ปั้นรักมาเฟียร้าย

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์สีดำก็เลี้ยวผ่านประตูเหล็กบานใหญ่เข้าไปด้านในคฤหาสน์หรู ปั้นหยอมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตกตะลึง พื้นที่กว้างมหาศาลถูกล้อมด้วยกำแพงสูง มีการ์ดติดอาวุธยืนอยู่แทบทุกจุด ที่นี่ดูไม่ต่างจากคุกและเธอกำลังจะถูกขังอยู่ในนั้นรถจอดสนิทหน้าตัวคฤหาสน์คิรันลงจากรถก่อนจะหันกลับมามองปั้นหยา“ลงมา”ปั้นหยายังคงนั่งนิ่งด้วยท่าทางดื้อรั้น“ฉันจะกลับบ้าน”“ที่คอนโดเธอตอนนี้ มีคนรออยู่เต็มไปหมด”หญิงสาวหน้าเสียทันทีเมื่อได้ยินคิรันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ถ้าอยากรอด ก็อยู่กับฉัน”คำพูดนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนการช่วยเหลือ แต่มันเหมือนคำสั่งมากกว่า ปั้นหยากำชายกระโปรงแน่น ดวงตาสั่นไหวขณะมองผู้ชายตรงหน้า เขายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ยังโปรยลงมาไม่หยุด เสื้อเชิ้ตสีดำเปียกชื้นเล็กน้อย แต่กลับยิ่งทำให้คิรันดูอันตรายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า“ฉันไม่เชื่อคุณ”เสียงเธอเบาจนแทบเป็นกระซิบ คิรันมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนเอียงหน้ามองเล็กน้อย“แล้วเธอมีทางเลือก?”ปั้นหยานิ่งไปพลางครุ่นคิดคำตอบในหัวประผล ไม่มี เพราะตอนนี้เธอไม่เหลือใครเลยจริง ๆหญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนค่อย ๆ ก้า

ตอนที่ 4เกินจะรับไหวทันทีที่สิ้นคำพูดทิ้งท้าย จีนก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องอาหาร ปั้นหยานั่งนิ่งราวกับถูกสาป มือบางทั้งสองข้างเย็นเฉียบอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอกจนยากจะเรียบเรียง ทว่าเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าคิรันกำลังจดจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา“กลัว?”น้ำเสียงทุ้มต่ำถามขึ้นสั้น ๆ ปั้นหยาเงยหน้าสบตาเขาในทันทีเพื่อซ่อนความหวั่นไหว“ฉันไม่ได้กลัว”“งั้นทำไมหน้าซีดขนาดนั้น”“ฉันแค่...”“อย่าไปใส่ใจคำพูดของจีนมาก” เขาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผู้หญิงคนนั้นชอบพูดจาเกินจริงไปเรื่อย”“เธอเป็นแฟนเก่าคุณเหรอคะ” ปั้นหยากัดริมฝีปากล่างเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจโพล่งถามออกไปตรง ๆ ตามที่ใจคิดคิรันนิ่งไปเพียงครู่คล้ายกำลังทบทวนความทรงจำ ก่อนจะตอบกลับสั้น ๆ“เคยคุย”“แค่นั้นเหรอคะ” เธอย้ำถามทั้งที่ยังแคลงใจ เพราะสถานะที่โชว์บนหน้าจอมันไม่เหมือนแค่คนเคยคุย“อืม”หญิงสาวไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าเหตุใดความรู้สึกหนักอึ้งในอกเมื่อครู่ถึงได้มลายหายไปจนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเมื่อเขายืนยัน และเธอก็ยิ่งนึกเกลียดตัวเองมากขึ

หลังจากที่ลูกน้องของคิรันเดินออกไปจากห้อง สายตาของปั้นหยาก็ค่อย ๆ กวาดสำรวจไปรอบห้องนอนอันโอ่อ่า รสนิยมของเจ้าของห้องสะท้อนผ่านการตกแต่งในโทนสีเข้มขรึม ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนไร้ที่ติ ทว่าในความสมบูรณ์แบบนั้นกลับดูไร้ชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด ไม่มีรูปถ่ายตั้งโชว์ ไม่มีของประดับตกแต่งที่บ่งบอกถึงเรื่องราวในอดีต ราวกับเจ้าของห้องตั้งใจจะลบเลือนตัวตนและปิดกั้นไม่ให้ใครก้าวล่วงเข้าสู่โลกส่วนตัวของเขาได้เลยทว่าสายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับกรอบรูปเล็ก ๆ บานหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันถูกคว่ำหน้าลงอย่างจงใจคล้ายต้องการซ่อนเร้นบางอย่างไว้ปั้นหยาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเธอจึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูอย่างถือวิสาสะ และทันทีที่ได้เห็นภาพที่ซ่อนอยู่ภายใน เธอก็ถึงกับชะงักนิ่งไปในทันทีในรูปนั้นปรากฏภาพของเด็กชายวัยประมาณสิบขวบ ยืนเคียงข้างหญิงสาวที่มีใบหน้าอ่อนละมุน และกำลังคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน แม้ภาพจะเริ่มซีดจางไปตามกาลเวลา ทว่าแววตาคมคู่นั้นก็ยืนยันได้อย่างดีว่าเด็กในรูปคือใคร?คิรันและนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นรอยยิ้มอันแท้จ

ปัง!ประตูโกดังถูกกระแทกจนระเบิดออก ชายชุดดำกรูเข้ามาพร้อมกับพายุขวากหนามของกระสุนปืนที่ดังระงมไปทั่วพื้นที่ ปั้นหยาใจหายวูบเมื่อร่างของลูกน้องที่คุมตัวเธออยู่ถูกยิงล้มพับลงข้างกาย เหตุการณ์ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายจนประสาทสัมผัสของเธอประผลตามไม่ทัน และท่ามกลางกลุ่มควันและเสียงปืนนั้นเอง... เธอเห็นเขาคิรันก้าวเข้ามาอย่างน่าเกรงขาม ใบหน้าคมคายเรียบสนิทไร้ซึ่งความรู้สึก มือข้างหนึ่งถือปืนมั่นคง ขณะที่อีกข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงกว้างก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของเธอ เพียงเสี้ยววินาทีเดียว หน้ากากความไร้อารมณ์ของเขาก็พังทลายลง“ปั้นหยา!”น้ำเสียงที่หลุดออกมานั้นสั่นคลอนหัวใจเธออย่างรุนแรง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรับรู้ได้ถึงความร้อนรนในน้ำเสียงของเขา“คิรัน!”เธอกำลังจะถลาไปหา ทว่าชายที่จ่อปืนเธออยู่กลับกระชากร่างเธอเข้าไปเป็นโล่มนุษย์อย่างแรง“อย่าเข้ามา!”ปากกระบอกปืนถูกกดเน้นเข้าที่ขมับอีกครั้ง คิรันหยุดชะงักกึกทันที ความเงียบงันที่น่าอึดอัดโรยตัวลงครอบคลุมไปทั้งโกดังแม้แต่ลูกน้องทั้งสองฝ่ายยังต้องหยุดมือ เพราะรู้ดีว่าเพียงแค่ปลายนิ้วของฝ่ายนั้นขยับเพียงนิด วิญญ

คิรันจ้องมองเธอเนิ่นนานโดยไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลงดึงร่างอรชรเข้าหาตัวอย่างช้า ๆ อ้อมกอดครั้งนี้ปราศจากความดุดันหรือการบังคับขู่เข็ญ มีเพียงความเงียบงันและไออุ่นที่โอบล้อมกายเธอไว้ คล้ายเป็นที่พักพิงเดียวท่ามกลางพายุ“เสียใจไหม” เสียงทุ้มต่ำถามชิดใบหู ปั้นหยาหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ใจหนึ่งเธอบอกว่าควรตอบว่าเสียใจและผลักไสเขาออกไปให้ไกล ทว่าสุดท้ายเธอกลับเลือกที่จะซื่อสัตย์ต่อความสับสนของตัวเอง“ไม่รู้”คิรันหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ“คำตอบโคตรปั้นหยา”“อย่ามาล้อฉัน”“ไม่ได้ล้อ”เขาผละออกเพียงเล็กน้อยพอให้ได้ก้มสบตาคนในอ้อมแขน“ฉันชอบที่เธอซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง”“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าชอบคุณ”“แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเกลียดฉันแล้ว”คำต้อนถูกจุดสำคัญทำให้เธอนิ่งไปทันที คิรันยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ จนปั้นหยาหมั่นไส้จนนึกอยากจะประทุษร้ายเขาขึ้นมาจริง ๆ ทว่าก่อนจะได้โต้ตอบ เสียงโทรศัพท์ของลูกน้องที่ยืนอยู่ห่างออกไปก็ดังขึ้นทำลายจังหวะ ชายคนนั้นรีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดจนผิดปกติ“นายครับ” คิรันตวัดสายตาไปมองเข้มขรึม“ว่า”“เราเจอคนปล่อยข่าวเรื่องข้อมูลแล้ว”บรรยากาศรอบข้างเ