สยบรักพี่ชายข้างบ้าน

‘ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก’ เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นคอนกรีตดังมาแต่ไกล ไม่กี่อึดใจเจ้าของรองเท้าผ้าใบสีขาวราวดอกเดซี่ก็หยุดอยู่หน้าบ้านหลังงาม หญิงสาวทอดมองบ้านหลังนี้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ในไม่ช้าริมฝีปากชมพูระเรื่อแบบธรรมชาติก็คลี่ยิ้มน้อย ๆ เมื่อความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาในหัว::: 20 ปีที่แล้ว…“พี่เรน! รอริต้าด้วย!” เด็กหญิงวัย 3 ขวบตะโกนเรียกพี่ชายข้างบ้าน เสียงของเธอไพเราะและใสกังวานเหมือนเสียงดนตรี พวกเขากำลังเล่นวิ่งแข่งกันอยู่สนุกสนาน โดยมีจุดเริ่มต้นคือถนนลูกรังหน้าบ้านประดิพัทธ์…บ้านของเรน ระพีพัฒน์ ประดิพัทธ์ ส่วนเส้นชัยอยู่หน้าปากซอยทางเข้าหมู่บ้าน ‘แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก~’ เสียงหอบหายใจของคนตัวเล็กถี่กระชั้น จึงต้องย่อตัว ก้มหน้าลงพื้น เอามือชันหัวเข่าและแลบลิ้นเพื่อพักเหนื่อย “ถ้ามัวแต่รอริต้า พี่ก็แพ้สิ แบร่~” เด็กชายวัย 15 ปีหันหลังขวับ ตะโกนตอบน้องสาวข้างบ้านด้วยเสียงอันดัง เมื่อเห็นว่าน้องวิ่งตามไม่ทันก็ล้อเลียนด้วยการแลบลิ้นใส่ ท่าทางและใบหน้าจอมทะเล้นเป็นเหตุให้เด็กหญิงหน้ามุ่ย เธอจึงเร่งฝีเท้าสุดกำลังหวังตามคนพี่ให้ทัน‘ฟุบ!’“อะ! โอ๊ย!” เด็กน้อยหกล้มคะมำ ใบหน้าเนีย

ลลิตาถูกส่งไปศึกษาต่อยังประเทศนิวซีแลนด์ถึง 20 ปี กลับบ้านอีกทีอะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปเกือบหมด ถนนหน้าบ้านที่เคยเป็นทางลูกรังดินแดง ทุกวันนี้ถูกฉาบด้วยคอนกรีต แต่แผ่นคอนกรีตคงบางไปหน่อย หินคลุกจึงผุดขึ้นมาให้เห็นอยู่ประปราย สองข้างทางที่เคยเรียงรายไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มนานาพรรณ ทุกวันนี้มีที่พักอาศัยผุดขึ้นแทนเป็นดอกเห็ด รั้วบ้านติดกันระนาว หลังคาบ้านแทบชนกันอยู่รอมร่อ แต่ละบ้านสวย ๆ ทั้งนั้น มองไปทางไหนก็เจริญหูเจริญตา มุมใดทำเลดีก็ปรากฏร้านสะดวกซื้อ ร้านโชห่วยซึ่งเคยเรียงรายหนาตาอยู่หน้าปากซอยจึงบางตาไปมาก คนหนุ่มสาวเปี่ยมความคิดสร้างสรรค์ พวกเขาดัดแปลงบ้านเป็นบริษัทขนาดย่อม หรือที่เรียกกันติดปากว่า ‘ออฟฟิศ’ ทว่ารั้วบ้านของชาวบ้านไม่มีชีวิตชีวาเหมือนยี่สิบปีก่อน จากรั้วบ้านสีเขียวกินได้กลายเป็นกำแพงปูนสูงหลายเมตร ถึงอย่างนั้นรั้วปูนหรือรั้วเหล็กก็มีประโยชน์ของมันนั่นคือให้ความเป็นส่วนตัวแก่ผู้อยู่อาศัย บ้านประดิพัทธ์ก็เปลี่ยนแปลงไปมาก พิพัฒน์ทุ่มเทกับงานกระทั่งกลายเป็นเจ้าแห่งอสังหาริมทรัพย์ เขามีบ้านหลังงามดุจคฤหาสน์ตามที่วาดไว้ แต่ถึงอย่างไรต้นหูกระจงหน้าบ้านก็ยังคงอยู่ มันแผ่กิ่ง

2.3 เสียงกรี๊ดกร๊าดดังแสบแก้วหูอีกหนเมื่อผู้เข้าแข่งขันที่พ่วงตำแหน่งเจ้าของสนาม Rain International Circuit เสยผมขึ้นลวก ๆ แล้วเลียริมฝีปากก่อนเดินออกมาจากสนามท่ามกลางเสียงฮือฮา ‘ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก’ เสียงหัวใจของใครบางคนเต้นเร็วผิดปกติจนเจ้าตัวรู้สึกได้ เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นทาบอก ประทับใจความเก่งของผู้ชายคนนี้ “เห็นพี่เขาหรือยัง จำได้ไหมเอ่ยว่าคนไหน” เมื่อเห็นว่าที่ลูกสะใภ้ปลาบปลื้มลูกชายของตนจนเก็บอาการไม่อยู่ รตีจึงแกล้งถามทั้ง ๆ ที่รู้ว่าหลานน่าจะรู้อยู่แล้วว่าคนไหนคือเรน “จำได้สิคะ” ตัวเล็กยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ตั้งใจมองร่างสูงโปร่งผ่านกระจกห้องพักที่เธอยืนอยู่กระทั่งเขาเดินลับสายตาไป แววตาของสาวแรกแย้มทอประกายระยิบระยับดุจดาวดวงหนึ่ง พวงแก้มขาวกระจ่างขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุก ใจดวงน้อยประท้วงโครมครามจนเจ้าของของมันต้องดุอยู่ในใจ ‘หยุดเต้นแรงซะทีเจ้าบ้า!’ เด็กน้อยไร้เดียงสาเมื่อ 20 ปีก่อนกลายเป็นหญิงสาวคลั่งรักในวันนี้ ลลิตาเหมือนคนโดนยาเสน่ห์ ตกหลุมรักพี่ชายข้างบ้านซ้ำ ๆ เพราะเขาเท่ระเบิด! ทว่าสามนาทีต่อมาก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อหันหลังไปเจอภาพที่ทำให้ใจฟูฟ่องเ

3.2 มือใหญ่ยังคงจี้เอวบาง ปากกระจับยกยิ้มอย่างผู้ชนะ ชายวัย 35 ไม่รู้ตัวเลยว่าแววตาหงุดหงิดของเขามีความสนุกสนานแบบเด็ก ๆ แฝงอยู่ เป็นแววตาที่หายไปนานมากแล้ว…เพิ่งกลับมาตอนเจอหญิงสาวตรงหน้านี่แหละ “ริต้าไม่กลับค่ะ จะกลับก็ต่อเมื่อพี่เรนตอบตกลงแต่งงานกับริต้าเท่านั้น” ลลิตามองคนบนร่างด้วยแววตาแน่วแน่ แต่ระพีพัฒน์เห็นแล้วกลับมองว่ามันน่าขัน เขาหยุดจี้เอว ยันฝ่ามือทั้งสองลงข้างศีรษะคนใต้ร่าง เขาแค่นยิ้มหึ แววตาหล่อคมมีแต่คำสบประมาท “เหรอ? แน่ใจนะ?” คิ้วเข้มดกดำเลิกขึ้นทวนคำถาม แววตามั่นคงของร่างใต้อาณัติก็ยืนยันคำตอบเดิม ในเมื่อเด็กนี่ยังคงยืนกรานว่าจะไม่กลับ เขาก็จะไม่ปราณีอีกต่อไป! จากเมื่อกี้จี้แค่เอว ตอนนี้มือหนากว้างลามแทบทั่วเรือนกายท่อนบนของหญิงสาว เขาใช้นิ้วทั้งห้าทั้งสองฝั่งล้วงเข้าไปใต้ชายเสื้อเชิ้ตสีครามแล้วจี้จุดบ้าจี้ของเธอ ร่างบางจึงสะดุ้งทุกทียามคนพี่กรีดกรายนิ้วโดนจุดอ่อน บริเวณเอวคอดขาวอมชมพูถูกนิ้วมือแกร่งกรีดกรายถ้วนทั่ว ริต้าขนลุกซู่ไปหมด…ที่น่าแปลกคือพ่อเสือยิ้มยากอย่างเรนเผลอยิ้มเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้แกล้งริต้า ทั้งยังลอบกลืนก้อนเหนียว ๆ ลงคอเมื่อช

4.1 ตอนที่ 4 หมาติดพิษสุนัขบ้า หญิงสาวคิดว่าเท้าของเธอไวแล้วแต่มือของอีกคนไวกว่า ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไปก็ถูกมือใหญ่กระชากแขนไว้เสียแล้ว ร่างทั้งร่างของหญิงสาวเซปะทะแผ่นอกแกร่งดังศิลาภายใต้ชุดนักแข่งตัวหนา หน้าเรียวเล็กของเธอจุ่มลงไปในนั้น ในไม่ช้าดวงตาของเธอก็เบิกโพลง… ระพีพัฒน์เหมือนหมาติดพิษสุนัขบ้า เขาฉวยโอกาสจังหวะที่ลลิตากำลังตื่นตระหนกกับความเบียดแน่นของแผ่นอกของเขา…ใช้มือทั้งสองข้างล็อกใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอไว้ แล้วตะโบมจูบเธออย่างดูดดื่มหิวกระหายราวกับอดอยากปากแห้งมานาน… แต่ไม่ใช่! เขาเถียงตัวเองสุดใจว่าไม่ได้ปรารถนาริมฝีปากแดงฉ่ำระเรื่อของเด็กกะโปโลนี่เลยแม้แต่น้อย ไม่ได้ติดอกติดใจสัมผัสนุ่มละมุนชวนฝันของกลีบปากอิ่มของเธอตั้งแต่จูบแรกที่เขายัดเยียดให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียว “อื้อ! ไอ้อี้เอน! ไอ้อ๋าอ้า!” (ไอ้พี่เรน! ไอ้หมาบ้า!) เนื่องจากมือของริต้าไม่ได้ถูกพันธนาการไว้เหมือนตอนโดนบังคับจูบครั้งแรกบนโซฟาเบด เธอจึงรัวกำปั้นใส่ตัว ‘ไอ้หมาบ้า’ ใหญ่เลย แต่หมัดของริต้าจิ๋วเดียว ‘หมาตัวโต’ จึงคิดว่ามันเหมือนหมัดแมวเสียมากกว่า…เหมือนแมวเด็กกำลังฝนเล็บบนตัวเขา เรนขยี้จูบ