All Chapters of My Husband's Forbidden Deal: A Babymaker To Someone's Wife: Chapter 311 - Chapter 320

Hindi na maikakaila ang tensiyon sa pagitan nina Scarlett at Rodolfo. Magkalapit sila, kapwa hinihingal at kapwa tila hindi alam kung paano haharapin ang mga damdaming matagal na nilang sinusubukang itago. Ngunit biglang umatras si Scarlett.“Hindi… Hindi ko dapat ginagawa ito,” bulong niya.Napatingin si Rodolfo sa kanya. “Ano’ng problema? Bakit ka biglang umatras?”Mabilis na umiling si Scarlett.“Dahil hindi ka si Joshua.”Masakit ang mga salitang iyon, ngunit hindi umiwas si Rodolfo.“Ganoon ba talaga kalaki ang galit mo sa akin?” tanong niya. “Hindi mo pa rin ba nauunawaan kung bakit ko nagawa ang mga bagay na iyon?”Tahimik si Scarlett.Alam niyang may mga pagkakamali si Rodolfo na hindi madaling patawarin. Ang pinakamabigat sa lahat ay ang pagkamatay ng kanyang ama.“Hindi ko itatanggi na nagkamali ako,” pagpapatuloy ni Rodolfo. “Alam kong hindi ko na maibabalik ang mga nangyari. Pero gusto kong itama ang lahat ng kaya kong itama. Gusto kong makasama ka. Gusto kong maging asawa

Napalingon agad sina Rodolfo at Scarlett sa pintuan. Isang kamay ni Rodolfo ang mabilis na tumakip sa bibig ni Scarlett upang hindi siya makagawa ng ingay.“Alam kong nandiyan kayo. Bilisan ninyo at bumaba na kayo. Naghihintay na ang mga bata para sa almusal!”“Rodolfo! Naririnig mo ba ako?” tawag muli ni Ratna mula sa labas.“Ano iyon, Tita?”“Nasaan si Scarlett?”Saglit na napatingin si Rodolfo kay Scarlett bago sumagot.“Wala siya rito, Tita. Kanina pa siya umalis. Ako na lang ang nandito. Nagpapalit lang ako ng damit at bababa na rin ako.”Napakunot ang noo ni Ratna.“Talaga? Hindi ko naman siya nakitang lumabas.”“Baka hindi mo lang napansin. Nauna na siyang bumaba.”Tahimik na nakatingin si Scarlett kay Rodolfo. Hindi siya makapaniwala sa kapal ng mukha nitong magsinungaling sa harap mismo ng tiyahin niya.“Ah, ganoon ba? Sige. Hahanapin ko na lang si Scarlett. Naghihintay na ang mga bata.”“Oo, Tita. Sige.”Nang marinig ni Rodolfo ang papalayong mga yabag, saka lamang siya naka

Pagkalipas ng ilang minuto, lumabas si Scarlett sa silid ni Rodolfo pabalik sa kanyang kwarto. Ngunit bago pa man niya mabuksan ang pinto ng kanyang kwarto, may narinig siyang maliit na boses.“Mama!”Nanlaki ang mga mata ni Scarlett. Kilalang-kilala niya ang boses na iyon.Si Nala.“Diyos ko… Nala! Sana naman walang mahirap na tanong,” bulong niya sa sarili.Dahan-dahan siyang lumingon. Tama nga ang kanyang hinala. Nandoon sina Marco at Nala, parehong nakatayo at nakatingin sa kanya. Lalong kinabahan si Scarlett nang mapansin niyang parehong nakatitig ang mga bata sa kanyang itsura. Nakabalot lamang siya ng tuwalya. Pilit siyang ngumiti habang inaayos ang pagkakabalot nito sa kanyang katawan.“Hi, mga anak. Bakit hindi pa kayo natutulog?” tanong niya, halatang kinakabahan.Naka-cross arms si Nala at bahagyang sumimangot.“Dapat kami ang nagtatanong sayo Mama! Bakit nasa labas ka ng kuwarto na naka-tuwalya lang? Galing ka po ba sa paliligo? O galing ka po sa paglangoy? Basang-basa ka

Hindi makapaniwala si Scarlett sa kanyang nakikita. Nakabulagta si Rodolfo sa harap niya at hindi gumagalaw. Sa tabi nito ay sina Ratna at Nanay Celia na parehong nagmamadaling tumulong upang gisingin siya.“Rodolfo! Gumising ka! Diyos ko, ano’ng nangyari sa iyo?” sigaw ni Ratna, bakas ang matinding pag-aalala sa kanyang mukha.“Rodolfo! Joshua!” sunod na tawag ni Nanay Celia habang marahan ngunit paulit-ulit na niyuyugyog ang katawan ng kanyang manugang. “Bangon ka, Josh! Huwag kang magbiro nang ganito sa amin. Isipin mo ang mga anak mo. Malulungkot sila kapag nakita ka nilang ganito. Gumising ka, anak!”Ngunit hindi gumagalaw si Rodolfo. Lalong kinabahan ang lahat nang mapansin nilang kumakalat ang pulang likido sa puting damit nito, na para bang patuloy na dumudugo ang sugat sa dibdib.“Diyos ko! Ang dami ng dugo! Ano ang gagawin natin, Madam?” nanginginig na tanong ni Nanay Celia.“Rodolfo, huwag mo kaming iwan!” umiiyak na sabi ni Ratna. “Kailangan mong lumaban para sa mga anak m

Hindi na narinig ni Rodolfo ang mga sumunod na sinabi ni Scarlett. Tuloy-tuloy siyang pumasok sa silid-pampalit at isinara ang pinto. Habang si Scarlett naman ay Naiwang nakatayo sa labas, litong-lito sa sarili niyang nararamdaman. Hindi niya rin maipaliwanag kung bakit ngayong umaga ay bigla niyang gustong makita si Joshua.Alam naman niyang si Joshua ay si Rodolfo din. Iisang tao lamang sila. Ngunit may kakaibang pangungulila siya sa simpleng anyo ni Joshua—sa mukha nitong mukhang inosente, sa kilos nitong parang isang ordinaryong lalaki mula sa probinsiya, at sa pagiging natural nitong malayo sa pagiging elegante at perpekto ni Rodolfo.Napabuntong-hininga si Scarlett.“Ang weird ko talaga,” bulong niya sa sarili.“Dapat nga masaya ako dahil may asawa akong gwapo, elegante at hinahangaan ng maraming babae. Pero bakit parang ayaw kong makita ang mukha niya ngayon?”Napahawak siya sa noo.“Kasalanan ba iyon sa asawa ko? Diyos ko, patawarin Mo ako.”Hindi mapakali si Scarlett kaya pab