جميع فصول : الفصل -الفصل 50

บทที่ 41ชายที่คลั่งรัก                 ทางด้านเซียวเฟิงอวี่ หลังจากได้รับรายงานว่าคนของตระกูลกู้ตามหาเยว่ไฉหนิงและเด็กแฝดจนพบ อีกทั้งโรงงานสบู่ของนางยังดำเนินไปได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรค               เมื่อเห็นว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามหมากที่วาง ชายหนุ่มก็ยกยิ้มบางที่มุมปาก แววตาฉายความพึงพอใจ พร้อมกับความมั่นใจอันแน่วแน่ว่า ชาตินี้เขาจะไม่พ่ายแพ้ให้กับ ‘ฉีอ๋อง’ เช่นในชาติก่อนอีก               ถึงอย่างนั้น เพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เซียวเฟิงอวี่ต้องเตือนตนอยู่เสมอว่าห้ามประมาทอย่างเด็ดขาด!               “เรียนท่านอ๋อง แม่นางเยว่เข้าเมืองมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ห้าวเฟิงรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

บทที่ 43 ความปรารถนาของปลาเค็ม                 กาลเวลาล่วงผ่านไปอีกหลายวัน...               ยามนี้ทั่วทั้งเมืองเจิ้งหยาง ไม่ได้มีเพียง ‘ร้านจื้อหยวน’ ของตระกูลกู้ที่ผูกขาดการค้าสบู่หอมแต่เพียงผู้เดียว หากยังมี ‘ร้านว่านซื่อซิง’ ของเยว่ไฉหนิง ซึ่งเป็นเจ้าของสูตรสบู่หอม ก้าวขึ้นมาเป็นอีกแรงขับเคลื่อนในตลาด               แม้ร้านว่านซื่อซิงที่เพิ่งเปิดตัวจะได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม หากกลับไม่ได้ส่งผลกระทบต่อร้านจื้อหยวนแต่อย่างใด               ตรงกันข้าม กิจการของทั้งสองร้านกลับเกื้อหนุนกันและกัน ยิ่งทำให้ตลาดคึกคักมากขึ้น มิหนำซ้ำ สบู่หอมยังแพร่หลายได้ทั่วถึงยิ่งกว่าเดิมอีกด้วย  &nbs

บทที่ 45 ยืมมือชาวบ้าน จัดการคนพาล                ณ หมู่บ้านเฟิงโฮ่ว               ทันทีที่เยว่ไฉหนิง จ้าวเหม่ย และกู้เมิ่งเหยาลงจากรถม้า เสียงโวยวายแหลมสูงของตู้หลิงก็ดังลั่นออกมาจากลานบ้านราวกับคนเสียสติ               “ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! ต่อให้เป็นผู้ใหญ่บ้านก็ไม่มีสิทธิ์กักขังลูกบ้านเช่นนี้!” ตู้หลิงแผดเสียงร้องไม่หยุด “พวกเจ้า...พวกเจ้าใช้ศาลเตี้ยตัดสินคนบริสุทธิ์! ข้าไม่ผิด ข้าจะไปฟ้องศาลาว่าการ! ผู้ใหญ่บ้านใช้อำนาจโฉด กักขังหน่วงเหนี่ยวคน!”               สำหรับชาวบ้าน เพียงได้ยินคำว่าขึ้นโรงขึ้นศาลก็พากันหวาดหวั่น โดยเฉพาะภรรยาของผู้ใหญ่บ้านที่เป็นคนใจเสาะ นางถึงกับหน้าถอดสี สายตาที่เหลือบมองส

บทที่ 47หยั่งเชิง                  เพิ่งเข้าสู่ต้นฤดูหนาว แต่กลางดึกในคืนนั้น หิมะกลับโปรยลงมาอย่างหนักจนทั่วทั้งเมืองขาวโพลนไปหมด               แม้ทิวทัศน์หลังหิมะตกจะงดงามจับตา และเป็นภาพที่หาดูไม่ได้ในยุคสิ้นโลก ทว่าอากาศกลับหนาวเหน็บเสียจนทำให้เยว่ไฉหนิงนอนต่อไม่ไหว               นางตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนจะค้นหาเสื้อกันหนาวบุขนสัตว์ตัวใหม่ออกมาให้เจ้าแฝด               นับตั้งแต่เด็กทั้งสองได้กินอิ่มนอนอุ่น ร่างกายที่เคยซูบผอมก็เริ่มอวบอ้วนแข็งแรง ดูน่ารักน่าเอ็นดูราวกับซาลาเปาน้อยสองก้อนที่กำลังเดินดุ๊กดิ๊กไปมาทั่วบ้าน               เย

บทที่ 49เดินทางสู่เมืองหลวง (2)                เมืองเจิ้งหยางอยู่ห่างจากเมืองหลวงไม่ไกลนัก ปกติใช้เวลาเดินทางเพียงสามถึงสี่วันเท่านั้น แต่เนื่องจากช่วงนี้มีการตรวจตราคนเข้าเมืองอย่างเข้มงวด ขบวนรถม้าของตระกูลกู้จึงใช้เวลาเดินทางครั้งนี้ถึงหกวันเต็ม กว่าจะมาถึงเมืองหลวง               หลังจากผ่านประตูเมืองเข้ามา ความครึกครื้นของเมืองหลวงทำเอาเจ้าแฝดตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดที่ เด็กทั้งสองเกาะขอบหน้าต่างรถม้า มองถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน ชี้ไม้ชี้มือพลางร้อง “ว้าว” อย่างตื่นตา               ครั้นรถม้าจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ เยว่ไฉหนิงก็พาลูกๆ ลงจากรถ ทว่า...ทันทีที่เท้าของนางแตะพื้นดิน เสียงร้องไห้โฮก็ดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาใจเยว่ไฉหนิงหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม     &nbs