All Chapters of สยบรักพี่ชายข้างบ้าน: Chapter 11 - Chapter 20

5.2 เสียงประท้วงใส ๆ ดังขึ้นพร้อมกับที่ริต้าผลักเรนให้ห่างจากกาย บทจูบที่ทั้งละมุนและร้อนแรงเป็นครึ่งต่อครึ่งจึงจบลง “กินข้าวกินยาซะ แล้วกลับพร้อมฉัน” เรนปั้นหน้าปั้นเสียงให้เรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ใจจริงแสนหวั่นไหว แล้วริต้าก็ยอมทานข้าวทานยาโดยไม่หือไม่อืออีกเลย เหมือนว่ารสจูบของเขามีออฟเตอร์ช็อก จนถึงตอนนี้ใบหูสะอาดกับดวงหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวก็ยังแดงเป็นผลเชอร์รี่สุกอยู่เลย ตอนอยู่เมืองนอกริต้าทานข้าวเร็วจนติดเป็นนิสัย ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีก็เรียบร้อยแล้ว “ริต้าจะกลับแท็กซี่นะคะ ขอบคุณสำหรับข้าวและยาค่ะ” “นี่เธอ!” ริต้าลุกพรวดเดินเร็วจี๋ออกไปจากห้อง เมินเสียงเรียกไล่หลังและสีหน้าข้องใจของเรนไปโดยสิ้น ‘เบรกกก! เอี๊ยดดด!’ เสียงล้อรถยนต์เสียดสีพื้นถนนดังกระหึ่มบริเวณทางหลวงสายเอเชียเส้นหนึ่งซึ่งทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สร้างความตกใจให้คนขวัญอ่อนอย่างริต้าอยู่มากทีเดียว แม้ตัวไม่สะดุ้งโหยง แต่ขวัญของเธอก็ร่วงไปอยู่ตาตุ่มชั่วครู่ ก่อนจะเก็บน้องขวัญกลับขึ้นมาได้ภายใน 10 วินาที “คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ชายขับแท็กซี่มิเตอร์เอ่ยถามห่วง ๆ หลังโดนรถหรูปาดหน้าจนเขาต้อ

6.1 ตอนที่ 6 ไม่หวังให้รัก แต่เอ็นดูบ้างคงดีไม่น้อย หลังลินทร์พิตาโทร. ไปแจ้งรตีพัชร์เรื่องประสงค์ของลูก ฝั่งนั้นก็ดูใจเสียเอามากแต่ไม่ได้โวยวายให้มากความ ต่อให้ครั้งนี้หลานปฏิเสธ รตีก็เตรียมคำพูดดราม่าน้ำตาแตกไว้หว่านล้อมหลานเรียบร้อยแล้ว ผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งจึงให้เวลาริต้าคิดทบทวนเรื่องแต่งงานตามที่เจ้าตัวร้องขอเป็นเวลา 2 สัปดาห์ 2 สัปดาห์ต่อมา… ‘บ้านประดิพัทธ์’ เรวัตกับลินทร์พิตาพาลูกสาวเข้าไปกราบขอโทษพิพัฒน์กับรตีพัชร์ในเวลาหกโมงเย็น ลลิตามายืนยันกับคุณลุงคุณป้าว่าไม่เปลี่ยนใจเรื่องแต่งงาน สองสามีภรรยาดีใจมาก โดยเฉพาะพิพัฒน์ ส่วนรตีพัชร์ดีใจพอเป็นพิธีเพราะคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าอย่างไรเด็กขี้สงสารต้องเห็นใจลูกชายตน เป็นอันว่าแผนดราม่าน้ำตาแตกถูกพับเก็บไป เดิมทีพิพัฒน์ไม่ได้สนใจลลิตาเท่าภรรยา (ในสมรส) ของตน ชายชรามัวแต่ยุ่งกับงานบริหารที่บริษัท ไม่มีเวลามาสนใคร เขารับรู้เพียงว่าเป็นเด็กที่รตีทาบทามผ่านเพื่อนสนิทอย่างวัตกับลินไว้ตั้งแต่เด็กคนนี้อายุ 3 ขวบ ทว่าวันนี้พิพัฒน์เริ่มเอ็นดูว่าที่สะใภ้ใหญ่และเห็นดีเห็นงามกับศรีภรรยาเข้าแล้วสิ! พิพัฒน์เป็นถึงผู้บริหารของบริษัท

7.1 ตอนที่ 7 ผู้ร้ายปากแข็ง หากพี่ชายปากตรงกับใจไม่ทำตัวเป็นผู้ร้ายปากแข็ง รุจก็ คงรักษาระยะห่างระหว่างเขากับริต้าทว่าจู่ ๆ สายตาอันว่องไวของชายหนุ่มก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ไกล ๆ ถึงอย่างนั้นก็จำได้ทันทีว่านั่นคือรถของลูกน้องคนสนิทของเรน แม้ไม่ได้ยินเสียงกดชัตเตอร์แต่ยกมือถือขึ้นมาขนาดนั้นก็พอเดาออกว่ากำลังถ่ายรูปอยู่ แหม~ ถึงกับส่งคนมาส่องว่าที่เจ้าสาวขนาดนี้ เห็นทีอติรุจต้องช่วยให้พี่ชายรู้ใจตัวเองเร็ว ๆ ด้วยการพูดคุยกับว่าที่พี่สะใภ้อย่างใกล้ชิดสนิทสนมแล้วล่ะ รับประกันว่าหากพี่ชายได้เห็นรูปที่เขากับริต้ายิ้มให้กัน ตีนกาคนกลัดมันวัย 35 ต้องโผล่เพิ่มเป็นแน่! ‘ชั้นลอยของภัตตาคารหรู’ 22.30 น. ระพีพัฒน์นั่งหน้ายุ่งขณะทานมื้อค่ำกับเจ้าเอย ต้นตอมาจากรูปซึ่งลูกน้องคนสนิทเพิ่งส่งมาผ่านแอปพลิเคชันหนึ่ง มันคือรูปที่น้องชายต่างมารดากับเด็กข้างบ้านยิ้มให้กัน บ้าจริง! ทีกับเขาล่ะทำตาละห้อยอย่างกับจะโดนฆ่า บางครั้งก็จ้องตากลับราวกับโกรธเกลียดกันมาตั้งแต่ชาติปางไหน แต่คนที่บ้ากว่านั้นคือเขา! เขาหงุดหงิดทำไม! เรนไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน! “หน้าเรนดูเครียด ๆ นะ มีอะไรหรือเปล่า

8.1 ตอนที่ 8 หรือเขาก็สนใจเราอยู่บ้าง กว่าจะรู้ว่าเป็นฝีมือใครตะโก้เผือกแสนอร่อยก็หมดเสียแล้ว ความหงุดหงิดจู่โจมทันควัน เรนถอนหายใจดังอย่างเบื่อหน่ายปนรำคาญ ใบหน้าเปื้อนยิ้มเปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง “นี่ตั้งใจเอาของที่เด็กนั่นทำมาให้ผมทานใช่ไหม เฮอะ! ทำกันเป็นกระบวนการดีจังนะ” เขาแค่นยิ้มประชดประชันพร้อมกันนั้นก็เอ็ดป้าจริงใจผ่านสายตาคมกริบอันน่าเกรงขาม “กระบวนการอะไรกันคะ ป้าไม่เห็นรู้เรื่อง” ทว่าป้าแกคุ้นเคยกับสายตาพิฆาตของเรนจึงรับมือได้สบาย ๆ ก็แค่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ตีหน้าซื่อตาใสไว้ เดี๋ยวคุณหนูของนางก็ถอดใจไม่เอาความเองล่ะ “เฮ้อ! ช่างมันเถอะ แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ฝากป้าไปบอกเด็กนั่นด้วยก็แล้วกันว่ารสชาติอาหารที่หล่อนทำมันห่วยแตกมาก ถ้าเอาไปให้หมากิน หมามันก็มีแต่เมินแหละ” “คิก ๆ ๆ” “หัวเราะอะไรครับป้า” “ป้าก็ไม่เห็นว่าหมามันเมินนะคะ มันจัดการซะเรียบเลย” “นี่ป้าว่าผมเป็นหมาเหรอ! งอน! ขึ้นไปอาบน้ำนอนดีกว่า ไม่คุยกับป้าแล้ว” เรนเอ็ดตะโรเสียงสูง ลั่นฝีเท้าเดินไว ๆ ทำท่าฮึดฮัด ๆ ขึ้นบันไดบ้านไป “ท้องตึงหนังตาหย่อนเพราะได้ทานของอร่อยจนอิ่มแปล้สินะคะ” “งอน!” เรนไม่วายหันหลังมา

8.3 ระพีพัฒน์คิดว่าผมทรงทูว์บล็อก (Two Block) ทำให้เขาเหมือนอ๊บป้าเกาหลีเกินไปจึงไปเปลี่ยนหลังคาใหม่เป็นทรงอันเดอร์คัต (Undercut) แบบด้านข้างและด้านหลังสั้น เน้นไว้ยาวข้างบนแบบแบ๊ด ๆ หนึ่งในแจ็กเก็ตยีนส์ตัวโปรดสีดำถูกพาดไว้บนบ่ากว้างด้านขวา เสื้อยืดสีฟ้าเหมือนสีของดอก forget me not บนร่างสันทัดขับให้ผิวขาวเหลืองดูเปล่งปลั่งและมีสง่าราศีขึ้นเท่าตัว แม้สวมกางเกงยีนขาดเข่าหลายริ้วประหนึ่งหมูสามชั้นโดนบั้งเตรียมทำหมูกรอบ…ก็ไม่อาจทำลายล้างออร่าความหล่อคมของเขาได้ หากบอกคนแปลกหน้าว่าอายุยี่สิบต้น ๆ ก็คงเชื่อได้ไม่ยาก รตีพัชร์ลอบถอนใจ โล่งใจไปเปลาะหนึ่งที่วันนี้เจ้าลูกชายตัวดีกลับเข้าบ้านมาลำพัง ไม่มีแม่เจ้าเอยติดสอยห้อยตามมาด้วย ไม่อย่างนั้นสีหน้าแช่มชื่นของว่าที่ลูกสะใภ้ได้เปลี่ยนเป็นหงอยก๋อยแหง ๆ เวลาไล่เลี่ยกันก็หันไปขยิบตาให้ลูกน้องคนสนิทอย่างจริงใจเป็นนัยว่า ‘ทำดีมาก!’ จริงใจยิ้มกรุ้มกริ่มให้ผู้เป็นนายอย่างรู้กัน “ไม่ล่ะครับป้า เห็นหน้าใครบางคนแล้วทานไม่ลง” เรนปฏิเสธแม่บ้าน ส่งสายตาเย็นชาไปหาเด็กข้างบ้านที่ตอนนี้แววตาดูน้อยใจถนัดตา ผู้เป็นมารดาเห็นดังนั้นจึงลุกพรวดเดินไปคว้าต้นแข