All Chapters of สยบรักพี่ชายข้างบ้าน: Chapter 11 - Chapter 17

5.1 ไปต่อ…หรือพอแค่นี้ ระพีพัฒน์ไม่เข้าใจตัวเอง ควรสะใจไม่ใช่หรือที่เห็นลลิตาหมดสติล้มลงต่อหน้า ควรสมน้ำหน้าไม่ใช่หรือเพราะก่อนหน้านี้เธอก็ตบเขาจนหน้าหัน…เขาไม่ควร…ไม่ควรเข้าไปประคองด้วยซ้ำ ไอ้ความรู้สึก ‘เป็นห่วงเป็นใย’ บ้าบอนี่ไม่ควรเกิดขึ้นกับเขา แววตาเอื้ออาทรที่ใช้มองเธอก่อนหมดสติลงไปก็ไม่ควรเป็นแววตาของเขา “เธอเป็นลมนี่ครับ ให้ผมช่วยไหม” อติรุจซึ่งวิ่งตามหลังถามอย่างกระตือรือร้น เป็นห่วงเธอคนนี้ไม่น้อยไปกว่าพี่ชาย “ไม่ต้อง คู่หมั้นฉัน ฉันดูแลเองได้ จะไปไหนก็ไป” ไม่ต้องการแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเลยสักนิด แต่ระพีพัฒน์ไม่ชอบให้ใครมาจุ้นจาน จึงปั้นน้ำเป็นตัว บอกอติรุจไปว่าคนในอ้อมแขนเป็นคู่หมั้นตน เสน่ห์แรงไม่เบานะแม่คุณ กลับไทยวันแรกก็ตกผู้ชายได้แล้ว แถมยังเป็นน้องชายแสนชังของเขาอีก อ่อยได้ถูกคนเสียด้วย ไม่ธรรมดาอย่างที่เจ๊รตีเคยบอกจริง ๆ อติรุจไม่เซ้าซี้ต่อ ปล่อยให้ระพีพัฒน์อุ้มว่าที่พี่สะใภ้ไปหาพยาบาลประจำสนามแข่งแห่งนี้ เขาไม่เชื่อว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคู่หมั้นของพี่ชาย แต่มั่นใจเกินร้อยว่าอีกไม่นานเธอจะกลายเป็น ‘ที่รัก’ ของพี่ชาย รุจยิ้มอยู่คนเดียว ณ บริเวณที่ร

5.3 ‘ฟิตเนส’ ทุกวันนี้ฟิตเนสเปิด 24 ชั่วโมงแล้ว จะเข้ามาฟิตร่างกายเวลาไหนก็ย่อมได้ เรนอยากให้รูปร่างของตนดูดีอยู่เสมอจึงเข้าฟิตเนสเกือบทุกวันหลังเสร็จสิ้นภารกิจที่สนามแข่งรถ หากแต่จุดประสงค์ของเขาในวันนี้ไม่ใช่การฟิตหุ่น เขาอยากรีดเหงื่อเพื่อให้จิตหยุดคิดฟุ้งซ่าน ปกติเรนมักออกกำลังกาย ณ ห้องฟิตเนสที่บ้านสลับกับห้องฟิตเนสที่สนามแข่ง แต่ทั้งสองแห่งไม่มีอาหารตา จึงถ่อมาที่นี่เผื่อเจอสาว ๆ ใจดีช่วยรีดเหงื่อสักคนสองคน แล้วก็สมปรารถนาเมื่อวิ่งบนลู่ได้สักระยะสายตาแพรวพราวก็สบกับสายตาของสาวหุ่นฟิตแอนด์เฟิร์มนางหนึ่ง เรนหยิบถุงยางรสช็อกโกแลตชิพยี่ห้อดังนำเข้าจากต่างประเทศลงมาจากเกะรถ 1 กล่อง ภายในกล่องบรรจุซองเล็ก ๆ 3 ซอง เขาจับสาวเจ้าหันหลัง ฝ่ามือสองข้างดันผนังห้องเปลี่ยนเสื้อแคบ ๆ ไว้ เขาสอดใส่ แต่ไม่กอด ไม่จูบ ไม่ใช้มือ ไม่ใช้ลิ้น เรนไม่ปรารถนาและไม่เคยทำกับใคร ชายหนุ่มอนามัยจัด เขาใช้ 1 อันต่อ 30 นาทีก็เปลี่ยนใหม่ บทสวาทครั้งนี้จึงสิ้นสุดลงภายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง…มีคนช่วยรีดเหงื่อก็เท่านั้น เหงื่อท่วมตัวขนาดนี้ยังไม่เลิกฟุ้งซ่านถึงเด็กนั่นเลย! น่าอายกว่านั้นตอนกระแทกกระ

6.2 บรรยากาศอึดอัด พัฒน์กับรตีมองเจ้าเอยแค่หางตา แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์มาสามภพสามชาติ สลับกับมองหน้าลูกชายอย่างตำหนิ ส่วนวัตกับลินต้องสงวนท่าทีตามฉบับผู้ดี จึงไม่ได้แสดงอาการอะไร…มีก็แต่ริต้าที่นั่งหน้าเสียอยู่ข้างผู้เป็นแม่ “รถไฟชนกันตู้ม! ดูทรงแล้วน่าจะปวดหัวไม่เบา ฉันขอตัวไปทำอย่างอื่นก่อนนะแม่จริงใจ” “เดี๋ยวสิพี่จงรัก! ยิ่งสถานการณ์เคร่งเครียดเรายิ่งต้องอยู่ อยู่ช่วยคุณนายไล่คุณเจ้าเอยออกไปให้ได้ก่อน” คนงานสองคนยืนซุบซิบกันเนียน ๆ อยู่มุมหนึ่งของบ้าน…ไม่ใกล้ไม่ไกลกับโต๊ะอาหารของเจ้านาย “สวัสดีคุณพ่อกับคุณแม่ค่ะ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ยังหล่อยังสวยเหมือนเดิมเลย” เจ้าเอยเพียงกล่าวสวัสดีปากเปล่า ไม่ได้ยกมือไหว้แต่อย่างใด อีกทั้งเสียงชมว่ายังหล่อยังสวยก็ค่อนไปทางประชดประชันแกมกระแนะกระแหน พัฒน์กับรตีเมินคำทักทายของเจ้าเอยแต่เจ้าหล่อนยืนเชิดหน้าหาได้ยี่หระไม่ “นี่มันอะไรกันครับแม่ จะชวนคนอื่นมาร่วมโต๊ะด้วยทำไมไม่โทร. บอกกันก่อน ผมจะได้พาแฟนผมไปทานข้าวที่อื่น” ร่างสูงโปร่งยังคงยืนอยู่ตรงประตู ไม่ยอมเข้าไปนั่งร่วมวงทานข้าวตามที่มารดาเอ่ยเรียก สีหน้า แววตาและน้ำเส

7.2 “ฮะ! แกล้งแฟนคลับเนี่ยนะ หยอกเล่นเฉย ๆ ว่างั้น แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าเขารู้เขาจะรู้สึกยังไง” “ไม่คิด ก็ตั้งใจให้เขาเห็นอยู่แล้วนี่” เรนตอบพลางพยักพเยิดหน้าไปทางหน้าต่างบานกระจก หญิงสาวซึ่งยืนอยู่หลังบานกระจกอยู่แล้วเดินลิ่ว ๆ จากไป แต่ก่อนที่เธอจะเดินออกไป เธอได้ทิ้งใบหน้าหลายอารมณ์ไว้ให้เพื่อนกับเลขาฯ ของเรนดูต่างหน้า ทั้งโกรธ เสียใจและน้อยใจ สองคนนี้สงสารริต้า ไม่น่ามาเป็นแฟนคลับไอ้คนใจร้ายอย่างเรนเลย กลับกันไอ้คนใจร้ายยกยิ้มอย่างผู้ชนะ สะใจที่แกล้งสำเร็จจนริต้าต้องเป็นฝ่ายเดินออกไปในที่สุด! “ตั้งใจให้เขาเห็นอยู่แล้ว หมายความว่ายังไงวะ นั่นแฟนคลับเลยนะเว่ย!” “แฟนคลับกำมะลอล่ะสิไม่ว่า” เรนเงียบไปชั่วอึดใจ ไม่พ้นถอนหายใจแล้วอธิบายต่อเมื่อเครื่องหมายคำถามและความอยากรู้อยากเห็นผุดขึ้นบนใบหน้าของคุณเพื่อนกับคุณเลขาฯ “เด็กนี่เป็นคนที่พ่อกับแม่ทาบทามให้มาแต่งงานกับฉัน ฉันส่งคนติดตามเด็กนี่ก็เลยรู้ว่าเจ้าหล่อนจะมาที่นี่” “อ้อ! แกไม่อยากแต่งงานกับเขาก็เลยวางแผนแกล้งให้เขาเสียใจเนี่ยนะ” ปฏิกิริยาบนใบหน้าของเพื่อนค่อนข้างอิหยังวะ “ก็ใช่น่ะสิ แกนี่หัวไวสมเป็นเพื่อนฉันจริง ๆ