All Chapters of สาวน้อย...ของคุณอา: Chapter 1 - Chapter 9

เมื่อเลิกเรียนสองสาวคู่ซี้ก็ชวนกันไปกินข้าวกันรดาภรณ์จูงมือฉัตรวี เดินตรงเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยนักเมื่อเดินเข้ามาในร้านอาหารสองสาวยังไม่ทันได้นั่ง ก็บังเอิญเจอกับญาติผู้ใหญ่ของรดาภรณ์ สองสาวเลี่ยงไม่ได้ที่จะทักทายตามมารยาท รดาภรณ์จึงจูงมือฉัตรวีเข้าไปทักทาย"สวัสดีค่ะคุณอา"รดาภรณ์ทักขึ้นเมื่อเห็นหนุ่มใหญ่ร่างสูงโปร่ง แต่งตัวภูมิฐานเดินเข้ามาในร้าน"หวัดดีรดา "เขาเอ่ยเสียงทุ้มฟังดูรื่นหูพร้อมรอยยิ้มอ่อน"นี่ฉัตรวี...เพื่อนรดาเองค่ะ"รดาภรณ์แนะนำเพื่อนสนิทให้รู้จักกับคุณอา เมื่อบังเอิญมาทานข้าวแล้วเจอกันฉัตรวีเงยขึ้นมองหน้าชายวัยกลางคนที่เพื่อนเรียกคุณอาช้าๆ ดูแล้วผู้ชายคนนี้ไม่น่าจะถึงสี่สิบอย่างมากก็คงอายุมากกว่าพวกเธอแค่ไม่กี่สิบปี หน้าตาคมคายหล่อเหลาเอาการทีเดียวเสียงทุ้มละมุนหู"สวัสดีค่ะ...คุณอา"ฉัตรวีเอ่ยออกมาแบบไม่เต็มเสียงนัก เธอไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ แค่เหลือบมองครู่หนึ่งแล้วก้มหน้าลง แต่ก็ทันได้เห็นความหล่อเหลาคมเข้มบนใบหน้านั้น ก่อนจะก้มหน้าลงมองที่มือตัวเอง"หวัดดี...ไว้เจอกันนะอามีนัดสำคัญ ต้องไปก่อน"ตรีภพเอ่ยขึ้นพร้อมขอตัว เขามีนัดกับลูกค้าที่ร

"อ่อ...อย่าลืมกินยาคุมฉุกเฉินล่ะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ป้องกัน ฉันไม่ค่อยได้ยุ่งกับผู้หญิงเลยไม่ได้เตรียมของพวกนี้ไว้"เขาเอ่ยอย่างจริงจังฟังดูน่าเชื่อถือ ยิ่งดูมีเสน่ห์น้ำเสียงอบอุ่นฟังละมุนหูแบบหาฟังที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว "ขอบคุณค่ะคุณอา"เธอรับเช็คใบนั้นมาไม่กล้าสบตาเขารู้สึกอับอายไม่น้อย เมื่อคิดถึงภาพที่ตัวเธอครางกระเส่าขณะร่วมรักกับเขา ใบหน้าเนียนแดงระเรื่อขึ้นมาจนต้องก้มหน้าลงอีกครั้ง "ไม่ต้องห่วงนะคะ...หลังจากวันนี้ไปฉัตรจะไม่ทำให้คุณอาเดือดร้อนค่ะ" "จะไม่มีใครรู้เรื่องระหว่างเรา ขอบคุณสำหรับเงินค่าผ่าตัดพ่อนะคะ" ฉัตรวีรับเช็คใบนั้นมาแล้วรีบออกจากคอนโดนั้นมาและตั้งใจที่จะไม่เจอเขาอีก ถือว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นการแลกเปลี่ยนระหว่างเธอกับเขา ต่างคนต่างได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ผ่านไปเกือบสามเดือนที่ฉัตรวีเข้าไปทำงานที่TGกรุ๊ปบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ที่ถือว่าเงินดีมากถึงตัวเธอจะดูเฉิ่มๆ แต่ผลการเรียนเกรดเฉลี่ยเธอดีมากได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง และความสามารถเธอก็ไม่ธรรมดา "อ้าวฉัตร...ใกล้เที่ยงแล้วไม่ไปกินข้าวเหรอ"นิหน่าเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ทักขึ้น เมื่อเห็นว่าเธอยังทำงานอยู่ไม่เตรียมตัวไปก

"อ๊ะ...ขะ คุณอา"ฉัตรวีขยับถอยออกห่างผลักอกเขาออกเต็มเเรง เมื่อเบิกตาทั้งสองข้างมองจนชัดแล้วว่าเป็นเขาตรีภพ คุณอาที่เธอยอมค้างคืนด้วยเพื่อแลกกับเงินค่าผ่าตัดของพ่อเธอ "เธอเป็นอะไรหรือเปล่า"เขาเอ่ยหลังจากปล่อยข้อมือเธอแล้ว "ไม่เป็นไรค่ะคุณอา...ขอโทษนะคะที่ซุ่มซ่ามไปชนคุณอาเข้า"ฉัตรวีเอ่ยขอโทษที่ชนเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอยอมรับว่าใจลอยไปหน่อยไม่ทันระวัง เลยทำให้เขาต้องเสียเวลาดีที่ไม่มีใครเห็น "แล้วนี่ล่ะ..เธอทำมันตื่นจะรับผิดชอบยังไง"ตรีภพเอ่ยเสียงดุชี้มาที่เป้าตุงของตัวเอง ที่มือน้อยๆของฉัตรวีทำให้มันตื่นซะได้ ฉัตรวีมองไปที่เป้าตุงของเขาแล้วสองพวงแก้มก็แดงขึ้นมา ทำเธออับอายไม่น้อยที่รนราน จนลืมว่ามันคือตรงนั้นของเขา "รับผิดชอบ" ฉัตรวียังไม่ได้เอ่ยจบก็ถูกมือหนาฉุดดึงเข้าไปในห้องน้ำชาย ห้องท้ายสุด ""จัดการให้มันสงบลงซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเธอตรงนี้แหล่ะ" ตรีภพขู่เธอแล้วปลดเข็มขัด ที่เอวออกจับเธอนั่งที่ฝาชักโครก รูดซิบกางเกงลงงัดท่อนเอ็นร้อน ออกมาแล้วจ่อที่ปากของเธอ "อมให้เสร็จ แล้วเธอก็ออกไปได้"เขาเอ่ยเสียงทุ้มเธอทำตามอย่างว่าง่าย มองเวลาที่ข้อมือเขาเหลืออีกสิบกว่านาที จะถึงเวลาเข

ร่างสูงอุ้มเธอวางลงที่ขอบอ่าง เขาก้มลงดูดจุกสีชมพูนั้นต่อ ใช้ลิ้นสากเลียวนรอบสองเต้า อย่างหมั่นเขี้ยวตรีภพแค่อยากแกล้งเธอ ในใจก็อยากให้เธอรีบอาบน้ำให้เส็รจกลัวเธอเป็นหวัดแต่ก็อดใจไม่ไหวเขาเงยหน้าขึ้นมองหน้าเนียนชัดๆ แล้วบอกให้เธอรีบอาบน้ำ ส่วนตัวเขาก็รีบอาบเช่นกัน ผ่านมานานขนาดนี้ฉัตรวีคงหิวแล้วแน่ๆ เขาอาบเสร็จก่อนจึงรีบไปแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วอุ่นกับข้าวที่ทำไว้ก่อนหน้านี้จัดมาวางที่โต๊ะ พอดีกับฉัตรวีอาบน้ำเเต่งตัวเสร็จ"มากินข้าวก่อนสิ คงหิวแย่แล้ว"ตรีภพเอ่ยตักข้าวใส่จานให้เธออย่างเอาใจ เขาแอบคิดไว้นานแล้วถ้ามีโอกาสได้เจอเธออีก เขาจะพาเธอมาที่คอนโดแลัวจัดหนัก ให้สมกับคิดถึงตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาตั้งแต่คืนนั้นเขาไม่เคยลืมเธอได้เลย ก่อนนอนต้องคิดถึงภาพเหล่านั้น ตอนเธออยู่บนเตียงกับเขา ทุกวันนี้บางทีก็หลงคิดว่าตัวเองเป็นโรคจิตไปแล้ว คิดถึงหน้าเธอขึ้นมาเมื่อไหร่ถึงกับต้องช่วยตัวเองแทบทุกครั้ง"ในเมื่อเธอยังไม่มีแฟน...เรามาลองคบกันดีไหมฉัตร" ตรีภพเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา ติดใจเมียเด็กที่ไร้เรียงสาคนนี้เข้าแล้ว ถึงกับเอ่ยปากขอคบเธอเป็นแฟนทั้งที่เจอกันแค่ไม่กี่ครั้งฉัตรวีถือช้อนซ่อมในมื

"เอาหล่ะ...พวกแกเลิกเถียงกันได้แล้ว รีบกินข้าวซะ"คุณปทุมทิพย์เอ่ยตัดบท "มัวแต่มาเถียงกัน กับข้าวเย็นหมด"ตรีเพ็ชรมองหน้าตรีภพแล้วยิ้ม ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไม่พูดอะไรอีก หลังจากที่พ่อของพวกเขา ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ตอนนั้นตรีเพ็ชรเพิ่งอายุได้สิบขวบ แม่ของพวกเขาก็ดูแลทั้งบริษัทและลูกชายทั้งสองคน ท่ามกลางความกดดันของญาติพี่น้องทางพ่อ ลุงป้าและอาของพวกเขาจ้องจะฮุบเอาบริษัทอยู่ตลอดเวลา ทำให้คุณปทุมทิพย์กลายมาเป็นผู้หญิงแกร่ง และเห็นแก่ตัวเพื่อปกป้องลูกๆและบริษัท จนกลายมาเป็นคุณปทุมทิพย์ในเวอร์ชั่นนี้ เมื่อทานมื้อเย็นเสร็จทุกคนก็มานั่งรวมตัวกัน ที่โถงใหญ่ ทำให้คุณปทุมทิพย์ มีโอกาสได้พูดคุยกับลูกชาย อย่างจริงจังเรื่องของวัลรี ลูกสาวคนเดียวของเพื่อนสนิท ที่กำลังจะกลับมาจากเมืองนอก คุณปทุมทิพย์เธอไม่ได้เจาะจง ว่าต้องเป็นลูกชายคนไหน ขอแค่วัลรีชอบเธอก็ยินดีต้อนรับ และเรื่องนี้เธอก็วางแผนมาสักพักแล้ว "งานเลี้ยงบริษัทปีนี้ พวกแกต้องมาร่วมงานให้ได้ล่ะ"ผู้เป็นแม่พูดขึ้นลอยๆ ปกติแล้วตรีเพ็ชรจะไม่ค่อยได้มา ร่วมงาน เขาดูแลสาขาที่ต่างประเทศ จะบินไปดูงานที่นั่นมากกว่าอยู่เมื