ปั้นรักมาเฟียร้าย

ปั้นรักมาเฟียร้าย

last updateآخر تحديث : 2026-11-05
بواسطة:  พลอยแก้วتم تحديثه الآن
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
70فصول
469وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

จากความเกลียดชัง สู่พันธนาการแห่งรัก ในวันที่ชีวิตเธออยู่ในกำมือของเขา

عرض المزيد

الفصل الأول

ตอนที่ 1-ชีวิตในกำมือเธอ

Savanah's Pov

I inwardly groaned at the sound of my beeping alarm clock, Making a mental note to change the alarm sound. It was that high pitched Beep! Beep! Beeeep! You know the one? Well yeah, it was so annoying that I regret even setting the alarm last night. I wanted nothing more than to stay in bed, roll over on my pillow and skip school for the day. Maybe I should? I mean it would be just one day and one day couldn’t hurt, could it?

I was exhausted, physically and mentally. Last night was a rough one for me, I didn't sleep much at-all with the nightmares I had been having lately and today? Well today I have to get up and go to school no matter how good the dream of skipping the day sounds. Yeah, it sucks but at least it's my last year and considering I'm a senior, this year shouldn't be too bad for me. with a heavy sigh I kicked my quilt cover off, lazily climbing out of my bed and swiftly crossing my room to the bathroom. 

Just the thought of leaving my cosy room was soul crushing, I loved my bedroom it wasn't small nor was it large. It was simple but warm, consisting of a walk-in wardrobe and an ensuite bathroom and the basic bedroom furniture I'm sure everyone else has but it was a space only for me. my space, my sanctuary. 

I turned the shower on letting the water heat up as I stripped from my pyjamas and tied my hair up out of my face before hoping under the hot shower. The water coated my skin relaxing my entire body in an only a few seconds. I should totally skip the day and sit in the shower because the relaxation I was feeling right now was off the charts but we all know I’m too chicken to skip so I finished my normal routine pretty quickly, washing my body, shaving my legs, you know the normal things you would do in a shower.

I quickly climbed out of the shower , wrapping a towel around my body before proceeding to brush my teeth and put a little bit of light make up on, I was thankfully graced with skin that had a natural glow to it so I had no need for foundation but a little bit of mascara, a red lip tint and I was ready to get dressed. Now I'm not one for spending a lot of time getting myself ready, I get bored pretty quickly when it comes to making decisions. So, pulling out the first outfit my eyes landed on was my go too, A grey vest top, light blue jeans and a pair of white trainers. My top didn't completely cover my stomach, but I couldn't really pay no mind to it, everyone else in school wears much more revealing clothes than I did so why the hell not. I made my bed and opened my curtains, letting the sunlight brighten up my room. Pulling my hair out of its bun I let the natural curls of my long dark brown hair fall over my shoulders in curly waves. Yeah, no work needed, definitely graced with my mother’s hair.

Being that I woke up late I quickly grabbed my handbag, my phone and a jacket before I made my leave for the kitchen.

Drifting my eyes around the room, surprise, surprise my dad was nowhere to be seen. 

That wasn't unusual to me so I guess I couldn’t be bothered by that fact. He works hard to the point where he is barely even home anymore, but I couldn’t blame him for it, he was a single father since my mother had bailed on us. God knows where she is,

If I'm honest I couldn't really care where she is or what she is doing.

I haven't heard from her in a year, All I know is that she has a new family. A new husband and a new daughter. Well two new kids, one stepdaughter and one stepson. She calls my father now and then to check up, but I have no interest in talking to her or meeting my new brother and sister.

My eyes drifted to the clock upon the kitchen wall, if I didn't leave for school now, I'd be late for class, so I quickly grabbed a cereal bar from the cupboard and a can of coke from the fridge before heading to the front door. I don't really do breakfast not that I don't have an appetite, I’m just simply too lazy. 

I locked the front door on my way out dropping my keys in to my handbag with a heavy sigh. It wasn’t too late to back out and get back in my pyjamas, was it?

"Need a ride?" a familiar voice asked. Of course, my morning dose of the boy next door. 

I smiled turning my head to see a smiling Stefan walking my way, with a cigarette in hand.

Stefan was the typical bad boy at our school, the kind of guy that no boys messed with, and all girls drooled over. I'm not going to lie he is very handsome, like extremely out of this world handsome with his green eyes, Brown hair, a Chi-sled jaw and that famous black leather jacket that all bad boys wear, Stefan was for sure hot as hell. As was his half-brother Seth, long story short they both have the same farther but with different mothers. Stefan lives with his mother next door whilst Seth lives with only his farther a few blocks away. 

Seth was actually my boyfriend of seven months. He also has that extremely very handsomely gorgeous bad boy vibe with black hair, Brown eyes and a Defined Jaw. They were straight out of every teenage girl’s dream. The brothers had similar looks for sure, If I'm being totally upfront with myself, I won't deny that I am very attracted to both of them. I mean who could blame me? If you could see them, you wouldn't judge me. I wouldn't dare admit my thoughts out loud though, could you imagine how that would sound?

"How about it? princess" Stefan asked, taking all my attention back to him.

"Seth should be here any minute to pick me up" I declined his offer. "And anyway, don't you have a girlfriend to pick up?" I asked with a wave of my wrist in dismissal, of the boy. 

"Ah technically not my girlfriend princess, she can walk if it means you ride with me" He replied with a teasing wink and that all so famous smirk upon his lips. 

I shook my head in amusement at the boy and his antics. As you can see Stefan would flirt with anything that had a pulse, His flirtatiousness doesn't bother me though as I have come to know the boy next door pretty well.

Just on cue Seth pulled up "see you around neighbour” I bid him goodbye as I made my way to Seth. Stefan trailed behind seemingly making his way to his brother just like I was.

"Hey babe" Seth greeted from his much-loved Maserati sports convertible. "Brother" he sent a swift nod of his head in Stefan’s direction. 

Stefan opened the car door for me, and I thanked him before proceeding in taking my seat in the passenger side. "Morning" I greeted Seth with a smile as he leaned in for a kiss and I willingly pecked his lips lightly, as he encased my cheeks between the palms of his hands, an attempt to deepen our kiss but I pulled away not allowing our kiss to be anything more than that since we did have company. 

Seth frowned "Is that all I get?" He sulked and I couldn’t help the laugh to pass my lips as I turned to face Stefan with my easily embarrassed red cheeks. 

Seth audibly groaned "Stefan, you’re killing me here" he accused, earning that famous smirk to appear or Stefan’s lips.

"Sorry bro, but I need a ride" he asked, gently closing my door for me. Now I was the one to frown didn't Stefan just offer to give me a ride? Did I imagine that? Either my lack of sleep was taking its toll on me, or he was outright playing with me.

"sure" Seth agreed nodding his head in the direction of the back seat and Stefan wasted no time in climbing in. “Don’t scratch the car” Seth scolded but Stefan paid no mind successfully planting himself onto the backseat.

We set off for school and it was kind of awkward, I don’t know how to explain it. I barely spent time with the two of them together. I only really ever talked to Stefan when I was at home, sometimes in math class and a few times we hung out with friends of a friend. It was never, me, Seth and Stefan.

I was thankful that the boys fell into an easy conversation about some party they wanted to attend on the weekend, I don’t know the details because I kind of zoned out the entire ride to school. When Seth has company, I usually leave him too it, minding my business and today I didn’t mind that because all I wanted to do right now is go back home, climb in my bed and fall right asleep. Since school was only roughly a ten-minute drive from my house 

we were pulling up into the parking lot in no time.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
70 فصول
ตอนที่ 1-ชีวิตในกำมือเธอ
บทนำคิรัน ผู้ชายที่ใครต่างก็หวาดกลัว เจ้าของอาณาจักรธุรกิจสีเทาที่พร้อมเหยียบทุกคนเพื่ออำนาจแต่ชีวิตที่เคยเย็นชาและไร้หัวใจของเขา กลับพังไม่เป็นท่า…เพราะผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่าง ปั้นหยาจากความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความบังเอิญ กลายเป็นความรักที่ค่อย ๆ ฝังลึกจนถอนตัวไม่ได้เขายอมเปลี่ยนโลกทั้งใบ ยอมล้างมือจากธุรกิจสกปรก ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนเพียงคนเดียวปลอดภัยแต่ในโลกของคิรัน ความรักไม่เคยโรยด้วยกลีบกุหลาบ เมื่ออดีตศัตรูและอำนาจมืดยังตามหลอกหลอนผู้ชายอันตรายอย่างเขาจะปกป้องครอบครัวเอาไว้ได้จริงไหม…หรือสุดท้าย เลือดในมือของเขาจะย้อนกลับมาทำลายทุกอย่างที่เขารักอีกครั้ง*****ฝนเทลงมาราวกับฟ้ากำลังคลั่ง หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมวิ่งฝ่าสายฝนด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ลมหายใจหอบถี่จนเจ็บหน้าอก เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นเปียก ดังสลับกับเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นไปทั่วตรอกแคบ ปั้นหยาหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง ไฟหน้ารถหลายคันกำลังแล่นตรงมาทางเธอ“หยุด!” เสียงตะโกนดังขึ้น พร้อมฝีเท้าหนักใกล้เข้ามาเรื่อย ๆหัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนแทบทะลุอก เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ รู้เพียงว่าตั้งแต่รับโทรศัพท
اقرأ المزيد
ตอนที่ 2 ชีวิตที่ไร้ทางเลือก
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์สีดำก็เลี้ยวผ่านประตูเหล็กบานใหญ่เข้าไปด้านในคฤหาสน์หรู ปั้นหยอมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตกตะลึง พื้นที่กว้างมหาศาลถูกล้อมด้วยกำแพงสูง มีการ์ดติดอาวุธยืนอยู่แทบทุกจุด ที่นี่ดูไม่ต่างจากคุกและเธอกำลังจะถูกขังอยู่ในนั้นรถจอดสนิทหน้าตัวคฤหาสน์คิรันลงจากรถก่อนจะหันกลับมามองปั้นหยา“ลงมา”ปั้นหยายังคงนั่งนิ่งด้วยท่าทางดื้อรั้น“ฉันจะกลับบ้าน”“ที่คอนโดเธอตอนนี้ มีคนรออยู่เต็มไปหมด”หญิงสาวหน้าเสียทันทีเมื่อได้ยินคิรันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ถ้าอยากรอด ก็อยู่กับฉัน”คำพูดนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนการช่วยเหลือ แต่มันเหมือนคำสั่งมากกว่า ปั้นหยากำชายกระโปรงแน่น ดวงตาสั่นไหวขณะมองผู้ชายตรงหน้า เขายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ยังโปรยลงมาไม่หยุด เสื้อเชิ้ตสีดำเปียกชื้นเล็กน้อย แต่กลับยิ่งทำให้คิรันดูอันตรายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า“ฉันไม่เชื่อคุณ”เสียงเธอเบาจนแทบเป็นกระซิบ คิรันมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนเอียงหน้ามองเล็กน้อย“แล้วเธอมีทางเลือก?”ปั้นหยานิ่งไปพลางครุ่นคิดคำตอบในหัวประผล ไม่มี เพราะตอนนี้เธอไม่เหลือใครเลยจริง ๆหญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนค่อย ๆ ก้า
اقرأ المزيد
ตอนที่ 3 หลักประกัน
ปั้นหยาทอดสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบ คำว่าเมียเก่าที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอนั้นราวกับเข็มแหลมคมที่ทิ่มแทงเข้ามาในใจ ความรู้สึกบางอย่างจุกเสียดขึ้นมาที่ลำคออย่างไร้สาเหตุ ทั้งที่เธอพร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าไม่ควรจะรู้สึกอะไรกับเรื่องของเขาเลยแม้แต่น้อยเสียงเรียกเข้ายังคงดังต่อเนื่องอย่างไม่ลดละ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบมันขึ้นมาด้วยความลังเล ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสหน้าจอ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความนิ่งขรึมอันเป็นเอกลักษณ์ก็ดังขึ้นจากทิศทางประตูห้อง“เธอชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นนักหรือไง”ปั้นหยาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ คิรันยืนพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่โทรศัพท์ในมือเธอด้วยรังสีบางอย่างที่ชวนให้หายใจไม่ออก“ฉันไม่ได้จะยุ่ง...”เธอรีบวางมันลงบนโต๊ะราวกับต้องของร้อน ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาดูเพียงครู่ แล้วกดตัดสายทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ปั้นหยาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจจึงโพล่งถามออกไป“ไม่รับล่ะ”“น่ารำคาญ”“แฟ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 4 เกินจะรับไหว
ตอนที่ 4เกินจะรับไหวทันทีที่สิ้นคำพูดทิ้งท้าย จีนก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องอาหาร ปั้นหยานั่งนิ่งราวกับถูกสาป มือบางทั้งสองข้างเย็นเฉียบอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอกจนยากจะเรียบเรียง ทว่าเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าคิรันกำลังจดจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา“กลัว?”น้ำเสียงทุ้มต่ำถามขึ้นสั้น ๆ ปั้นหยาเงยหน้าสบตาเขาในทันทีเพื่อซ่อนความหวั่นไหว“ฉันไม่ได้กลัว”“งั้นทำไมหน้าซีดขนาดนั้น”“ฉันแค่...”“อย่าไปใส่ใจคำพูดของจีนมาก” เขาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผู้หญิงคนนั้นชอบพูดจาเกินจริงไปเรื่อย”“เธอเป็นแฟนเก่าคุณเหรอคะ” ปั้นหยากัดริมฝีปากล่างเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจโพล่งถามออกไปตรง ๆ ตามที่ใจคิดคิรันนิ่งไปเพียงครู่คล้ายกำลังทบทวนความทรงจำ ก่อนจะตอบกลับสั้น ๆ“เคยคุย”“แค่นั้นเหรอคะ” เธอย้ำถามทั้งที่ยังแคลงใจ เพราะสถานะที่โชว์บนหน้าจอมันไม่เหมือนแค่คนเคยคุย“อืม”หญิงสาวไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าเหตุใดความรู้สึกหนักอึ้งในอกเมื่อครู่ถึงได้มลายหายไปจนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเมื่อเขายืนยัน และเธอก็ยิ่งนึกเกลียดตัวเองมากขึ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 5 ไม่ใช่คนดี
ตอนที่ 5 ไม่ใช่คนดี“ฉันไม่ไปกับคุณ!”“งั้นเห็นทีคงต้องใช้กำลังกันหน่อยแล้ว”ชายแปลกหน้าก้าวสามขุมเข้ามาหาอย่างคุกคาม ปั้นหยาคว้าสิ่งของที่อยู่ใกล้มือที่สุดซึ่งก็คือโคมไฟบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะฟาดใส่อีกฝ่ายสุดแรงเกิดทันทีเพล้ง!“โอ๊ย! แม่งเอ๊ย!”มันสบถออกมาลั่นห้องเมื่อโคมไฟกระแทกเข้าที่ศีรษะอย่างจัง ปั้นหยารีบอาศัยจังหวะนี้วิ่งถลาไปทางประตู ทว่ายังไม่ทันจะถึงจุดหมาย มือหนาก็เอื้อมมากระชากเส้นผมของเธอจากทางด้านหลังอย่างรุนแรงจนหน้าหงาย“กรี๊ด!”ร่างอรชรถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ปรานี หยาดน้ำตาไหลรินออกมาด้วยความเจ็บปวดที่แล่นพล่าน ชายคนนั้นเดินเข้ามาคว้าแขนเธอแล้วกระชากให้ลุกขึ้นอย่างหยาบคาย“ฤทธิ์เยอะนักนะมึง!”“ปล่อยฉันนะ!”ปั้นหยาดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ทว่ายิ่งเธอดิ้นรน อีกฝ่ายก็ยิ่งทวีความโกรธเกรี้ยวมากขึ้น“อยู่นิ่ง ๆ ถ้าไม่อยากโดนเป่าหัวกระจุย!”ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบถูกจ่อเข้าที่ข้างแก้มเนียนในทันที หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด“ดี...” ชายคนนั้นแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเป่ารดผิวแก้ม “รู้ไหมว่าพวกเราอยาก
اقرأ المزيد
ตอนที่ 6 ไม่อยากปล่อยไปไหน
หลังจากที่ลูกน้องของคิรันเดินออกไปจากห้อง สายตาของปั้นหยาก็ค่อย ๆ กวาดสำรวจไปรอบห้องนอนอันโอ่อ่า รสนิยมของเจ้าของห้องสะท้อนผ่านการตกแต่งในโทนสีเข้มขรึม ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนไร้ที่ติ ทว่าในความสมบูรณ์แบบนั้นกลับดูไร้ชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด ไม่มีรูปถ่ายตั้งโชว์ ไม่มีของประดับตกแต่งที่บ่งบอกถึงเรื่องราวในอดีต ราวกับเจ้าของห้องตั้งใจจะลบเลือนตัวตนและปิดกั้นไม่ให้ใครก้าวล่วงเข้าสู่โลกส่วนตัวของเขาได้เลยทว่าสายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับกรอบรูปเล็ก ๆ บานหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันถูกคว่ำหน้าลงอย่างจงใจคล้ายต้องการซ่อนเร้นบางอย่างไว้ปั้นหยาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเธอจึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูอย่างถือวิสาสะ และทันทีที่ได้เห็นภาพที่ซ่อนอยู่ภายใน เธอก็ถึงกับชะงักนิ่งไปในทันทีในรูปนั้นปรากฏภาพของเด็กชายวัยประมาณสิบขวบ ยืนเคียงข้างหญิงสาวที่มีใบหน้าอ่อนละมุน และกำลังคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน แม้ภาพจะเริ่มซีดจางไปตามกาลเวลา ทว่าแววตาคมคู่นั้นก็ยืนยันได้อย่างดีว่าเด็กในรูปคือใคร?คิรันและนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นรอยยิ้มอันแท้จ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 7 ผู้ชายอันตราย
ปั้นหยาชะงักนิ่งเมื่อถูกดวงตาคมเข้มคู่หนึ่งตรึงไว้แน่น สายตาของคิรันเต็มไปด้วยความเด็ดขาดจนเธอไม่อาจโต้แย้ง“ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปเสี่ยง”หัวใจของเธอไหววูบ ทั้งที่ควรจะขุ่นเคืองในความเผด็จการ แต่ลึก ๆ กลับมีความอบอุ่นบางอย่างซึมลึกเข้ามาจนเธอนึกหงุดหงิดตัวเอง“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน”คิรันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบ“งั้นถ้าฉันไม่กลับมา”ความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคั้นอย่างแรง ทำให้ปั้นหยาเงียบไปทันที ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบผมเธออย่างเบามือ“ห้ามออกจากห้องนี้เด็ดขาด เข้าใจไหม” สัมผัสอ่อนโยนและน้ำเสียงนุ่มนวลลงกว่าทุกครั้ง ทำให้เธอเผลอใจสั่นอย่างห้ามไม่ได้ เขาหมุนตัวหมายจะเดินจากไป แต่ในจังหวะที่มือหนากำลังจะผลักบานประตูออก ปั้นหยากลับหลุดปากเรียกเขาไว้ด้วยความพลั้งเผลอ“เดี๋ยว”เท้าชะงักกึก ปั้นหยากำชายเสื้อตัวเองไว้แน่น พยายามเค้นเสียงที่สั่นเครือให้ออกมาเบาที่สุด“ระวังตัวด้วยนะ”คำพูดนั้นทำให้มือที่จับลูกบิดประตูชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ทว่าปั้นหยากลับสังเกตเห็นมันได้อย่างชัดเจน คิรันหันกลับมาสบตาเธอ ดว
اقرأ المزيد
ตอนที่ 8 ไม่มีวันปล่อย
ปัง!ประตูโกดังถูกกระแทกจนระเบิดออก ชายชุดดำกรูเข้ามาพร้อมกับพายุขวากหนามของกระสุนปืนที่ดังระงมไปทั่วพื้นที่ ปั้นหยาใจหายวูบเมื่อร่างของลูกน้องที่คุมตัวเธออยู่ถูกยิงล้มพับลงข้างกาย เหตุการณ์ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายจนประสาทสัมผัสของเธอประผลตามไม่ทัน และท่ามกลางกลุ่มควันและเสียงปืนนั้นเอง... เธอเห็นเขาคิรันก้าวเข้ามาอย่างน่าเกรงขาม ใบหน้าคมคายเรียบสนิทไร้ซึ่งความรู้สึก มือข้างหนึ่งถือปืนมั่นคง ขณะที่อีกข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงกว้างก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของเธอ เพียงเสี้ยววินาทีเดียว หน้ากากความไร้อารมณ์ของเขาก็พังทลายลง“ปั้นหยา!”น้ำเสียงที่หลุดออกมานั้นสั่นคลอนหัวใจเธออย่างรุนแรง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรับรู้ได้ถึงความร้อนรนในน้ำเสียงของเขา“คิรัน!”เธอกำลังจะถลาไปหา ทว่าชายที่จ่อปืนเธออยู่กลับกระชากร่างเธอเข้าไปเป็นโล่มนุษย์อย่างแรง“อย่าเข้ามา!”ปากกระบอกปืนถูกกดเน้นเข้าที่ขมับอีกครั้ง คิรันหยุดชะงักกึกทันที ความเงียบงันที่น่าอึดอัดโรยตัวลงครอบคลุมไปทั้งโกดังแม้แต่ลูกน้องทั้งสองฝ่ายยังต้องหยุดมือ เพราะรู้ดีว่าเพียงแค่ปลายนิ้วของฝ่ายนั้นขยับเพียงนิด วิญญ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 9 มีเวลาทั้งชีวิต
ทั่วทั้งโกดังตกอยู่ในความเงียบงันอย่างสมบูรณ์ ปั้นหยาเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง“คิรัน”“ฉิบหายแล้ว” พี่ชายของเธอกลับสบถออกมาแผ่วเบาเขาย้ำคำนั้นออกมาอย่างหมดแรง ส่วนปั้นหยาในตอนนี้สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก เธอมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก“คุณพูดอะไรออกมารู้ตัวไหม”“รู้”“แต่ฉันไม่รู้!” ปั้นหยาแผดเสียงขึ้นมาทันที ความอัดอั้นทำให้หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกไปหมด“คุณจะไม่ปล่อยฉันไปหมายความว่ายังไง!”คิรันหมุนตัวกลับมาสบตาเธอ แววตาของเขาราบเรียบสนิทจนดูคล้ายผิวน้ำที่นิ่งสงัด ทว่าลึกลงไปกลับมีความกดดันมหาศาลซ่อนอยู่จนปั้นหยาเริ่มหวาดหวั่นในคำตอบ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา“หมายความว่าเธอต้องอยู่กับฉัน”“บ้าไปแล้ว”“ก็อาจจะ” เขาตอบกลับด้วยโทนเสียงเรียบดั่งคนไร้ความรู้สึก“แต่ฉันเอาเธอออกไปจากชีวิตไม่ได้แล้ว”ถ้อยคำนั้นดุจแรงกระแทกที่พุ่งตรงเข้ากลางใจ เธอควรจะโกรธ ควรจะหวาดกลัว หรือควรจะหาทางหนีไปให้ไกลที่สุดจากผู้ชายอันตรายคนนี้ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการกระหน่ำเต้นรัว เพียงเพราะประโยคเดียวจากปากเขา พี่ชายของเธอสบถออกมาอีกครั้งด้วยความขัดใจพลางย
اقرأ المزيد
ตอนที่ 10  เสียใจไหม?
คิรันจ้องมองเธอเนิ่นนานโดยไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลงดึงร่างอรชรเข้าหาตัวอย่างช้า ๆ อ้อมกอดครั้งนี้ปราศจากความดุดันหรือการบังคับขู่เข็ญ มีเพียงความเงียบงันและไออุ่นที่โอบล้อมกายเธอไว้ คล้ายเป็นที่พักพิงเดียวท่ามกลางพายุ“เสียใจไหม” เสียงทุ้มต่ำถามชิดใบหู ปั้นหยาหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ใจหนึ่งเธอบอกว่าควรตอบว่าเสียใจและผลักไสเขาออกไปให้ไกล ทว่าสุดท้ายเธอกลับเลือกที่จะซื่อสัตย์ต่อความสับสนของตัวเอง“ไม่รู้”คิรันหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ“คำตอบโคตรปั้นหยา”“อย่ามาล้อฉัน”“ไม่ได้ล้อ”เขาผละออกเพียงเล็กน้อยพอให้ได้ก้มสบตาคนในอ้อมแขน“ฉันชอบที่เธอซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง”“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าชอบคุณ”“แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเกลียดฉันแล้ว”คำต้อนถูกจุดสำคัญทำให้เธอนิ่งไปทันที คิรันยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ จนปั้นหยาหมั่นไส้จนนึกอยากจะประทุษร้ายเขาขึ้นมาจริง ๆ ทว่าก่อนจะได้โต้ตอบ เสียงโทรศัพท์ของลูกน้องที่ยืนอยู่ห่างออกไปก็ดังขึ้นทำลายจังหวะ ชายคนนั้นรีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดจนผิดปกติ“นายครับ” คิรันตวัดสายตาไปมองเข้มขรึม“ว่า”“เราเจอคนปล่อยข่าวเรื่องข้อมูลแล้ว”บรรยากาศรอบข้างเ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status