บทที่ 3

“หากท่านสามารถหว่านล้อมให้กู้อวี่หลานหย่าขาดจากข้าได้ ข้าคงจะซาบซึ้งใจจนหาที่สุดมิได้เลยทีเดียว”

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่า คำพูดประโยคนี้จะราวกับทิ่มแทงเข้าตรงจุดเจ็บปวดของอวิ๋นเหยา จนทำให้ดวงหน้าของนางบิดเบี้ยวผิดรูปไปเล็กน้อย

“ไม่รู้ว่านังโง่เช่นเจ้าแอบวางยาเสน่ห์อันใดให้พี่อวี่หลานกันแน่”

“ไม่ว่าเมื่อวานข้าจะเพียรหว่านล้อมอย่างไร เขาก็ไม่ยินยอมหย่าขาดจากเจ้าเสียที”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ข้าก็พลันชะงักงันไปเล็กน้อย เหตุใดกู้อวี่หลานจึงไม่ยินยอมหย่าขาดจากข้ากันเล่า?

ยังไม่ทันที่ข้าจะได้คิดจนกระจ่างแจ้ง รอยยิ้มของอวิ๋นเหยาก็กลับกลายเป็นการเย้ยหยันอวดดีอีกครา

“แต่เจ้าอย่าได้ทะนงตนไปว่าตำแหน่งของตัวเองจะมั่นคงปลอดภัย ข้าจะเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ขืนยังไม่ยอมไสหัวไปให้พ้นจากพี่อวี่หลานอีกล่ะก็ ข้าขอรับรองว่าจะทำให้เจ้าต้องอยู่มิสู้ตาย”

พริบตาถัดมา สีหน้าของอวิ๋นเหยากลับแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกตกใจสุดขีด ร่างทั้งร่างล้มคว่ำลงไปทางผืนสระ

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ข้าก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันทีว่านางคิดจะทำสิ่งใด

อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด คล้อยหลังเสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกยามร่วงลงสู่ผืนน้ำของอวิ๋นเหยา เสียงตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวสายหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาทันที

“อวิ๋นซี เจ้าทำอันใดลงไป!”

ฮ่องเต้อวิ๋นถิงและกู้อวี่หลาน กำลังนำพากลุ่มข้าราชบริพารก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ยังคงเหมือนในอดีตไม่มีผิด ไม่ว่ากลอุบายป้ายสีความผิดให้ข้าของอวิ๋นเหยาจะต่ำทรามและไร้ชั้นเชิงเพียงใด

คนพวกนี้ก็ยังคงมองข้าในแง่ร้ายที่สุดเสมอมา

ต่อให้เป็นการใช้อุบายเดิมซ้ำเล่า พวกเขาก็ไม่มีทางพิจารณาเลยแม้แต่น้อยว่า เรื่องนี้มีสิ่งใดเคลือบแคลงสงสัยอยู่บ้างหรือไม่

มีแต่จะ

“ออกไปอยู่นอกวังตั้งเจ็ดปี ก็ยังคงหยาบช้า ป่าเถื่อน และจิตใจเหี้ยมโหดเหมือนเดิมไม่มีผิด”

“เรามีธิดาอย่างเจ้า นับเป็นบทลงทัณฑ์จากสวรรค์ที่มอบให้แก่เราโดยแท้!”

อวิ๋นถิงโกรธจัดจนทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด ในเวลานี้อวิ๋นเหยาถูกกู้อวี่หลานช่วยขึ้นมาแล้ว ซบอยู่ตรงทรวงอกของกู้อวี่หลาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกขวัญผวา และเนื้อตัวสั่นเทา

ส่วนข้าก็ไม่อยากจะอธิบายสิ่งใดอีก อย่างไรเสียมันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

ครู่ต่อมา อวิ๋นถิงก็สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป

“กู้อวี่หลาน ได้ยินมาว่ากฎบ้านตระกูลกู้ของเจ้านั้นเข้มงวดยิ่งนัก เรื่องนี้ก็นับเป็นเรื่องภายในครอบครัวของเจ้า เราจะไม่ยุ่งเกี่ยว”

“ทว่าหากเจ้ามิอาจให้คำอธิบายที่น่าพึงพอใจแก่เหยาเอ๋อร์ได้ เราจะเอาผิดกับเจ้าแน่”

ยามมองแผ่นหลังของอวิ๋นถิงที่เดินจากไป ข้ากลับรู้สึกว่ามันช่างน่าขำสิ้นดี ขึ้นชื่อว่าสายเลือดแห่งราชวงศ์ สิ่งที่แห้งแล้งและเย็นชาที่สุดก็คือน้ำใจคน

“พี่อวี่หลาน ข้าหนาว”

ความสงสารจับใจบนใบหน้าของกู้อวี่หลานแทบจะเอ่อล้นออกมาอยู่รอมร่อ

วินาทีต่อมาเขาพลันเงยหน้าขึ้นมาจ้องมาที่ข้า

“ถอดเสื้อคลุมขนสัตว์ของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!”

น้ำเสียงเชิงออกคำสั่งนั้น ทิ่มแทงแก้วหูคนจนเจ็บแปลบ

ยังไม่ทันที่ข้าจะได้ขยับตัว กู้อวี่หลานก็ลุกพรวด ก่อนจะสะบัดฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของข้าอย่างแรง

“ข้าสั่งให้เจ้าถอดเสื้อคลุมออก ฟังไม่เข้าใจหรืออย่างไร?”

ข้าถูกตบจนสมองมึนชา ร่างกายที่เดิมทีก็อ่อนแออยู่แล้วทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ในส่วนลึกของดวงตากู้อวี่หลานฉายแววปวดใจวูบหนึ่ง ทว่ามันกลับเลือนหายไปในชั่วพริบตา

เมื่อเห็นว่าข้ายังคงนิ่งเฉยไม่ขยับ ข้าเขาก็ลงมือกระชากเสื้อคลุมด้วยตัวเองทันที

ไล่ตั้งแต่เสื้อคลุมขนสัตว์ไปจนถึงเสื้อตัวนอก แม้ข้าปรารถนาจะขัดขืน ทว่ามีหรือที่กำลังจะไปสู้เขาได้

จนกระทั่งบนเรือนร่างของข้าหลงเหลือเพียงชุดตัวในสีขาวบางเบา เขาจึงยอมหยุดมือ

ทว่าในมุมมืดทางด้านหลังที่เขาไม่มีวันมองเห็น อวิ๋นเหยากลับจ้องมองข้าด้วยสีหน้าเยาะหยันเต็มประดา พลางขยับปากพูดโดยไร้เสียงว่า

“คิดจะมาแข่งกับข้างั้นหรือ”

กู้อวี่หลานลอกคราบข้าจนแทบเปลือยเปล่า นำเสื้อผ้าทั้งหมดไปห่อหุ้มร่างกายให้อวิ๋นเหยา จากนั้นก็อุ้มนางตรงไปยังตำหนักบรรทม ทั้งยังออกคำสั่งให้นางกำนัลเข้ามาหิ้วปีกข้าลากตามหลังเขาไป

ท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บ ข้าผู้สวมใส่เพียงเสื้อตัวในบางเฉียบ กลับถูกลากถูลู่ถูกังไปตามทางเดินของวังหลวงที่มีผู้คนสัญจรผ่านไปมาเช่นนั้น จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูตำหนักบรรทมของอวิ๋นเหยา

“ปล่อยให้นางคุกเข่าอยู่ตรงนี้ หากเหยาเอ๋อร์ต้องลมหนาวจนล้มป่วยลงไป นางก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย”

เมื่อคนทั้งสองเดินลับเข้าประตูไป เหล่าขันทีและมามาที่เดินผ่านไปมาจึงเริ่มกล้าเปิดปากซุบซิบนินทาขึ้นมาในที่สุด

“นี่เป็นสาวใช้บ้านใดกัน?”

“ชู่ว นั่นใช่สาวใช้ที่ไหนกัน นั่นคือองค์หญิงอวิ๋นซี พระชายาของอ๋องเจิ้นเป่ยต่างหากเล่า”

“หา? องค์หญิงผู้สูงศักดิ์กลับถูกเปลื้องผ้าจนล่อนจ้อนมาคุกเข่าประจานอยู่ตรงนี้ ไม่รู้สึกอับอายขายขี้หน้าบ้างหรืออย่างไร เป็นข้านะคงจะยอมวิ่งเอาหัวชนกำแพงตายๆ ไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด”

...

เสียงซุบซิบนินทารอบกายเริ่มแว่วดังห่างไกลออกไปจนฟังได้ไม่ชัดเจน ร่างกายที่เดิมทีอ่อนแรงอยู่แล้ว ซ้ำยังต้องมาทนตากลมหนาวเป็นเวลานาน ข้าเริ่มสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่พุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ในร่างกาย ศีรษะหนักอึ้งพร่าเลือนและวิงเวียนไปหมด

ข้าทนคุกเข่าอยู่เช่นนั้นเป็นเวลาเต็มหนึ่งชั่วยาม ประตูตำหนักบรรทมจึงค่อยถูกผลักเปิดออกในที่สุด

กู้อวี่หลานก้าวออกมาด้วยสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ก่อนจะนำตัวข้าเข้าไปข้างใน