ตอนที่ 11 หนีไม่พ้น

หัวใจของปั้นหยาสั่นสะท้านจนแทบควบคุมไม่ได้ ความใกล้ชิดในระดับที่ลมหายใจอุ่นของคิรันปะทะเข้ากับผิวแก้วนั้น รุนแรงและจู่โจมความรู้สึกเธออย่างหนักหน่วง ใกล้เสียจนเธอรู้ดีว่านาทีนี้ เธอหนีหัวใจตัวเองไม่พ้นอีกแล้ว

“คุณพูดเหมือนคนคลั่งรักฉันงั้นแหละ”

ปั้นหยาพยายามเค้นเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด ทว่ามันกลับแผ่วเบาและสั่นพร่าจนคนฟังจับสังเกตได้ คิรันกระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกเอ็นดูในท่าทีนั้น

“เพิ่งรู้เหรอ”

“ฉันพูดจริงนะ”

“ฉันก็พูดจริง”

“ไม่อยากเชื่อเลย” หญิงสาวก้มหน้าจนคางชิดอกแล้วเอ่ยเบา ๆ

“เธอควรจะหวาดกลัวฉันให้มากกว่านี้ ปั้นหยา” คำเตือนนั้นทำเอาหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ

“แล้วทำไมฉันต้องกลัว”

“เพราะคนที่ฉันอยากทำร้ายที่สุด...” เขาใช้นิ้วเรียวยาวไล้แก้มของเธออย่างเบามือ ทะนุถนอมราวกับกลัวเธอจะแตกสลาย

“คือตัวฉันเอง ในตอนที่ทำให้เธอต้องเสียน้ำตา”

ปั้นหยาถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ผู้ชายที่ดูแข็งกร้าวคนนี้กลับสารภาพความในใจด้วยแววตาที่สัตย์ เสียจนเธอเริ่มจะปฏิเสธความรู้สึกตัวเองไม่ไหว เสียงล้อรถที่เลี้ยวเข้าสู่เขตคฤหาสน์ดึงสติของเธอกลับมา คิรันค่อย ๆ ผละตัวออกช้า ๆ ก่อนจะดับเครื่องยนต์ลง

“ลงรถเถอะ”

ปั้นหยาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวขึ้นบันไดคฤหาสน์ เสียงทุ้มเข้มแฝงไปด้วยความยโสก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

“นายกลับมาช้ากว่าที่คิดนะ”

ปั้นหยาชะงักกึก สายตาปะทะเข้ากับชายร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงรถสปอร์ตคันหรูอยู่เบื้องหน้า เขาอยู่ในชุดเชิ้ตสีเทาที่ปลดกระดุมคอออกอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นบุคลิกของชายเจ้าเสน่ห์ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับดูอันตรายและคาดเดาได้ยาก ไม่ต่างจากคิรันเลยสักนิด และสิ่งที่ทำให้ปั้นหยาตกตะลึงที่สุดคือใบหน้าของเขา ที่คล้ายคลึงกับคิรันราวกับถอดแบบกันมา

“ใครคะ?.” เธอกระซิบถามคิรันด้วยความสงสัย ชายแปลกหน้าหันมามองเธอพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“อ้อ...ยัยหนูคนนี้เองสินะ” มุมปากของเขาหยักลึกคล้ายเจอกับเรื่องที่น่าสนใจที่สุดในรอบวัน “คนที่ทำให้น้องชายฉันแทบจะพลิกเมืองฆ่าคน”

ปั้นหยาชะงัก น้องชายงั้นเหรอ? เธอกดสายตามองคิรันทันที ทว่าใบหน้าของคิรันในยามนี้กลับบึ้งตึงและดูห่างเหินขึ้นมาฉับพลัน บรรยากาศรอบกายพลันลดอุณหภูมิลงจนสัมผัสได้ถึงความขัดแย้ง

“มาทำไม”

น้ำเสียงของคิรันเรียบสนิทจนไร้ร่องรอยของอารมณ์ ชายอีกคนหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

“พี่ชายจะมาเยี่ยมน้องบ้างไม่ได้หรือไง”

เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ก่อนจะหยุดสายตาที่ปั้นหยาอีกครั้ง

“สวัสดี ฉันชื่อคีร์” เขาคลี่ยิ้มอย่างสุภาพพลางยื่นมือออกมาตรงหน้า

“พี่ชายคิรัน”

ปั้นหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือออกไปหวังจะทักทายตามมารยาท ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสกัน... เพียะ!

คิรันตวัดมือปัดมือพี่ชายตัวเองออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง

“เลิกเล่นได้แล้ว” คีร์หลุดหัวเราะลั่นอย่างถูกใจในท่าทีของน้องชาย

“หวงออกนอกหน้าขนาดนี้เลย?”

“ถ้ามีธุระก็พูดมา ไม่มีก็ไสหัวไป”

“ใจร้อนไม่เปลี่ยนเลยนะ” คีร์ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในชั่วพริบตา

“เรื่องจีน”

เพียงแค่ได้ยินชื่อนั้น ดวงตาของคิรันก็วาวโรจน์ไปด้วยความขุ่นมัวทันที

“ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว”

“แต่แกยังไม่รู้ทั้งหมดแน่ ๆ”

อากาศรอบตัวพลันหนักอึ้งขึ้นฉับพลัน ปั้นหยามองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยความหวั่นใจ ท่ามกลางความเงียบสงัด คีร์ก็ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงมาอย่างเชื่องช้า

“คนที่อยู่เบื้องหลังจีน... ไม่ใช่ศัตรูเก่าของแก”

“แล้วเป็นใคร”

คีร์นิ่งงันไปเสี้ยววินาที ราวกับกำลังชั่งใจกับน้ำหนักของความจริงที่จะเอ่ยออกมา

“พ่อ”

เพียงคำเดียวสั้น ๆ กลับทำให้บรรยากาศโดยรอบนิ่งสนิทราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้ ปั้นหยาหน้าเสียเมื่อสัมผัสได้ถึงอาการเกร็งตัวของคนข้างกาย แม้จะเพียงชั่วพริบตา แต่มันก็ชัดเจนพอจะทำให้เธอรู้สึกใจหายวูบ คิรันจ้องมองพี่ชายตัวเองด้วยสายตาที่ว่างเปล่าทว่าน่าเกรงขามจนดูน่ากลัว

“พูดใหม่” น้ำเสียงของเขากดต่ำลงจนสั่นประสาท

คีร์ถอนหายใจยาวพลางล้วงบุหรี่ออกมาหมายจะจุด ทว่ายังไม่ทันที่เปลวไฟจะติดขึ้น คิรันก็ขัดขึ้นเสียงแข็ง

“ห้ามสูบต่อหน้าเธอ”

คีร์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ

“โอเค... ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมแกถึงอาการหนักขนาดนี้”

เขาเก็บบุหรี่กลับเข้ากระเป๋าอย่างว่าง่าย ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง

“จีนไม่ได้ทำงานให้ศัตรูที่ไหน”

“.....”

“เธอทำงานให้พ่อมาตั้งนานแล้ว”

ปั้นหยาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง

“เดี๋ยวนะ... หมายความว่ายังไงคะ”

คีร์เบนสายตามาทางเธอ แววตาที่ดูอันตรายคู่นั้นอ่อนลงเล็กน้อยยามที่สนทนากับเธอ

“ตระกูลของเรามันไม่ได้เป็นปกติเหมือนครอบครัวอื่นหรอกยัยหนู”

“คีร์” คิรันเรียกชื่อพี่ชายเสียงเรียบคล้ายเป็นคำเตือนให้หยุดพูด

ทว่าคีร์กลับยักไหล่อย่างไม่ยี่หระแล้วพูดต่อ

“ยังไงผู้หญิงคนนี้ก็หนีไปจากชีวิตแกไม่พ้นแล้วไม่ใช่เหรอ”

ถ้อยคำย้ำเตือนถึงสถานะทำเอาปั้นหยาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ คิรันปรายตามองคนตัวเล็กครู่หนึ่ง ก่อนจะตวัดสายตากลับไปหาพี่ชายอย่างคาดคั้น

“พูดต่อให้จบ”

คีร์พิงร่างเข้ากับตัวรถพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสัตย์จริง

“พ่อรู้เรื่องข้อมูลที่รั่วไหลออกไปแล้ว และตอนนี้กำลังหาทางกำจัดทุกคนที่เกี่ยวข้องให้สิ้นซาก”

หัวใจของปั้นหยาหล่นวูบไปที่ตาตุ่มด้วยความหวาดกลัว

“รวมถึงพี่เหนือฉันด้วยเหรอคะ?”

“อืม”

ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือดลงทันตาเห็น คิรันที่สังเกตเห็นอาการนั้นจึงรั้งร่างอรชรเข้ามาหาตัวโดยอัตโนมัติ ฝ่ามือใหญ่ลูบแผ่นหลังเธอแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงเคร่งขรึมและนิ่งสงบราวกับไร้อารมณ์ก็ตาม

“ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องพี่ชายเธอทั้งนั้น”

น้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดขาดของเขาทำให้ปั้นหยาเผลอเงยหน้ามองคนตัวสูงด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ท่ามกลางอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา อ้อมกอดนี้กลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจ โดยที่เธอก็อธิบายความรู้สึกไม่ถูก

“ฉันไม่เคยเห็นแกเป็นเอามากขนาดนี้เลยว่ะ”

คิรันไม่ได้เอ่ยโต้ตอบ ทว่าวงแขนแกร่งที่โอบเอวปั้นหยาไว้กลับกระชับแน่นขึ้น คล้ายเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติที่แม้แต่เจ้าตัวก็อาจไม่รู้ตัวว่าเขากำลังหวงแหนเธอมากขนาดไหน

“แล้วพ่อต้องการอะไร” เขาถามเข้าประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม

คีร์หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาแฝงด้วยความกังวลที่ซ่อนไว้ไม่มิด

“พ่ออยากได้ข้อมูลคืน”

“ไม่มีทาง”

“ฉันก็คิดไว้แล้วว่าแกต้องตอบแบบนี้”

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านผิวกายไปแผ่วเบา ทว่าอากาศรอบตัวกลับยิ่งหนักอึ้งและกดดันขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่คีร์จะทิ้งน้ำหนักคำพูดลงมาอย่างช้า ๆ

“แต่ครั้งนี้พ่อไม่ได้จ้องจะเล่นงานแค่แกคนเดียว”

สายตาของเขาเลื่อนมาหยุดที่ปั้นหยา

“ท่านรู้เรื่องเธอแล้ว”

หัวใจของปั้นหยาคล้ายหยุดเต้นไปชั่วขณะ ความหวาดกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ ขณะที่คิรันเองก็นิ่งขรึมลงฉับพลัน รังสีคุกคามรอบตัวเขาแผ่ซ่านออกมาจนสัมผัสได้

“ใครเป็นคนบอก”

“จีน”

กรามของคิรันขบเข้าหากันจนเห็นเป็นสันนูนชัดเจน ปั้นหยาเงยหน้ามองเขาด้วยความหวั่นใจ และเธอก็ได้เห็นแววตาอันตรายดุจพยัคฆ์ล่าเหยื่อแบบเดียวกับคืนแรกที่พบกัน ทว่าครั้งนี้... มันกลับดูรุนแรงและลึกซึ้งกว่าเดิมมาก

“ตอนนี้พ่อมองว่ายัยหนูคนนี้คือจุดอ่อนของแก และแกก็รู้ดีว่าถ้าคนอย่างพ่อคิดแบบนั้น ผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นยังไง”