All Chapters of ผัวของผมมันคลั่งรักเกินไปแล้วนะ [YAOI] + [BDSM] + [NC30+]: Chapter 41 - Chapter 50

“อ่า...ฮา...ฮือ...อื่อ...”อเล็กซ์ร้องครางกระเส่าด้วยความหวาดเสียวแผ่วเบา ขณะที่หลับตาอยู่ อเล็กซ์รู้สึกว่าซาชากำลังใช้ลิ้นดูดเสียดุ้นและใช้ริมฝีปากอมอย่างหนักหน่วง มือเรียวขยำหัวผมจัดทรงไว้เป็นอย่างดี ยิ่งเสียงครางดังมากเท่าไหร่ซาชาก็เหมือนแกล้งเขา ยิ่งดูดแรงยิ่งขึ้นไปอีก“อึก...อื้อ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ! ซาชาผมจะเสร็จแล้วนะ...อ๊ะ!” อเล็กซ์ร้องครางกระเส่าแทบขาดใจ ทันใดนั้นน้ำกามก็พวยพุ่งใส่โพรงปากของซาชาทันที ซาชาเงยหน้าขึ้นมองอเล็กซ์ อเล็กซ์มองริมฝีปากซาชาที่มีคราบน้ำกามของเขาอยู่ ซาชาเลียริมฝีปากอย่างไม่รังเกียจ มือหนาของซาชารูดดุ้นของเขา“คุณเสร็จไปแล้ว ถึงตาผมบ้างนะ” ซาชาเอ่ยบอกอเล็กซ์ด้วยน้ำเสียงกระเส่าโทนต่ำ อเล็กซ์ตาปรือมองใบหน้าหล่อเหลาราวกับเป็นเทพบุตร อย่าเรียกว่าเทพบุตรเลย เรียกว่าเทพบุตรซาตานเลยดีกว่า“อเล็กซ์...อเล็กซ์...” วลาดิเมียร์เอ่ยเรียกอเล็กซ์ด้วยน้ำเสียงดังพอสมควร ทำให้อเล็กซ์คืนสติ ขณะที่นั่งบนเก้าอี้บาร์ในร้านกาแฟ วลาดิเมียร์เอ่ยเรียกอเล็กซ์ด้วยน้ำเสียงปกติประมาณสองถึงสามครั้ง แต่ว่าอเล็กซ์กลับเงียบไม่สนใจเขาแต่อย่างใด ทำให้เขาต้องเรียกเสียงดัง“มีอะไรเหรอ” อเล็กซ

อเล็กซ์ก้าวเดินมายังร้านเบเกอรี่ที่มุมถนนไม่ไกลจากออฟฟิศฟิวโอดอร์ทัวร์ ในตอนเที่ยงแบบนี้อากาศไม่หนาวจัดเช่นตอนเช้าหรือตอนกลางคืน บนถนนยังเห็นผู้คนเดินอยู่ แต่บางตาพอสมควร อเล็กซ์ก้าวเดินเข้าไปในร้านเบเกอรี่ อเล็กซ์เห็นว่าเอเดรียนนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตรงมุมหน้าต่าง และยังมีบอดี้การ์ดของเขายืนอยู่หน้าร้านสี่คนวันนี้เอเดรียนนัดมาดื่มชาในยามบ่าย ความจริงแล้วเอเดรียนนั้นเรียกอเล็กซ์มาหลายครั้งแล้ว แต่อเล็กซ์แทบไม่มีเวลาให้เขาเลย ส่วนมากแล้วเวลาทั้งหมดอยู่กับการทำงานที่ออฟฟิศหรือออกทัวร์ ส่วนเวลาที่เหลือก็อยู่กับซาชา จึงไม่ค่อยมีเวลาให้เอเดรียนเลย“สวัสดีครับคุณพ่อ” อเล็กซ์เอ่ยกล่าวสวัสดีเอเดรียนด้วยรอยยิ้ม เอเดรียนมองหน้าอเล็กซ์ด้วยรอยยิ้มแจ่มใส “นั่งลงสิ” เอเดรียนเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“คุณพ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ ถึงได้เรียกผมมา” อเล็กซ์เอ่ยถามเอเดรียน“ฉันคิดถึงเธอไม่ได้หรือไง เราแทบไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันเลย ตามภาษาพ่อลูกเลย งานเยอะหรือไงลูก ใบหน้าดูโทรมไปเยอะเลยนะ พักผ่อนบ้างอย่าทำงานหักโหมเกินไป” เอเดรียนถามอเล็กซ์ด้วยน้ำเสียงจริงจังด้วยความเป็นห่วง ทอดสายตามองอเล็กซ์ที่ดูซีดเซียวก็ขอบตาดำคล้ำ

“เลนิน ให้คนขึ้นไปตามอเล็กซ์แล้วหรือยัง อเล็กซ์จะได้ลงมากินอาหารเช้า คนหนุ่มคนสาวสมัยนี้ ตื่นสายกันจริงๆ”เอเดรียนพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ขณะที่วางแก้วชามิ้นต์ลงบนโต๊ะ บนโต๊ะยาวที่เขานั่งมีก้อนเค้กน้ำผึ้งชิ้นเล็กเป็นเลเยอร์ชั้นๆ เอเดรียนจะดื่มชาร้อนและขนมทุกๆ เช้า เช่นเดียวกับอดีตภรรยาของเขาดุจดาวที่ชอบดื่มชามิ้นต์และเค้กน้ำผึ้ง เขาจะระลึกถึงดุจดาวเสมอไม่เคยลืมเลือนเธอได้เลย เชฟจึงจัดเค้กน้ำผึ้งคู่กับชามิ้นต์ให้เอเดรียนแทบทุกเช้า ไม่ว่าเอเดรียนจะกินหรือไม่กินเชฟก็จะจัดให้เขาได้กิน“ให้คนขึ้นไปตามแล้วครับ เดี๋ยวคุณหนูก็คงลงมา” เลนินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม มองเจ้านายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ บอดี้การ์ดหนุ่มก้าวเดินลงมา เดินมาหาเลนินแล้วส่ายหน้าเบาๆ“ผมเรียกคุณหนูหลายรอบแล้วครับ ไม่ได้ยินเสียงตอบรับเลยครับ สงสัยคุณหนูยังไม่ตื่นเลยครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เอเดรียนที่นั่งอยู่ก็ได้ยินด้วยเช่นกัน“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันขึ้นไปเรียกเอง” เอเดรียนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ แล้วลุกขึ้นยืนโดยทันทีภายในห้องกว้างของอเล็กซานเดอร์ อีวาโนโว อเล็กซ์ทอดกายบนเตียงกว้าง ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตั

อเล็กซ์รู้สึกปวดหัวอย่างมากลำคอแห้งผ่าวเหมือนขาดน้ำเป็นเวลานาน อเล็กซ์ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหลับไปกี่วันแล้ว มองไปยังม่านสีเทาภายในห้องนอนของซาชา อเล็กซ์เห็นว่าท้องฟ้านอกหน้าต่างอากาศมืดครึ้ม อเล็กซ์นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะโดนมอมยาประหลาด ซึ่งไม่รู้ว่าซาชานั้นมอมยาอะไรเขาอีกแล้ว และนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซาชามอมยาตนเอง นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ซาชามองยาปริศนา อเล็กซ์มองไปยังข้อเท้าของตัวเองก็ไม่ได้ถูกล่ามโซ่เอาไว้ ซาชาเองก็ไม่ได้จับตนแก้ผ้าหรือมีเซ็กส์เช่นทุกครั้งที่ตื่นมาในสภาพแบบนี้ มองไปยังขวดเหล้ามากมายวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะข้างเตียง วอดกาและวิสกี้หมดไปแล้วสี่ขวด อเล็กซ์ก็ไม่เคยเห็นโต๊ะนี้มาก่อน และยังมีซองซิก้าวางอยู่ข้างๆ ขวดเหล้าสองซอง ซองซองนั้นดูหมดไปแล้วหนึ่งซอง ส่วนอีกซองยังไม่ได้ดูด“ว่าแต่ฉันมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?” อเล็กซ์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง“ตื่นขึ้นมาแล้วสินะ” น้ำเสียงที่คุ้นเคยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย อเล็กซ์จึงหันไปมองยังโซฟาตัวยาวสีดำ เห็นว่าซาชานั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวในมือหนาถือแก้วคริสตัลใส่บรั่นดีก้นแก้ว อีกทั้งในแก้วบรั่นดีมีก้อนน้ำแข็งทรงกลม ไม่ว่าจ

“คุณอาเลนิน คุณพ่อเป็นอย่างไงบ้างครับ ดีขึ้นแล้วหรือยัง” อเล็กซ์เอ่ยถามเลนินด้วยน้ำเสียงจริงจังผ่านสมาร์ตโฟนที่ถือแนบหู ขณะเดียวกันอเล็กซ์ก็นั่งข้างๆ ซาชา“ดีขึ้นแล้วครับคุณหนู พึ่งออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้า และพึ่งจะหลับกลางวันเมื่อครู่” เลนินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและถอนหายใจ“จะรักกับผู้ชายคนไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่ไอ้หมาบ้าซาชา” เอเดรียนตะโกนด้วยน้ำเสียงโกรธจัดผ่านโทรศัพท์มือถือ อเล็กซ์ยิ้มแหยๆ แค่บอกเลิกซาชาวางยาปริศนาให้กินแล้ว ถ้าเลิกกับเขาและหายไป ซาชาไม่ตามล่าฆ่าล้างโคตรเลยเหรอ“แหะ...แหะ...คุณพ่อครับ รักษาตัวด้วยนะครับ พรุ่งนี้บ่ายๆ ผมจะเข้าไปหาที่บ้านนะครับ” อเล็กซ์เอ่ยบอกเอเดรียนด้วยน้ำเสียงจริงจังและเผยรอยยิ้ม“ดีจริง มากี่โมงล่ะ” เอเดรียนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนต่างกว่าเมื่อครู่ลิบลับ“ประมาณบ่ายสามโมงนะครับ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ” อเล็กซ์เอ่ยบอกเช่นนี้“เช่นกันนะ” เอเดรียนเอ่ยบอกจบ แล้วกดวางสายในทันที อเล็กซ์เอาโทรศัพท์ออกจากหู แล้วถอนหายใจ นั้นก็คนที่จำเป็น คนนี้ก็จำเป็นเช่นกัน ฉันอยากจะบ้าตาย“แสดงว่ายังแข็งแรงอยู่” ซาชาพูดขึ้นมาลอยๆ“พ่อผมเป็นโรคหัวใจนะ ผมเองก็พึ่งรู้เร็