บทที่ 2

ข้าจ้องมองมงกุฎหงส์ ในใจพลันรู้สึกขื่นขมขึ้นมาเล็กน้อย ขอถามหน่อยเถิดว่าสตรีนางใดบ้างไม่ปรารถนางานวิวาห์อันยิ่งใหญ่อลังการ

เพียงแต่ช่างน่าเสียดาย ชั่วชีวิตนี้ของข้าคงหมดปัญญาที่จะได้ครอบครองมันอีกแล้ว

ไม่นานนัก ข้าก็ดึงสติกลับคืนมาได้อีกครา

“ข้าจะตรวจนับให้เสร็จสิ้นในคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าตรู่จะรีบจัดส่งเข้าไปในวัง”

ข้าย่อกายลงคำนับ ก่อนจะก้มหน้าจัดการเรื่องราวตรงหน้าต่อไป

ทว่ากู้อวี่หลานกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความไม่พอใจอยู่บ้าง

“เจ้าทราบได้อย่างไรว่า สิ่งของเหล่านี้จะต้องจัดส่งเข้าไปในวัง?”

“มันจะเป็นของที่ข้าตั้งใจมอบให้แก่เจ้ามิได้เชียวหรือ?”

ข้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขาคราหนึ่ง ก่อนจะก้มศีรษะลงตามเดิม

“ข้าเจียมเนื้อเจียมตัวและรู้สถานะของตนเองดี”

“ท่านอ๋องโปรดอย่าได้หยอกเย้าข้าเล่นเลย ระยะเวลาสามวันกระชั้นชิดยิ่งนัก เรื่องราวที่ต้องทำยังมีอีกมากมายนัก”

กู้อวี่หลานกลับยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม ดูท่าคล้ายกำลังขัดเคืองใจอยู่บ้าง

“ถ้าเช่นนั้นวันพรุ่งนี้ก็ต้องรบกวนพระชายาช่วยจัดส่งสิ่งของเข้าไปในวังด้วยแล้วกัน”

สิ้นคำเขาก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปพร้อมแค่นเสียงเย็นชาหนหนึ่ง ทว่ายามก้าวถึงประตูพลันชะงักงัน ก่อนจะล้วงขวดกระเบื้องเคลือบใบหนึ่งออกมาจากสาบเสื้อแล้ววางทิ้งไว้ด้านข้าง

“ดึกมากแล้ว พระชายาควรพักผ่อนให้เร็วขึ้นหน่อย พรุ่งนี้ค่อยตระเตรียมงานก็ยังไม่สายเกินไป”

ขวดกระเบื้องเคลือบใบนั้นข้าย่อมรู้จักดี มันคือขี้ผึ้งถนอมผิวพรรณมือของร้านเซิ่งซินถางอันเลื่องชื่อในเมืองหลวง ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อถวายสตรีชนชั้นสูงใช้สอยโดยเฉพาะ

หลังจากกู้อวี่หลานเดินจากไป ข้ามิได้พักผ่อนแต่อย่างใด เนื่องจากเวลาสามวันนั้นช่างน้อยนิดเหลือเกิน และข้าจำเป็นต้องเจียดเวลาส่วนหนึ่งเอาไว้เพื่อเตรียมการหลบหนีด้วย

จนกระทั่งฟ้าสาง ข้าจึงสะสางบัญชีทั้งหมดเสร็จสิ้นและส่งมอบให้แก่พ่อบ้าน ขอเพียงแค่บ่าวไพร่ปฏิบัติตามคำสั่งที่ข้าจัดสรรไว้ พิธีมงคลสมรสที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ย่อมไม่มีทางเกิดข้อผิดพลาดเด็ดขาด

ครั้นจัดการทุกอย่างเรียบร้อย จึงตระหนักได้ว่าถึงเวลาที่ต้องเข้าวังเสียแล้ว

ข้าทำได้เพียงล้างหน้าบ้วนปากอย่างลวกๆ แล้วนำพาบ่าวรับใช้มุ่งหน้าไปยังวังหลวง

เจ็ดปีผ่านไป พระราชวังยังคงปรากฏในสภาพคานสลักเสลาลงรักปิดทองดังเช่นในความทรงจำ มิได้แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาแม้เพียงน้อย

ข้าทำความเคารพเหล่าสนมชายาตามจารีตประเพณีจนครบถ้วน ในท้ายที่สุดจึงมาหยุดอยู่ตรงหน้าตำหนักบรรทมของอวิ๋นเหยา

ภายหลังส่งมอบของหมั้นเสร็จสรรพ เดิมทีข้าคิดจะปลีกตัวจากไปในทันที แต่อวิ๋นเหยากลับรั้งตัวข้าไว้เสียก่อน

“จากกันนานถึงเจ็ดปี น้องหญิงไม่อยากอยู่สนทนาความในใจกับพี่หญิงเลยหรือ?”

“สวรรค์! เจ็ดปีมานี้น้องหญิงต้องตกระกำลำบากถึงเพียงไหนกัน เหตุใดมือคู่นี้ถึงได้แปรเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้เล่า”

นางพูดไปพลางน้ำตาคลอเบ้า ปั้นหน้าเป็นพี่น้องรักใคร่ ทำทีเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง

พูดไปพลาง นางก็รีบสั่งการให้คนไปหยิบขี้ผึ้งถนอมผิวพรรณมือออกมาขวดหนึ่ง

“พี่อวี่หลานก็น่าดูจริง ตัวข้าอยู่ในวังหลวงตลอดปี ไฉนเลยจะได้ใช้ของพรรค์นี้ ทว่าเมื่อวานกลับดึงดันส่งคนนำมาให้จนได้”

“ช่างไม่รู้จักเวทนาเห็นใจน้องหญิงเอาเสียเลย รอให้ข้าตบแต่งเข้าจวนอ๋องแล้ว จะต้องทวงคืนความยุติธรรมแทนน้องหญิงให้เต็มที่แน่นอน”

พอมองดูขวดขี้ผึ้งถนอมผิวพรรณมือ ข้าก็อดมิได้ที่จะเหยียดยิ้มหยันในใจ ที่แท้ของที่กู้อวี่หลานให้ข้าเมื่อวานนี้ ก็เป็นแค่ของฝากติดไม้ติดมือมาเท่านั้น

อวิ๋นเหยาเอ่ยคำว่าน้องหญิงไม่ขาดปาก หมายจะกดข้าให้ต่ำกว่านางตั้งแต่ยังไม่ทันแต่งงานด้วยซ้ำ ข้าคร้านที่จะเปิดโปง ทว่าพวกนางกำนัลขันทีรอบกายกลับพากันร้องป่าวชื่นชมว่าองค์หญิงทรงเปี่ยมด้วยน้ำใจรักใคร่พี่น้องขึ้นมาเสียอย่างนั้น

หลังจากโอ้อวดขี้ผึ้งถนอมผิวพรรณมือจนหนำใจ อวิ๋นเหยาก็ลุกขึ้นยืน ไม่ว่าอย่างไรก็จะเข้ามาคล้องแขนข้าไปเดินเล่นที่อุทยานหลวงให้ได้ โดยอ้างว่าจะอยู่รับฟังข้าปรับทุกข์ระบายความในใจ

ติดขัดด้วยข้อจำกัดแห่งธรรมเนียมมารยาท ข้าจนปัญญาจะขุดข้ออ้างเพื่อปลีกตัวถอยห่าง จึงทำได้เพียงเดินทอดน่องเคียงคู่นางเดินไปยังอุทยานหลวงโดยไร้ซึ่งทางเลือก

ครั้นเดินมาถึงริมสระน้ำและสั่งให้ทุกคนถอยออกไปแล้ว โฉมหน้าแท้จริงของนางจึงค่อยเผยออกมา

“คุยกับคนโง่เง่าที่ไม่มีใครสั่งใครสอนอย่างเจ้า นี่มันช่างเปลืองแรงสิ้นดี”

นางหยุดฝีเท้าลง พลางปล่อยมือที่คล้องแขนข้าออกด้วยความนึกรังเกียจ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมออกมาเช็ดถูไม่หยุด

“ช่างเถอะ ขี้เกียจจะพูดจาอ้อมค้อมกับเจ้าแล้ว ข้าจะพูดตรงๆ เลยก็แล้วกัน”

นางยื่นมือชี้ไปยังผืนน้ำในสระ

“ดูสารรูปที่ราวกับสตรีชาวบ้านของเจ้าในยามนี้สิ มีส่วนไหนคู่ควรกับพี่อวี่หลานผู้มีชื่อเสียงระบือไกลทั่วหล้ากัน?”

“วีรบุรุษเช่นพี่อวี่หลาน มีเพียงองค์หญิงเช่นข้าเท่านั้นจึงจะคู่ควร”

“เพื่อรักษาน้ำใจและชื่อเสียง ข้ากับเสด็จพ่อจึงไม่ได้พูดออกมา แต่เจ้าไม่มีปัญญาคิดเองแล้วไสหัวไปให้พ้นๆ หรืออย่างไร?”

บนผืนน้ำอันนิ่งสงบของสระ สะท้อนให้เห็นเงาร่างของข้าและอวิ๋นเหยา

เจ็ดปีอันเหน็ดเหนื่อยตรากตรำ ซ้ำยังไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ทำให้ยามนี้สภาพของข้าดูซูบซีดโรยรา ผิวพรรณหมองคล้ำไร้ชีวิตชีวา ราวกับคนแก่เฒ่าที่ใกล้หมดลมหายใจ

ในทางกลับกัน อวิ๋นเหยาผู้สุขสบายบนกองเงินกองทอง กลับสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์อันงดงามสูงค่า ผิวพรรณขาวผุดผ่องรูปโฉมงดงาม ราวกับพญาหงส์ที่ทั่วทั้งร่างเปล่งประกายพลังชีวิตและความสดใสอันชวนให้ผู้คนถวิลหาออกมา

ข้าถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง

“ข้าหาได้มีแก่ใจจะแย่งชิงกับท่าน หากท่านอยากได้นักก็เอาไปเสียเถอะ”