All Chapters of สาวน้อย...ของคุณอา: Chapter 41 - Chapter 50

เช้าวันต่อมา..ฉัตรวีมาทำงานเป็นวันที่สอง ธานินหัวหน้าเธอรีบมาหาเธอที่โต๊ะทำงาน พร้อมของขวัญชิ้นโบเเดงมอบให้เธอที่ทำงานมอบหมายให้ลุล่วง ทั้งที่งานนี้ผ่านมาหลายเดือนก็ยังไม่คืบหน้าแต่เพราะเธอ คุณสุชาติถึงได้ยอมเซ็นสัญญา แถมเธอยังเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายอีก"คุณฉัตร...มาทำงานแล้วเหรอครับ"ธานินเดินเข้ามาพร้อมผู้ช่วย ถือถุงกระดาษใบหนึ่งในมือ ซึ่งเป็นแบรนด์ดังที่สาวๆต่างใฝ่ฝันอยากได้มาครอบครอง"ดีใจด้วยนะครับ...คุณทำงานที่มอบหมายสำเร็จ นี่คือรางวัลสำหรับคุณ"ผู้ช่วยสาวยื่นถุงกระดาษใบย่อมให้ฉัตรวี เป็นสิ่งของตอบแทนที่เธอควรได้รับมันคือนาฬิกาแบรนด์หรูซึ่งเป็นผลิตภัณของบริษัทที่เธอเพิ่งไปเซ็นสัญญามา เป็นสินค้าตัวอย่างที่ทางนั้นให้มา และให้มาหลายเรือน ธานินจึงมอบให้เธอเป็นการตอบแทน ถึงไปซื้อที่ร้านก็คงหลักหลายหมื่นเพราะยังไม่ได้เปิดตัว อย่างเป็นทางการ"ขอบคุณค่ะหัวหน้า...งานแรกก็เกือบขิตแล้วนะคะเนี้ย" ฉัตรวีเอ่ยพร้อมรับถุงกระดาษนั้นมา เธอทำเหมือนเมื่อวันก่อนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หันมาทำงานของตัวเองอย่างเป็นปกติธานินเองก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ แสดงว่าเธอสบายดีไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปกติที่ส่งคนอื่นไปพอเช

คเชนยังไม่ทันเดินไปถึงหน้าเวทีคุณปทุมทิพย์ ก็ชิงเดินตัดหน้าขึ้นไปก่อนพร้อมกับพิพิมพ์ โดยที่มีสายตาหลายสิบคู่กำลังจับจ้องอยู่"เฮ้ย...นั่นมันแม่นายนี่ ภพ คุณแม่จะทำอะไร" เพื่อนคนหนึ่งชี้ไปที่หน้าเวที บอกให้ตรีภพดูเมื่อเห็นคนเป็นแม่เดินขึ้นไปบนเวลา พร้อมกับสาวสวยคนหนึ่งเธอดูดีดึงสายตาคนนับร้อยได้อย่างน่าทึ่ง"เอ่อคือฉันอยากประกาศให้ทุกคนได้ทราบไว้นะคะ นี่คือหนูพิพิมพ์เพื่อนสมัยเด็กของตรีภพ" "ลูกชายคนเล็กของดิฉันและหนูพิพิมพ์ ยังเป็นคู่หมั้นของตรีภพอีกด้วย และคาดว่าจะมีข่าวดีในเร็วๆนี้แน่นอนค่ะ"คุณประทุมทิพย์พูดขึ้นอย่างจริงจัง ทำให้คนในงานต่างฮือฮาส่งเสียงยินดีกับทั้งคู่ เธอคิดว่ามัดมือชกแบบนี้จะทำให้ตรีภพ ยอมรับสิ่งที่ผู้เป็นแม่ยัดเยียดให้โดยไม่มีข้อกังขาตรีภพเดินไปยังโต๊ะที่ฉัตรวีนั่งอยู่ เขาคว้าข้อมือเธอให้เดินตามไปที่หน้าเวที แล้วคว้าไมโครโฟนจากมือผู้เป็นแม่มาแล้วประกาศต่อหน้าทุกคน โดยไม่สนใจคนเป็นแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ"ผมขอค้านครับ"ตรีภพเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น "ผมมีภรรยาแล้วครับ...เราจดทะเบียนสมรสกันถูกต้องตามกฏหมาย ผู้หญิงคนนี้เธอเป็นแค่เพื่อนในวัยเด็ก""ขอย้ำนะครับ...แค่เพื่อนในวั

วันหยุดสุดสัปดาห์ทั้งที่แทนที่ตรีภพจะได้หยุดพัก ใช้เวลาอยู่กับลูกเมียแต่เขาต้องกลับบ้านไปทำหน้าที่ลูก และเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ทำให้เขาหงุดหงิดไม่พอใจมาก เรื่องแม่ของเขาที่ปล่อยให้คนนอกอย่างพิพิมพ์ เข้ามาวุ่นวายในบ้านที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขากลับมาถึงบ้านก็ไม่เจอใครแล้วฉัตรวีพาลูกไปส่ง ให้รดาภรณ์กับนาคินที่คอนโดตรีภพจึงเดินเข้าไปหยิบเหล้า ในห้องทำงานที่เหลืออยู่ครึ่งขวดมารินใส่แก้ว ยกขึ้นดื่มเพื่อผ่อนคลายยังไม่ทันดื่มเหล้าแก้วนั้นหมดเสียงสมาร์ทโฟนก็ดังขึ้นเขาหยิบมาดู แล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่โทรเข้า"อะไรอีกครับคุณแม่"เขาเอ่ยเสียงเข้มเมื่อกดรับสาย"ไอ้ลูกบ้า...แกทำผิดแล้วยังไม่สำนึกอีก รู้ไหมเท้าของหนูพิกระดูกข้อเท้าร้าว ต้องใส่เฝือกตั้งหลายเดือนเลยนะ""แกต้องมาขอโทษหนูพิที่โรงพยาบาลด้วยตัวเอง ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้แกง่ายๆแน่" เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นมาเป็นชุด เธอไม่เปิดโอกาสให้ลูกชายได้แก้ตัวเลย ตรีภพถอนหายใจแรงๆแล้วกดวางสาย โดยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ"โอ้ย...อะไรกันนักหนาวะ"เขาตะโกนออกมาเสียงดังสองมือหนาขยุ้มผมตัวเอง แล้วหลับตาลงครุ่นคิด คงถึงเวลาที่เขาต้

ธานินเดินเข้ามาได้จังหวะพอดีจึงเข้าไปไกล่เกลี่ย คนหนึ่งก็คือทายาทของบริษัท ส่วนอีกคนก็สำคัญกับบริษัทมาก เพราะทุกออเดอร์ได้มากฉัตรวีทั้งนั้น ตั้งแต่เธอเจอกับตรีภพที่โรงแรมวันนั้น ธานินเข้าใจว่าตรีภพคงชอบเธอ ตอนนี้เขาร่วมมือหลายโปรเจคที่เพิ่งเพิ่มมาใหม่ในสองเดือนนี้หากทำให้เขา ขุ่นเคืองกลัวว่าทางTGกรุ๊ปอาจจะถอนตัว ยกเลิกโปรเจคพวกนั้น ธานินเองก็ลำบากใจไม่น้อย"ใช่ค่ะคุณธานิน..พิว่าเธอไม่เหมาะจะรับงานนี้" พิพิมพ์เอ่ยขึ้นพร้อมเชิดหน้า อย่างยิ่งผยองยังไงเสียธานินก็ตำแหน่งเล็กกว่าเธอ คงไม่กล้าขัดใจเธอแน่แต่สิ่งที่เธอคิดไว้มันดันกลับกัน เขาเห็นแก่บริษัทมากกว่าทายาทอย่างเธอ จะทำให้งานที่กำลังไปได้ดีตอนนี้ พังลงเพราะเธอผู้ที่เพิ่งมารับตำแหน่งแค่วันแรกไม่ได้"คุณคงใจผิดแล้วล่ะครับ...งานนี้ผมไม่ได้เป็นคนเลือกเธอ แต่เป็นทางTG กรุ๊ป ต่างหากล่ะครับที่เลือกเธอ" ธานินเอ่ยแล้วยิ้มอธิบายให้สองคนนั้นฟัง เขาไม่ได้ลำเอียงยกงานนี้ให้ฉัตรวีเขาทำงาน อย่างตรงไปตรงมาโดยตลอด"ทีนี้พวกคุณก็ได้ยินแล้วนะคะ เลิกมารบกวน...ฉันต้องการทำงานค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเรียบไม่สนใจว่าเธอ จะเป็นใคร มาจากไหนที่ได้งานนี้มาเป็นฝีมือเธ

กลับมาถึงบ้านวัลรีก็วีนเหวี่ยงใส่ตรีเพ็ชร อย่างไร้เหตุผลโดยที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว เดินเข้าประตูบ้านมาก็ถูกวัลรีปาข้าวของใส่จนแทบหลบไม่ทัน"บอกให้หยุดไง...ถ้าเดินเข้ามาอีกอย่าหาว่าลรี ไม่เกรงใจแล้วกัน" เธอเดินลงมาจากชั้นบนได้เพียงครึ่งทาง เหลือเพียงสี่ห้าขั้นก็จะถึงพื้นอยู่แล้วด้วยความรีบร้อน อยากลงมาเอาเรื่องผัวเฮงซวยมากขนาดลืมไปว่าตัวเองท้องโต เดินเหินไม่สะดวกจึงก้าวพลาดตกลงมาจากบันไดขั้นที่สี่"ว๊ายย...โอ้ย" วัลรีกลิ้งลงไปกองกับพื้นต่อหน้าต่อตาตรีเพ็ชร ที่กำลังยืนอยู่กลางโถงตามคำสั่งของเธอเมื่อครู่ มีป้าจิตยืนมองตามอย่างตกใจจะเข้าไปช่วยก็ไม่ทันแล้ว"คุณลรี...!!"ป้าจิตวิ่งเข้าไปดูร่างที่นอนแน่นิ่งของวัลรี ส่วนตรีภพตั้งสติได้รีบกดโทรเรียกรถพยาบาลทันที ท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้นอย่างไร้เหตุผลตรีเพ็ชรยังไม่ทันรู้เรื่องด้วยซ้ำว่าวัลรี โกรธเขาเรื่องอะไรกันแน่อยู่ๆก็ลุกขึ้นมาตีโพยตีพายอาละวาด อย่างไร้้เหตุผลเมื่อรถพยาบาลมาถึง ตรีเพ็ชรก็ไปที่โรงพยาบาลพร้อมกับวัลรีเธอเข้าไปในห้องฉุกเฉินนานพอสมควร หมอเดินออกมาบอกเรื่องเศร้ากับเขา "ขอโทษครับเราทำเต็มที่แล้ว...ช่วยชีวิตแม่ไว้ได้แต่เ