๊ตไว้ในโทรศัพท์สั่งกับพนักงาน หลังจากสั่งจนครบทุกเมนูแล้วเธอก็ไปนั่งรออยู่โต๊ะมุม ซึ่งดูเงียบสงบไม่มีคนสังเกตุเห็นเท่าไหร่ แต่อีกโต๊ะที่ห่างออกไปมีผู้หญิงวัยกลางคน กลุ่มใหญ่กำลังนั่งสนทนากันอย่างออกรส ทว่าสายตาพลันเหลือบไปเห็นผู้หญิงวัยกลางคน คนหนึ่งที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตามากและเธอก็จำได้ว่า ผู้หญิงที่เธอช่วยเอาไว้วันก่อนที่หน้าห้างสรรพสินค้า ฉัตรวีจึงขยับตัวหันข้างให้เธอเพราะคิดว่า เธอไม่จำเป็นต้องเข้าไปทักเดี๋ยวจะหาว่า เธอแกล้งอยากเข้าไปตีสนิทเพื่อผลประโยชน์ คนสมัยนี้ยิ่งไว้ใจยากอยู่ มิจฉาชีพก็เยอะมากด้วยเธอจึงตัดสินใจ แกล้งทำไม่เห็นจะดีกว่าจะได้ไม่ต้องทักทายกัน เมื่อได้ของ

เมื่อหัวหน้าประชุมเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปทำงาน แต่ยังมีบางคนที่คงเม้ามอยถึงเรื่องคุณสมบัติ ที่จะสมัครเป็นเลขาส่วนตัวคนใหม่ของประธานแห่งTGกรุ๊ป ซึ่งสาวๆส่วนใหญ่ที่นี่ล้วนมีความสามารถกันทั้งนั้น "เลขาส่วนตัวงั้นเหรอ...ฉันไม่มีทางสมัครหรอก"ฉัตรวีคิดในใจเป็นคนอื่นคงคิดว่าดีมากหล่ะ ที่ได้ทำตำแหน่งเลขาส่วนตัวประธารแต่สำหรับเธอ แค่คิดก็ขนลุกแล้วประธานหนุ่มใหญ่บ้ากามชอบเรื่องอย่างว่า ขนาดนั้นถ้าเธอสมัครเป็นเลขาส่วนตัวเขาล่ะก็มีหวังเสียสุขภาพจิตแน่ร่างบางเล็กเดินเข้าไปหาฉัตรวีที่โต๊ะทำงานเธอ ยื่นแก้วชานมเย็นให้ แล้วนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง นิหน่าเพิ่งออกไปกินข้าวข้างนอกกับคชามาซื้อชานมเย็นมาฝากฉัตรวี วันนี้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายจึงไม่ออกไปกินข้าวข้างนอก เพราะแดดแรงมาก"ขอบคุณค่ะพี่นิหน่า..เมื่อคืนนอนดึกรู้สึกร่างกายไม่ไหวเลยค่ะ งีบไปหน่อยยนึงดีขึ้นมากแล้ว" ฉัตรวีอธิบายให้เพื่อนรุ่นพี่ฟัง ก่อนที่เธอจะซักไซ้มากไปกว่านี้"อืมดีแล้วล่ะ...พี่ซื้อลูกชิ้นหมูปิ้งมาฝากด้วย เผื่อหิวช่วงบ่าย"เธอหยิบถุงกระดาษส่งให้ฉัตรวี เป็นห่วงกลัวจะหิวเพราะฉัตรวีไม่ได้ไปกินข้าวที่โรงอาหาร แต่เธอเลือกที่จะนอนฟุบ

วันหยุดมันช่างผ่านไปเร็วมากจริงๆร่างบางลุกขึ้นบิดกายอย่างเกียจคร้าน ลุกขึ้นแต่งตัวอย่างเร่งรีบเธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก เมื่อได้นอนพักอย่างเต็มอิิิ่มหลังจากหักโหมมาแรมสัปดาห์ เดินลงไปกินอิาหารเช้าอย่างอารมณ์ดี"นั่งสิ...ดื่มนมสักหน่อย ค่อยๆกินไม่ต้องรีบเดี๋ยวฉันไปส่ง"เสียงทุ้มนุ่มหูฟังดูห่วงใยเธอเป็นพิเศษ ผู้ชายตัวโตอย่างเขากลับทำตัวอ่อนโยนกับเธอทั้งที่ผ่านมา เขาเย็นชามาตลอดมันเกิดอะไรขึ้นฉัตรวีแอบคิดในใจ"ขอบคุณค่ะ"เธอเอ่ยตอบสั้นๆยกแก้วนมขึ้นดื่ม พร้อมหยิบขนมปังปิ้งเข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อย ทำเอาคนนั่งข้างๆมองแล้วยิ้มไม่หุบกับการเจริญอาหารของเธอเมื่อมาถึงบริษัทดูเหมือนแผนกเธอจะคึกคักเป็นพิเศษ สาวๆหลายคนแย่งกันกรอกใบสมัครเลขาส่วนตัวประธานกันวุ่นวาย ฉัตรวีนั่งลงที่โต๊ะทำงานทว่าเธอกลับเขียนใบลาออกทิ้งไว้ล่วงหน้าเวลาผ่านไปเธอยังคงมาทำงานตามปกติพยายามทำงานที่ค้างไว้ให้เสร็จสิ้น กลับบ้านมาืืดค่ำแทบทุกวันเพราะเป็นสัปดาห์สุดท้ายที่ต้องทำงานที่นี่แล้ว เธอค่อยๆวางแผนทีละขั้นตอนกว่าจะถึงกำหนดที่ต้องบินคงไม่มีอะไรที่ค้างคา แม้แต่นิหน่าที่ตอนนี้สนิทที่สุดเธอก็ไม่ยอมปริปากพูด ทุกอย่างถูกจัดกา

รดภรณ์มองคุณย่าทิพย์อย่างสนใจเธอเอาใจใส่เด็กทั้งสอง มากเกินไปจนน่าสงสัยแต่ก็ไม่ปริปากพูดอะไร คิดแค่ว่ามีผู้ใหญ่เอ็นดูเจ้าเด็กแฝดเพิ่มก็ดีแล้วความน่ารักของพวกเขาทำให้หญิงใกล้วัยชราคนอย่างพวกเธอ สองคนรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ความเครียดที่มีพลันหายไปหลังจากเครียดมานาน"น้องอลัน น้องอันนา ถ่ายรูปกับคุณย่าหน่อยนะคะ" หญิงใกล้วัยชราคนหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วถ่ายรูปตัวเองกับเด็กทั้งสองไว้หลายรูป พร้อมส่งรูปพวกนี้ไปให้ตรีเพ็ชร กับตรีภพลูกชายทั้งสองคนพร้อมเขียนแคปชั่นว่าหลานย่าอยากได้แบบนี้ เธอมองภาพเด็กทั้งสองแล้วยิ้ม เมื่อรูปภาพส่งไปให้ลูกชายทั้งสองเป็นที่เรียบร้อยตรีเพ็ชรลูกชายคนโตเปิดข้อความดูทันทีเขาตกใจไม่น้อย เมื่อเห็นใบหน้าเด็กทั้งสองเหมือนตาีรภพตอนเด็กถอดแบบกันมา ใครเห็นก็คิดว่าเป็นลูกเขาแน่ๆส่วนทางด้านตรีภพผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว เขายังไม่มีท่าทีจะเปิดข้อความนั้นดูเลย เพราะแม่เขาชอบส่งข้อความและรูปสาวๆไปให้เขา เพื่อดูตัวอยู่บ่อยครั้งตรีเพ็ชรรู้สึกว่ามันบังเอิญไปไหมที่เด็กๆทั้งสองคนหน้าตาคล้ายน้องชายเขามากขนาดนั้น จึงตัดสินใจโทรไปหาตรีภพอย่างร้อนใจขณะนั่งทำงานอยู่ตรีเพ็ชรก็โทรเข้ามา