All Chapters of หลังลี้ภัย ข้าขอเป็นปลาเค็ม: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 22สบู่                ในเช้าวันที่อากาศปลอดโปร่งแจ่มใส               เสียงสดใสของเจ้าก้อนน้อยทั้งสองดังขึ้นจากลานหน้าบ้าน               “ท่านแม่ ข้าออกไปเล่นกับพี่อาต้านก่อนนะ!”               “ข้าไปด้วย!”               “อย่าไปไกลนักล่ะ ห้ามขึ้นเขา ห้ามเข้าใกล้แม่น้ำ!”               เยว่ไฉหนิงตะโกนกำชับ พลางเดินออกมาที่ลานหน้าบ้าน ทว่าเมื่อมองไปตามเสียง กลับเห็นเพียงแผ่นหลังเล็กๆ ของเด็กทั้งสองวิ่งหายลับไปอย่างรวดเร็ว&nbs

บทที่ 24ซ่างหลิน...อาหลิน ขณะที่เหล่าแม่บ้านกำลังจับกลุ่มกระซิบกระซาบ ขุดคุ้ยความลับเก่าๆ ของตระกูลฉินและชาติกำเนิดของต้าเสวี่ยกันอย่างออกรสออกชาติ เยว่ไฉหนิงกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยแม้แต่น้อย ในเวลานั้น นางกำลังนั่งนับเงินอยู่ในบ้านอย่างตั้งอกตั้งใจ หลังจากจ้างคนบุกเบิกที่นา สร้างรั้วไม้ไผ่ และซื้อของเข้าบ้าน ตอนนี้ทั้งตัวของเยว่ไฉหนิงเหลือเงินอยู่หนึ่งร้อยสามสิบสองเหรียญเท่านั้น เงินจำนวนนี้ย่อมไม่พอสำหรับการลงทุนระยะยาวอย่างแน่นอน นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจนำโสมป่าอายุห้าสิบปีออกมาจากมิติลับ วางลงบนผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดอย่างเบามือ ก่อนบรรจงทำความสะอาดและเก็บรักษาอย่างพิถีพิถัน ระวังไม่ให้รากฝอยล้ำค่าฉีกขาดแม้เพียงน้อยนิด เสี่ยวเป่ายืนมองรากไม้หน้าตาประหลาดด้วยดวงตาใสซื่อเป็นประกาย “รากไม้อะไรขอรับ?” “สิ่งนี้เรียกว่าโสม” เยว่ไฉหนิงตอบพลางยิ้ม เด็กๆ มักสงสัยไปเสียทุกเรื่อง เยว่ไฉหนิงจึงเล่าเรื่องมิติลับให้เจ้าก้อนทั้งสองฟังต

บทที่ 26แค่อยากใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่ลำบาก                เมื่อเยว่ไฉหนิงจัดเตรียมวัตถุดิบทำสบู่เรียบร้อย ที่เหลือก็เพียงดอกไม้สำหรับแต่งกลิ่นหอม               เช้าวันถัดมา หลังจากกินข้าวเสร็จ เยว่ไฉหนิงหิ้วตะกร้า จูงมือเจ้าก้อนน้อยทั้งสองขึ้นเขาไปเก็บดอกไม้               เดินขึ้นไปไม่ไกลนักก็พบต้นหอมหมื่นลี้ป่าและดอกเบญจมาศป่ากำลังผลิบานสะพรั่งพอดี               เยว่ไฉหนิงใช้ไม้เขี่ยพงหญ้าตลอดทาง พร้อมกวาดสายตามองรอบๆ อย่างระมัดระวัง ครั้นแน่ใจว่าไม่มีงูหรือรังของสัตว์มีพิษซ่อนอยู่ นางจึงค่อยปล่อยให้เจ้าแฝดวิ่งเล่นได้ตามใจ               ตอนที่กำล

บทที่ 28แค่บังเอิญหรือโชคชะตา                “เจ้าไม่รู้เลยหรือว่ามีของล้ำค่าอยู่ในมือน่ะ!” หมอเยี่ยนเค้นเสียงถาม ร่างกายยังสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นไม่หาย               เยว่ไฉหนิงส่ายหน้าช้าๆ ตอบอย่างสัตย์จริง               “ไม่รู้เลยเจ้าค่ะ”               สำหรับเยว่ไฉหนิงที่ชอบขลุกอยู่กับงานวิจัย ผลงานของนางมีออกมานับครั้งไม่ถ้วน เห็ดหลินจือต้นนี้ก็เป็นเพียงหนึ่งในตัวอย่างทดลองธรรมดา นางจะไปรู้ได้อย่างไร ว่ามันจะกลายพันธุ์จนกลายเป็นของวิเศษล้ำค่าถึงเพียงนี้               ด้านหมอเยี่ยน หลังจากระงับความตื่นเต้นได้แล้ว เขาก็พ

บทที่ 30เซ็นสัญญาสำเร็จ                  ตัดกลับมาทางด้านเยว่ไฉหนิง               เมื่อก้าวเท้าเข้าสู่ร้านจื้อหยวน พนักงานก็ปรี่เข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มจริงใจ สีหน้าและท่าทางนอบน้อมไร้การเสแสร้ง               ภายในร้านกว้างขวาง สินค้าถูกจัดวางเป็นหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบ ไม่เพียงแต่ผู้มีฐานะเท่านั้นที่เข้ามาจับจ่ายซื้อของ แต่ยังมีชาวบ้านแวะเวียนกันเข้าร้าน เลือกซื้อสินค้าอยู่ไม่น้อย               ไม่ว่าจะยากดีมีจน ล้วนได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม               เยว่ไฉหนิงเองก็ไม่ได้สวมอาภรณ์หรูหราแต่อย่างใด ทว่าพนักงานห