สิ้นเสียงกู้อวี่หลาน ทั่วทั้งท้องพระโรงอันกว้างใหญ่พลันเงียบสงัดลงทันทีรอยยิ้มของเสด็จพ่อแข็งค้างอยู่บนพระพักตร์ จากนั้นสุรเสียงที่อัดแน่นด้วยโทสะก็ดังก้องสะท้อนไปทั่วท้องพระโรง“เจ้าเห็นองค์หญิงของเราเป็นตัวอันใด? เป็นหญิงคณิกาในสำนักสังคีตหลวงหรืออย่างไร!”กู้อวี่หลานคล้ายคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาจึงคุกเข่าหมอบราบลงไปอย่างนิ่งสนิท“กระหม่อมรักใคร่ผูกพันต่อองค์หญิงอวิ๋นเหยามาหลายปี ศึกซีอวี้ครานั้นเสี่ยงภัยอันตรายแสนสาหัส กระหม่อมมิอาจทำใจให้องค์หญิงอวิ๋นเหยาต้องมาตกระกำลำบากร่วมกับกระหม่อมได้”“ยามนี้กระหม่อมโชคดีรอดชีวิตกลับมาได้ จึงหลงเหลือเพียงความปรารถนาอันแรงกล้าข้อนี้ข้อเดียวพ่ะย่ะค่ะ”“บำเหน็จรางวัลทั้งหมดกระหม่อมล้วนไม่ต้องการ ขอเพียงฝ่าบาททรงเติมเต็มความปรารถนาของกระหม่อมให้สมหวังด้วยเถิด”ท่าทีของกู้อวี่หลานแทบไม่ต่างจากการบีบฮ่องเต้ให้สละบัลลังก์ เสด็จพ่อที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรมีสีพระพักตร์บึ้งตึงจนน่าขวัญผวาทว่าข้ารู้กระจ่างแจ้งยิ่งนัก พระองค์มิได้ทรงกริ้วเพราะเห็นแก่พระธิดาอย่างข้าหรอก เพียงแต่เห็นแก่หน้าตาของราชวงศ์และพระราชอำนาจของพระองค์เองเท่านั้นเอง
閱讀更多
