จากกันครานี้ชั่วนิรันดร์

สิ้นเสียงกู้อวี่หลาน ทั่วทั้งท้องพระโรงอันกว้างใหญ่พลันเงียบสงัดลงทันที

รอยยิ้มของเสด็จพ่อแข็งค้างอยู่บนพระพักตร์ จากนั้นสุรเสียงที่อัดแน่นด้วยโทสะก็ดังก้องสะท้อนไปทั่วท้องพระโรง

“เจ้าเห็นองค์หญิงของเราเป็นตัวอันใด? เป็นหญิงคณิกาในสำนักสังคีตหลวงหรืออย่างไร!”

กู้อวี่หลานคล้ายคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาจึงคุกเข่าหมอบราบลงไปอย่างนิ่งสนิท

“กระหม่อมรักใคร่ผูกพันต่อองค์หญิงอวิ๋นเหยามาหลายปี ศึกซีอวี้ครานั้นเสี่ยงภัยอันตรายแสนสาหัส กระหม่อมมิอาจทำใจให้องค์หญิงอวิ๋นเหยาต้องมาตกระกำลำบากร่วมกับกระหม่อมได้”

“ยามนี้กระหม่อมโชคดีรอดชีวิตกลับมาได้ จึงหลงเหลือเพียงความปรารถนาอันแรงกล้าข้อนี้ข้อเดียวพ่ะย่ะค่ะ”

“บำเหน็จรางวัลทั้งหมดกระหม่อมล้วนไม่ต้องการ ขอเพียงฝ่าบาททรงเติมเต็มความปรารถนาของกระหม่อมให้สมหวังด้วยเถิด”

ท่าทีของกู้อวี่หลานแทบไม่ต่างจากการบีบฮ่องเต้ให้สละบัลลังก์ เสด็จพ่อที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรมีสีพระพักตร์บึ้งตึงจนน่าขวัญผวา

ทว่าข้ารู้กระจ่างแจ้งยิ่งนัก พระองค์มิได้ทรงกริ้วเพราะเห็นแก่พระธิดาอย่างข้าหรอก เพียงแต่เห็นแก่หน้าตาของราชวงศ์และพระราชอำนาจของพระองค์เองเท่านั้นเอง

ภายในท้องพระโรงเงียบสงัดไร้สำเนียงเสียงใดๆ เหล่าขุนนางต่างก้มหน้าทอดสายตาลงต่ำ แอบใช้หางตาเหลือบมองมาที่ข้าด้วยแววตาหยามหยันเยาะเย้ยเสียเต็มประดา

สวามีของข้า กำลังร้องขอต่อหน้าข้า เพื่อลดขั้นภรรยาเอกไปเป็นอนุ แล้วตบแต่งสตรีอื่นเข้ามาแทน

ทว่าข้ากลับทำได้เพียงเฝ้ามองดูทุกสิ่งทุกอย่างนี้อยู่ตาปริบๆ

จนกระทั่งเสียงอันกังวานใสไพเราะจับใจสายหนึ่งดังขึ้นมา

“เสด็จพ่อ ลูกได้ยินมาว่าพี่อวี่หลานกลับมาแล้ว”

อวิ๋นเหยาในอาภรณ์สีแดงสด ยามย่างกรายเครื่องประดับล้ำค่าอันประณีตบนกายพลันกระทบกัน ส่งเสียงกรุ๋งกริ๋งเสนาะหูเป็นระยะ

นางย่างกรายผ่านท้องพระโรงตามอำเภอใจ ทว่าทุกคนคล้ายจะชินชาเสียแล้ว ชินชาที่นางมักทำลายสถานการณ์ตึงเครียดพร้อมรบราเข่นฆ่าเหนือท้องพระโรงราชสำนักเอาตามใจชอบ

กระทั่งหัวคิ้วของเสด็จพ่อยังผ่อนคลายลงไปได้หลายส่วน

ยามที่อวิ๋นเหยาเดินผ่านข้าไป นางปรายตาเหลือบมองข้าอย่างเฉยชา คล้ายกำลังทอดสายตามองบุคคลที่ไม่มีความสลักสำคัญใดๆ

อวิ๋นเหยาเยื้องกรายแช่มช้อยไปข้างพระวรกายของเสด็จพ่อ พลางเอ่ยกระซิบกระซาบข้างพระกรรณอย่างสนิทสนม ตบท้ายด้วยการโอบพระกรของเสด็จพ่อแล้วออดอ้อน

“เสด็จพ่อ ใช่ว่าท่านจะไม่รู้เสียหน่อย หากมิใช่พี่อวี่หลาน ลูกก็จะไม่แต่งงานออกเรือนเพคะ”

“ท่านทรงอนุญาตเถิดเพคะ อย่างมากที่สุด ลูกยอมลดตัวลงไปเป็นอนุก็สิ้นเรื่อง”

“ถึงอย่างไรพี่อวี่หลานก็ไม่มีวันปล่อยให้ลูกต้องตกระกำลำบาก เพียงเพราะเป็นอนุหรอกเพคะ”

เสด็จพ่อทรงจนปัญญา

“เหลวไหลสิ้นดี องค์หญิงผู้สูงศักดิ์สง่างามปานนี้ จะไปลดตัวเป็นอนุของผู้อื่นได้อย่างไรกัน”

อวิ๋นเหยาเผยรอยยิ้มที่แผนการสำเร็จลุล่วง แววตาที่มองตรงมาที่ข้าอัดแน่นไปด้วยความหยามเหยียดเยาะหยัน

“มิฉะนั้นก็ตบแต่งเข้าไปเป็นภรรยาเสมอภาค...”

...

ผลลัพธ์ก็คือ อวิ๋นเหยาจะแต่งให้กู้อวี่หลานในฐานะภรรยาเสมอภาค และจะจัดพิธีมงคลสมรสขึ้นในอีกสามวันให้หลัง

ตรากตรำเฝ้าด่านชายแดนมาเจ็ดปี เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการเดินทางไกล ทว่าเรื่องแรกที่ข้าต้องทำเมื่อกลับมาถึงจวน ก็คือการช่วยตบแต่งสตรีอื่นให้แก่สามีของตนเอง

ข้าต้องนั่งสะสางบัญชีและเตรียมงานมงคลสมรสจนล่วงเข้าสู่ยามค่ำ จู่ๆ กู้อวี่หลานก็พากลุ่มคนหามหีบอัญมณีเดินเข้ามาด้านใน

อัญมณีเหล่านี้ล้วนผลิตจากซีอวี้ นับเป็นสิ่งของหายากและเป็นที่ต้องการอย่างยิ่งในเมืองหลวงแห่งนี้

ทว่าตรงกลางกลับเป็นมงกุฎหงส์ที่แกะสลักอย่างประณีตชุดหนึ่ง