บททั้งหมดของ ปั้นรักมาเฟียร้าย : บทที่ 51 - บทที่ 57

ตอนที่ 52 อยากหายไปจากโลกนี้แต่กลัวแม่ร้องไห้“ในที่สุดก็มาถึง”“คะ?”คีร์ที่กลั้นไว้ไม่อยู่ระเบิดหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! เอาแล้วไง คำถามต้องห้าม”ซิ่วอิงยกมือขึ้นกุมขมับช้า ๆ พลางพึมพำเสียงรอดไรฟัน“กูเกลียดชื่อนี้”ปั้นหยาเห็นท่าไม่ดีก็รีบโบกมือพัลวันระล่ำระลักบอก“มะ... ไม่ใช่ว่าไม่เพราะนะคะ แค่...”เธอทอดสายตามองคนตรงหน้าอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ชายหนุ่มตรงหน้าเธอคือมาเฟียร่างยักษ์ที่มีใบหน้าคมเข้ม และเย็นชาเป็นนิจ แถมส่วนสูงยังเฉียดเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ดูมุมไหน มองอย่างไร ก็ไม่มีส่วนใดที่น่าจะเข้ากับชื่ออันแสนอ่อนหวานอย่างซิ่วอิงเลยสักนิดเดียวคีร์หัวเราะจนตัวสั่นด้วยความสะใจ ก่อนจะรีบพูดแทรกขึ้นมาแทนเพื่อนทันที“แม่มันเป็นคนตั้ง”ซิ่วอิงหลับตานิ่งสูดหายใจลึก“ไม่ต้องช่วยพูด”“ก็มันตลกจริง” คีร์หันขวับไปหาปั้นหยาด้วยแววตาเป็นประกายระยับอย่างคนพร้อมจะแฉเต็มที่ “รู้ไหมว่าทำไมแม่มันตั้งชื่อนี้”ปั้นหยาส่ายหน้าเร็ว ๆ ด้วยความอยากรู้ คีร์พยายามเค้นแรงทั้งหมดเพื่อกลั้นขำสุดชีวิต“เพราะตอนแม่มัน...”“คีร์”น้ำเสียงของซิ่วอิงเย็นไปถึงกระดูก แววตาที่เบิกขึ้นมองเพื่อนนั้นฉายแ

ตอนที่ 54 ของล้ำค่าที่ควรอยู่ในพิพิธภัณฑ์ช่วงบ่ายภายในร้านดอกไม้ยังคงตกอยู่ในความวุ่นวายอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน ปั้นหยากำลังใช้สมาธิทั้งหมดตั้งอกตั้งใจจัดช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ สำหรับลูกค้าที่จะนำไปใช้ในงานสำคัญอย่างการขอแต่งงาน ใบหน้าหวานแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มสดใสละมุนละไม จนทำให้คนที่ลอบมองอยู่พลอยเผลอยิ้มตามออกมาโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งคิรัน ที่ในเวลานี้นั่งเงียบอยู่ตรงมุมหนึ่งของร้าน ทว่าสายตาแทบไม่เคยละไปจากเรือนร่างของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว“มึงเลิกมองเมียสักห้านาทีได้ไหม” คีร์พึมพำเตือนสติเบา ๆ ในระหว่างที่มือยังคงสาละวนพันริบบิ้นรอบช่อดอกไม้“ยุ่ง”“อาการโคม่า” ซิ่วอิงพยักหน้าเห็นพ้องเรียบเรื่อยตามประสาจื่อเยี่ยนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างนึกขำกับบทสนทนาจิกกัดของสามหนุ่ม ก่อนที่เธอจะก้มลงตรวจทานเอกสารในมือต่อ ทว่าจู่ ๆ เสียงกระดิ่งทองเหลืองหน้าร้านก็ส่งเสียงดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหันกรุ๊งกริ๊ง“ยินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานสาวเอ่ยปากทักทายพลางเงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มตามสัญชาตญาณ ทว่ารอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นกลับต้องแข็งค้างไปในทันที เพราะผู้ชายที่เพิ่งก้าวขาเดินเข้ามาภายในร้าน มีสภาพ

ตอนที่ 56 เริ่มสงสารศัตรูณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง พื้นที่บริเวณชั้นบนสุดของอาคารถูกสั่งปิดตาย กั้นสิทธิ์ห้ามบุคคลภายนอกเข้าออกทั้งชั้นอย่างเด็ดขาด ทีมการ์ดชุดดำในสังกัดของคิรันยืนกระจายกำลังเฝ้าระวังความปลอดภัยอย่างหนาแน่นทุกจุด ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ทรงพลังของคิรันสาวเท้าเดินก้าวเข้ามาด้านใน การ์ดทุกคนต่างพากันก้มหัวน้อมทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงทันที“นายครับ”คิรันเดินสาวเท้าผ่านหน้าทุกคนไปโดยไม่คิดจะเอ่ยปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว จนกระทั่งฝีเท้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่บริเวณหน้าบานประตูห้องพักฟื้นของเหนือภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยระดับวีไอพี เหนือนอนกําลังนั่งเอนกายพิงเข้ากับหัวเตียงผู้ป่วย ใบหน้าของเขาหล่อเหลาทว่ายังคงซีดเซียวไร้สีเลือด ผ้าพันแผลสีขาวสะอาดพาดพันผ่านช่วงสีข้างที่ได้รับบาดเจ็บ ทว่าแววตากลับเบิกตื่นเต็มที่และระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา ทันทีที่เขาเห็นร่างสูงใหญ่ของคิรันสาวเท้าก้าวเดินเข้ามาด้านใน บรรยากาศกดดันภายในห้องก็พลันหน่วงขึ้นมาในทันที โดยมีคีร์กับซิ่วอิงเดินตามเข้ามาขนาบข้าง และยืนนิ่งเงียบอยู่ทางด้านหลัง ไร้ซึ่งใครหน้าไหนที่จะกล้าเอ่ยปากพูดสอดแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบเหน