ปั้นรักมาเฟียร้าย

บทนำ

คิรัน ผู้ชายที่ใครต่างก็หวาดกลัว เจ้าของอาณาจักรธุรกิจสีเทาที่พร้อมเหยียบทุกคนเพื่ออำนาจ

แต่ชีวิตที่เคยเย็นชาและไร้หัวใจของเขา กลับพังไม่เป็นท่า…เพราะผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่าง ปั้นหยา

จากความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความบังเอิญ กลายเป็นความรักที่ค่อย ๆ ฝังลึกจนถอนตัวไม่ได้

เขายอมเปลี่ยนโลกทั้งใบ ยอมล้างมือจากธุรกิจสกปรก ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนเพียงคนเดียวปลอดภัย

แต่ในโลกของคิรัน ความรักไม่เคยโรยด้วยกลีบกุหลาบ เมื่ออดีตศัตรูและอำนาจมืดยังตามหลอกหลอน

ผู้ชายอันตรายอย่างเขาจะปกป้องครอบครัวเอาไว้ได้จริงไหม…

หรือสุดท้าย เลือดในมือของเขาจะย้อนกลับมาทำลายทุกอย่างที่เขารักอีกครั้ง

*****

ฝนเทลงมาราวกับฟ้ากำลังคลั่ง หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมวิ่งฝ่าสายฝนด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ลมหายใจหอบถี่จนเจ็บหน้าอก เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นเปียก ดังสลับกับเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นไปทั่วตรอกแคบ ปั้นหยาหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง ไฟหน้ารถหลายคันกำลังแล่นตรงมาทางเธอ

“หยุด!” เสียงตะโกนดังขึ้น พร้อมฝีเท้าหนักใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนแทบทะลุอก เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ รู้เพียงว่าตั้งแต่รับโทรศัพท์จากพี่ชายเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ชีวิตของเธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

อย่ากลับคอนโดเด็ดขาด นั่นคือประโยคแรกที่พี่ชายพูด และเป็นประโยคสุดท้ายก่อนสายจะตัดไป

พรึ่บ! รถยนต์สีดำคันหนึ่งเลี้ยวมาจอดขวางหน้าเธออย่างแรง

ปั้นหยาชะงัก ก่อนรีบถอยหลังแต่ยังไม่ทันได้วิ่งหนี ประตูรถก็เปิดออกพร้อมชายร่างใหญ่สองคน

“ปล่อยนะ!” เธอดิ้นสุดแรงเมื่อถูกคว้าแขนแน่น

“ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!”

แม้จะพยายามบอกกล่าวแต่ก็ไม่มีใครตอบ ชายชุดดำเพียงลากเธอไปที่รถอย่างไม่สนเสียงร้อง ปั้นหยาพยายามสะบัดตัวหนี แต่แรงของเธอเทียบอะไรไม่ได้เลยกับแรงชายชาตรีกำยำ สุดท้ายร่างอรชรก็ถูกผลักเข้าไปในรถอย่างแรงจนไหล่กระแทกเบาะ

ปัง! ประตูปิดลงความเงียบเข้าปกคลุมทันที กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ พร้อมแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง แล้วสายตาของปั้นหยาก็หยุดนิ่งอยู่ที่ผู้ชายอีกคนภายในรถ

ผู้ชายที่นั่งอยู่มุมด้านในสุด เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท เนกไทถูกดึงหลวมเล็กน้อย เผยลำคอและสันกรามคมชัด ใบหน้าหล่อเหลาราวกับถูกแกะสลัก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเย็นชาเสียจนทำให้คนมองรู้สึกหนาว

เขาดูอันตราย นี่คือคำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเธอ ชายคนนั้นยกบุหรี่ขึ้นสูบช้า ๆ ก่อนปรายตามอง เพียงแค่สายตาเดียวก็ทำให้ปั้นหยารู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่

“พี่ชายเธออยู่ไหน” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบ ๆ

“ฉันไม่รู้”

“ไม่รู้จริง?”

เธอเม้มริมฝีปากแน่น แม้จะกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ยังพยายามสบตาเขา

“คุณเป็นใคร”

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงนั้นไม่ได้ฟังดูขบขันเลยแม้แต่น้อย

“คิรัน”

ชื่อสั้น ๆ เพียงชื่อเดียวแต่กลับทำให้บรรยากาศรอบด้านกดดันขึ้นทันที ปั้นหยากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนทำใจดีสู้เสือเอ่ยถาม

“พี่ชายฉันไปทำอะไรให้คุณ”

คิรันพ่นควันบุหรี่ออกช้า ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“โกงเงินฉัน”

“เป็นไปไม่ได้” ระหว่างโต้แย้งกันปั้นหยาก็ยกมือเกาเนื้อผิวตามแขนและคอไปพลาง เนื่องจากควันบุหรี่ตัวปัญหา

“แต่เขาทำ”

หัวใจของหญิงสาวค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ปลายเท้า เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น

“คุณก็ไปตามหนี้กับเขาสิ”

“พี่ชายเธอมันหนีไปแล้วไง”

“ฉันไม่มีเงินใช้คืนคุณหรอก”

“ฉันรู้”

คิรันสังเกตหญิงสาวที่นั่งเคียงข้าง จากนั้นก็ดับบุหรี่กับที่เขี่ยเร็วพลัน ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขา ใกล้จนปั้นหยาต้องเผลอกลั้นหายใจ ดวงตาคมเข้มจ้องเธอราวกับนักล่าที่กำลังมองเหยื่อซึ่งไม่มีทางหนีรอด ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับพูดช้า ๆ

“งั้นเธอก็ใช้ตัวเองชดใช้แทนพี่ชาย”

“ฉันไม่ใช่สิ่งของ!”

ปั้นหยาสวนกลับทันที แม้เสียงจะสั่นเพราะความกลัวก็ตาม คิรันมองเธอนิ่ง ๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นแทบไม่มีอารมณ์ใดปรากฏอยู่เลย

“แต่ตอนนี้ชีวิตเธออยู่ในมือฉัน”

ประโยคนั้นทำให้หญิงสาวชาวาบไปทั้งตัว เธอกำมือแน่น พยายามควบคุมสติไม่ให้แตกกระเจิงต่อหน้าเขา

“ถ้าพี่ฉันติดหนี้ คุณก็ไปตามพี่ฉันสิ!”

“ฉันกำลังตามอยู่”

“งั้นก็ปล่อยฉัน!”

“ไม่ได้”

คิรันตอบสั้น ๆ ก่อนเอนตัวพิงเบาะราวกับบทสนทนานี้น่าเบื่อเต็มที

“จนกว่าพี่ชายเธอจะโผล่หัวออกมาเธอก็ต้องอยู่กับฉัน”

“ฉันไม่ไป!”

ทันทีที่พูดจบปั้นหยาก็รีบเอื้อมไปเปิดประตูรถ แต่ยังไม่ทันแตะ มือหนาก็คว้าข้อมือเธอไว้เสียก่อน

“โอ๊ย!” แรงบีบจากมือเขาหนักจนเธอเจ็บ คิรันดึงเธอกลับมานั่งที่เดิม ก่อนโน้มหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง

“อย่าทำให้ฉันหมดความอดทน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ จนทำเอาคนฟังรู้สึกลัว

ปั้นหยาพยายามดึงมือกลับ แต่ยิ่งดิ้น เขาก็ยิ่งบีบแน่นขึ้น

“ปล่อย”

“เธอควรดีใจด้วยซ้ำที่คนของฉันเจอตัวก่อนเจ้าหนี้คนอื่น”

“หมายความว่าไง”

“พี่ชายเธอไม่ได้โกงแค่ฉัน”

หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“ถ้าคืนนี้เธอหลุดไปอยู่ในมือคนอื่น” คิรันก้มลงกระซิบใกล้หู “เธออาจไม่ได้กลับออกมาแบบสภาพปกติ”

ปั้นหยานิ่งงันไปทันทีลมหายใจเริ่มติดขัดโดยไม่รู้ตัว เธอไม่รู้ว่าควรเชื่อเขาหรือไม่ แต่แววตาของผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดูเหมือนคนโกหกเลยสักนิด

รถเคลื่อนตัวต่อท่ามกลางสายฝนที่ยังตกหนัก ภายในรถเงียบจนน่าอึดอัด ปั้นหยาพยายามตั้งสติ ก่อนค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าอย่างเงียบ ๆ แต่ยังไม่ทันกดโทรออก น้ำเสียงเยียบเย็นก็ดังอยู่ข้างตัว

“คิดว่าฉันไม่เห็น?”

เธอสะดุ้งก่อนโทรศัพท์จะถูกดึงออกจากมือทันที

“นี่มันของฉัน!”

คิรันกดปิดเครื่องต่อหน้าต่อตาเธอ ก่อนส่งให้ลูกน้องด้านหน้า

“เอาไป”

“คืนมานะ!”

“หลังจากนี้เธอไม่จำเป็นต้องติดต่อใคร”

“คุณไม่มีสิทธิ์”

“ฉันมีทุกสิทธิ์”

ประโยคสั้น ๆ นั้นทำให้ปั้นหยาพูดไม่ออกน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอทั้งกลัว ทั้งสับสนและไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตถึงพังลงภายในคืนเดียว คิรันปรายตามองใบหน้าที่เริ่มซีดของหญิงสาว ก่อนถอนหายใจเบา ๆ อย่างคนเริ่มรำคาญ

“ถ้าร้องไห้อีก ฉันจะจับมัดจริง ๆ”

แทนที่ปั้นหยาจะหยุด เธอกลับเงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตา ความกลัวสายตาเหี้ยวเกรียมของเขาก่อนหน้าแทบหายไปสิ้น

“คุณมันคนเลว”

ภายในรถเงียบลงทันทีลูกน้องด้านหน้าถึงกับไม่กล้าหายใจแรง เพราะไม่มีใครกล้าพูดแบบนี้กับคิรันมาก่อน แต่คนถูกด่ากลับเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะยกยิ้มเย็น

“เพิ่งรู้เหรอ”

“ฉันเกลียดคุณ”

“นั่นมันปัญหาของเธอ”