All Chapters of ปั้นรักมาเฟียร้าย เล่ม 1: Chapter 31 - Chapter 40

คิรันหาได้ขยับกายก้าวเท้าออกไปออกล่าตามหาตัวเธอกลับคืนมา ชายหนุ่มเลือกที่จะนั่งปักหลักรอคอยอยู่ที่บ้าน เป็นการรอคอยที่เงียบงัน ทรงพลัง และเยือกเย็นเสียจนลูกน้องรบตัวรู้ดีว่า การสงบนิ่งในคราวนี้ไม่ใช่การยอมจำนนหยิบยื่นการให้อภัย ทว่ามันคือห้วงเวลาตระเตรียมกลไกเพื่อชำระความผิดต่างหากเข็มนาฬิกาเคลื่อนผ่านไปทีละน้อยอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์ของยานพาหนะแว่วดังคลอเคลียกลับเข้ามาภายในอาณาเขตคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ คีร์เป็นฝ่ายก้าวขาลงมาจากรถเป็นคนแรก ตามติดมาด้วยซิ่วอิง และปิดท้ายด้วยร่างกายระหงของปั้นหยาเพียงทั้งสามคนก้าวเท้าเข้ามากลับต้องชะงักกึกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทันทีที่สายตาเห็นร่างสูงใหญ่ของคิรันนั่งปักหลักรอคอยอยู่เบื้องหน้า ชายหนุ่มนิ่งสนิทราวกับรูปสลักศิลาทมิฬที่กำลังนับถอยหลังรอเวลาเอาคืนอย่างใจเย็นคีร์ถึงกับลอบสบถคำหยาบระบายความวายป่วงขึ้นมาในใจ‘เอาแล้วไงกู... บรรลัยของจริง’ซิ่วอิงลอบผ่อนลมหายใจยาวออกมาหนัก ๆ ก่อนจะพยายามใจดีสู้เสือเอ่ยปากทักท้วงทำลายความกดดัน“คิรัน”ทว่ายังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้เอื้อนเอ่ยประโยคชี้แจงจนจบความ เสียงทุ้มต่ำและเฉียบคมของคิรันก็พุ่

ประกายแดดอ่อนละมุนสาดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นคฤหาสน์อันโอ่อ่า คิรันเอนกายอยู่บนโซฟาตัวหนา เบื้องหน้ามีปึกเอกสารวางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะทำงาน ทว่าสายตาคมกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษรบนแผ่นกระดาษเลยแม้แต่น้อย... เหตุเพราะสตรีที่จับจองพื้นที่อยู่ข้างกายกำลังแสดงท่าที คึกคักผิดแผกไปจากปกติ“ฉันจะทำอาหารให้คุณกินค่ะ”ปั้นหยาเอื้อนเอ่ยเจตนารมณ์ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมาดมั่น พลางลงมือผูกสายผ้ากันเปื้อนเข้ากับเอวบางด้วยท่าทีกระตือรือร้นและตั้งอกตั้งใจคิรันตวัดสายตาคมกริบเงยขึ้นมองดวงหน้าหวานทันควัน“ไม่ได้”คำสั้นห้วน ตัดสลับทุกความตั้งใจให้จบลงในพริบตา ปั้นหยาถึงกับเบิกตากว้างขึ้นด้วยความฉงน“หืม? ทำไมคะ”ฝ่ามือหนาขยับวางแผ่นเอกสารในมือลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า“ไม่ต้องทำ”ใบหน้าแช่มช้อยมุ่ยลงคล้ายคนแสนงอนในทันตาเห็น“แต่ฉันอยากทำให้คุณนะคะ”คิรันนิ่งงันไปเสี้ยววินาที สายตาที่ทอดมองตรงมาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งและดิ่งลึกขึ้นกว่าเดิม“มีแม่บ้านทำให้”“ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันอยากทำเอง”คิรันลอบผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา ประหนึ่งกำลังพยายามข่มกลั้นควบคุมอารมณ์ของตนเองอย่างสุดความสามารถ“ไม่จำเป็น”

บาดแผลฉกรรจ์บนร่างกายของคิรันเริ่มสมานตัวสนิทจนแทบไม่หลงเหลือเค้าลางความเจ็บปวด ชายหนุ่มหวนกลับมาทำงานภายในห้องส่วนตัวอีกครั้ง แฟ้มเอกสารวางแผ่กองพะเนินเต็มโต๊ะ เสียงโทรศัพท์แว่วดังขึ้นคั่นจังหวะเป็นระยะ... บ่งบอกว่าบรรยากาศของผู้กุมบังเหียนเหนือกฎเกณฑ์ทั้งปวงได้หวนคืนสู่สภาวะปกติอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าสิ่งเดียวที่ปรับเปลี่ยนไปจากวันวาน คือร่างของใครบางคนที่เริ่มเข้ามาจับจองพื้นที่นั่งเคียงข้างเขาบ่อยครั้งขึ้นปั้นหยาในยามนี้เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือวุ่นวายใจเหมือนวันแรก ๆ ที่ก้าวเข้ามา หากแต่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นชินต่อความเงียบงันของเขาคุ้นชินต่อสายตาคมที่มักทอดมองมานิ่ง ๆคุ้นชินต่อถ้อยคำขานรับสั้นห้วนในลำคอและคุ้นชินต่อพฤติกรรมสิทธิ์ขาดที่เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอคลาดสายตาไปเนิ่นนานเกินขอบเขตควบคุมมือบางขยับวางแก้วน้ำผลไม้คั้นสดลงบนโต๊ะทำงานแผ่วเบา“พักบ้างนะคะ”คิรันไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษ ชายหนุ่มเพียงเค้นเสียงตอบรับในลำคอเท่านั้น“อืม”“ตอบเหมือนเดิมเลย” ริมฝีปากบางยื่นมุ่ยลงทันควันอย่างนึกหมั่นไส้นัยน์ตาคมปัดผ่านเลื่อนขึ้นมาจับจ้องปั้นหยาเล็กน้อย“ก็เหมือนเดิม”

ทว่าความเงียบสงบอันสั้นก็ถูกทำลายลง เมื่อเสียงสัญญาณเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของคีร์แผดกร้าวขึ้นมาตัดบรรยากาศในห้อง“อะไรนะ”ถ้อยคำจากปลายสายส่งผ่านคลื่นสัญญาณเข้ามา เพียงแค่ไม่กี่ประโยค สีหน้าขี้เล่นระคนเหนื่อยล้าของคีร์ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที“คลับมีปัญหาเหรอโอเค เดี๋ยวไป”เขาตัดสายพลางลดมือลง ก่อนจะตวัดสายตาหันไปมองคิรันและซิ่วอิงด้วยความเร่งรีบ“ที่คลับมีเรื่อง คนเริ่มเมาแล้วคุมไม่อยู่ ลูกน้องขอให้ไปดูหน่อย”ซิ่วอิงขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาฉายแววเคลือบแคลง“เมื่อคืนเพิ่งเคลียร์ไปเองนะ”“เหมือนมีคนตั้งใจปั่น”ความเงียบแล่นเข้าเกาะกุมห้องพักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่คิรันจะขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยไม่เสียเวลาคิด“ไปดู”คำสั่งนั้นสั้นกระชับและเฉียบขาด ไร้ซึ่งคำถามซักไซ้ให้เสียเวลา ปั้นหยาที่นั่งฟังอยู่ตลอดถึงกับเงยหน้าขึ้นมองเขาในทันที“ฉันไปด้วยได้ไหมคะ”คิรันหันกลับมามองสบตากับหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นนิ่งสนิทก่อนจะเอ่ยอนุญาต“ได้”ทว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ตามมาติด ๆ กลับเปี่ยมไปด้วยรังสีของการปกป้องและคำสั่งที่ปฏิเสธไม่ได้“อยู่ใกล้ฉันตลอด โอเคไหม”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกระลอก“!” ปั้นหยาถึงกับเบิกตาค้าง ตัวแข็งทื่อพูดไม่ออก“ไอ้เหี้ย มึงพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นเลยเหรอ!” คีร์ที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มระบายความอึดอัดถึงกับสำลักโขลกสับออกมาทันทีทว่าคิรันไม่ได้ให้ความสนใจกับเสียงนกเสียงกาข้างกาย ชายหนุ่มหมุนตัวสาวเท้าเดินออกจากห้องทันที พร้อมกับรังสีความกดดันมหาศาลที่แผ่ทะลักออกมาครอบคลุมพื้นที่ ทิ้งไว้เพียงปั้นหยาที่นั่งจับแก้มแดงจนพูดอะไรไม่ออกและเพื่อนอีกสองคนก็ส่ายหัว และเริ่มรู้สัจธรรมข้อใหม่ คิรันเวอร์ชันมีความรักมันน่ากลัวและรับมือยากยิ่งกว่าตอนที่เจ้าตัวถือปืนเอากระสุนกรอกปากศัตรูเสียอีกบรรยากาศบริเวณชั้นล่างของคลับหรูดิ่งฮวบลงสู่ความอึดอัดทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของคิรันเหยียบย่างลงมา แม้เสียงเพลงจังหวะอึกทึกยังคงดังกระหึ่มเร้าอารมณ์อยู่เหมือนเดิม ทว่าผู้คนรอบข้างกลับพร้อมใจกันเงียบเสียงลงอย่างกับถูกสะกด บรรดาลูกน้องและการ์ดชุดดำพากันถอยร่นเปิดทางให้ผู้เป็นนายโดยอัตโนมัติตรงบริเวณกลางโถงกว้าง ชายร่างยักษ์ใจกล้าคนหนึ่งกำลังยืนชี้นิ้วโวยวายใส่พนักงานร้านด้วยท่าทางนักเลงโต โต๊ะกระจกตัวหรูถูกคว่ำจนพังยับเยิน เศษขวดเหล