جميع فصول : الفصل -الفصل 20

บรรยากาศโดยรอบเงียบงันลงทันตา ปั้นหยาสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่เอวซึ่งมั่นคงและหนักแน่นขึ้น ก่อนที่คิรันจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านไปถึงคนฟัง“ถ้าพ่อคิดจะแตะต้องเธอ...” น้ำเสียงนั้นนิ่งสงบจนน่าขนลุก“ครั้งนี้ฉันจะไม่ถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว”ปั้นหยาหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา และเป็นอีกครั้งที่เธอรับรู้ได้ถึงความสัตย์จริงในถ้อยคำนั้น คิรันไม่ได้แค่ขู่ แต่เขาพร้อมจะเปิดศึกกับใครก็ตามที่คิดจะทำร้ายเธอคีร์จ้องมองน้องชายตัวเองเนิ่นนานก่อนจะลอบถอนหายใจยาว“แกเหมือนพ่อมากกว่าที่คิดนะ”คำพูดนั้นทำให้คิรันชะงักไปเพียงนิด ทว่าปั้นหยากลับเห็นแววตาของเขามืดดับลงทันที คล้ายคำเปรียบเปรยนั้นเป็นสิ่งที่เขาจงเกลียดจงชังที่สุดในชีวิตหญิงสาวลอบมองเขาด้วยความรู้สึกเห็นใจ แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงนิ่งเฉย ทว่ากลับดูแบกรับภาระที่หนักอึ้งเอาไว้จนบรรยากาศรอบตัวดูหม่นเศร้าไปหมด“เข้าบ้านก่อนเถอะ” สุดท้ายเขาก็ตัดบทเสียงเรียบ ก่อนจะประคองดันหลังเธอให้เดินเข้าไปด้านในคฤหาสน์คีร์มองตามหลังคนทั้งคู่ไปพลางตะโกนเตือนทิ้งท้าย“คืนนี้แกควรระวังตัวไว้หน่อยนะ” คิรันไม่ได้หันกลับมามอง“ฉันระวังอยู่แล้ว”“

ประโยคนั้นทำให้ทุกอย่างตกอยู่ในความสงัดงันชั่วอึดใจ แม้แต่ปั้นหยาก็ยังรู้สึกชะงักไปกับความสัตย์จริงที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง ผู้เป็นพ่อเองก็นิ่งงันไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาอันเย็นชามาหยุดที่หญิงสาวข้างกายลูกชาย“รัก?” เขาทวนคำช้า ๆ ราวกับมันเป็นถ้อยคำที่น่าขบขันเสียเต็มประดา จากนั้นจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน“น่าสมเพช”ปั้นหยาสัมผัสได้ทันทีว่าร่างกายของคิรันเครียดขรึมขึ้นในพริบตา รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา เริ่มทวีความรุนแรงจนน่าหวาดหวั่น“ความรักมีไว้สำหรับคนโง่เท่านั้น” ผู้เป็นพ่อเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเชือดเฉือน“แม่ของแกเองก็จบชีวิตลงอย่างโง่เขลาเพราะไอ้ความรู้สึกไร้สาระนี่”ทันทีที่สิ้นประโยคนั้นปัง!เสียงกัมปนาทจากกระบอกปืนดังกึกก้องไปทั่วคฤหาสน์ ปั้นหยาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ กระสุนนัดนั้นพุ่งเฉียดใบหน้าของผู้เป็นพ่อไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ก่อนจะฝังลึกลงไปในกำแพงหนาด้านหลัง เหล่าลูกน้องของทั้งสองฝ่ายต่างชักอาวุธขึ้นเล็งใส่กันโดยอัตโนมัติบรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดคล้ายระเบิดที่พร้อมจะปะทุ ทว่าคนที่น่าเกรงขามที่สุดในยามนี้กลับเป็นคิรั

ทั่วทั้งลานหน้าคฤหาสน์ตกอยู่ในความเงียบสงัดประหนึ่งถูกหยุดเวลาไว้ แม้แต่คีร์ที่มักจะมีท่าทีขี้เล่นก็ยังนิ่งอึ้งไปกับถ้อยคำนั้น ส่วนคิรันเขาหยุดนิ่งไปในทันทีคล้ายหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะปั้นหยาเอ่ยความในใจออกมาท่ามกลางหยาดน้ำตาที่ยังคงหลั่งไหลไม่ขาดสาย“เพราะงั้นฉันถึงกลัว” เสียงของเธอสั่นพร่าและฟังดูราวคนแตกร้าวมากขึ้นทุกที“กลัวว่าสุดท้ายคุณจะทำลายตัวเอง”ดวงตาคมของคิรันสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเห็นได้ชัด นี่คือครั้งแรกในชีวิต... ครั้งแรกที่มีคนบอกรักเขาพร้อมกับยื่นมือเข้ามาฉุดรั้งเขาให้พ้นจากหุบเหวแห่งความมืดมิด เป็นความรักที่ไม่ได้เกิดขึ้นจากความหวาดกลัวหรือผลประโยชน์ใด ๆ แต่เป็นความรักที่บริสุทธิ์และปรารถนาดีต่อเขาจากใจจริงมือหนาที่เคยกำอาวุธไว้มั่นค่อย ๆ ลดระดับลงอย่างเชื่องช้า ผู้เป็นพ่อเฝ้ามองภาพการยอมจำนนต่อความรู้สึกนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา“สุดท้ายแกก็เลือกความอ่อนแอ”คิรันนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่เพื่อตกตะกอนความรู้สึกทั้งหมด ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าหนักแน่น“ถ้าการมีเธอคือความอ่อนแอ”เขาเบนสายตากลับมามองปั้นหยา แววตาที่เขามองเธอนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หัวใจของปั้นหยาสั่นด้วยความรู้สึกท่วมท้น เธอค่อย ๆ วาดแขนโอบกอดเขาตอบอย่างทะนุถนอม คีร์ที่ลอบสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลถึงกับหลุดหัวเราะในลำคอออกมาอย่างอดไม่ได้“โอเค ฉันขอถอนคำพูด”ทั้งคู่เบนสายตาไปมองผู้มาเยือนพร้อมกัน คีร์หยักยิ้มที่มุมปากพลางจ้องมองน้องชายตนเองนิ่ง ๆ“ไอ้คิรันไม่ได้แค่คลั่งรัก” เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่ง “แต่มันรักเธอจนหมดทางหนีแล้วจริงๆ”“พี่คีร์!” ใบหน้าของปั้นหยาเห่อร้อนขึ้นมาในทันควัน“ไม่ต้องเรียกมันพี่หรอก”“เอ้าไอ้นี่ ปั้นหยาเขามีมารยาทเว้ย ไม่เหมือนมึง”“กวนตีน”“เจ็บแล้วยังปากหมาอีก ว่าจะพูดด้วยดี ๆ เพราะ ๆ แต่มึงไม่เหมาะจริง ๆ คิรัน”“พอแล้วค่ะ หยุดทะเลาะกันเถอะนะ”“เข้าข้างมันจังนะ”“พี่คีร์”คีร์หัวเราะร่วนด้วยความชอบใจก่อนจะชูมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้“โอเค ๆ ฉันไม่แซวแล้ว” ทว่าเพียงครู่เดียว สีหน้าทะเล้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมอีกครั้ง“ถึงยังไง ช่วงนี้ก็ต้องระวังตัว”คิรันพยักหน้าช้า ๆ รับคำเตือนนั้นอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันกลับมาทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า แววตาของเขานิ่งสงบประหนึ่งกำลังไตร่ตรองเรื่องสำคัญ“คืนนี้เธอนอนที่นี่”“ห้องพยาบาลเนี่ยนะ?” ปั้นหยา

อีกด้านหนึ่งของคฤหาสน์...ปั้นหยาเดินอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางทางเดินที่เงียบเชียบและแสงไฟสลัว เสียงหยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมากระทบหน้าต่างด้านนอกยิ่งตอกย้ำความว้าเหว่ในใจ หญิงสาวตัดสินใจผลักประตูเข้าไปในห้องอันเงียบเหงาที่ไร้ผู้คนทันทีที่บานประตูปิดลง หยาดน้ำตาที่เพียรสะกดกั้นมาตลอดก็พรั่งพรูอาบสองแก้ม ปั้นหยาทรุดกายนั่งลงข้างชั้นหนังสืออย่างคนหมดแรง มือทั้งสองข้างสั่นเทาจนเกินจะควบคุม เธอไม่ได้ปรารถนาจะเถียงหรือประชดประชันเขาเลยแม้แต่น้อย ทว่าความหวาดกลัวที่เกาะกินใจมันท่วมท้นจนเธอเกินจะแบกรับไหว... กลัวว่าหากปล่อยเขาไปในคราวนี้ เขาอาจจะไม่กลับมาสบตาเธออีกตลอดกาล“คนบ้า...” เสียงสะอื้นแผ่วจนแทบไม่เป็นภาษา“ทำไมต้องชอบทำให้เป็นห่วงด้วย ฉันเป็นห่วงจนต้องทำตัวงี่เง่าแบบนี้ ฮึก ฮึก ฮือ”เธอโอบกอดเข่าตัวเองไว้แน่นพลางปล่อยโฮออกมาลำพัง โดยหารู้ไม่ว่า ด้านนอกบานประตูห้องนั้น มีใครบางคนยืนนิ่งอยู่อย่างเงียบ ๆ มาตั้งแต่ต้นคิรันยืนพิงกำแพงเย็นเฉียบ ใบหน้าของเขาซีดเผือดเพราะฝืนสังขารเดินออกมาทั้งที่บาดแผลยังไม่สมานดี ทุกถ้อยคำพรรณนาและทุกเสียงสะอื้นของปั้นหยาล้วนบาดลึกเข้าสู่โสตประสาทของเขาทั้งส