บทที่ 41ค่ายกลผีดิบ (3) เวลานั้น ณ แดนเซียนอันห่างไกล “ฮัดชิ้ว!!” เส้าอู่เซิงที่กำลังยืนมองท้องฟ้าซึ่งส่งเสียงคำรามครืนๆ มาตั้งแต่เมื่อครู่ จู่ๆ ก็จามออกมาคำโต เขาใช้นิ้วถูจมูกพลางสูดน้ำมูกฟืดฟาด เป็นหวัดอย่างนั้นหรือ? บ้าน่ะ! มีอย่างที่ไหนเซียนระดับเขาจะมาป่วยด้วยโรคไข้หวัดธรรมดาๆ ครั้นนึกไปนึกมา ใบหน้าหล่อเหลาก็พลันปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปาก คงเป็นศิษย์รักที่กำลังบ่นคิดถึงอาจารย์อยู่นั่นแหละ! คิดแล้ว เส้าอู่เซิงก็ส่ายหน้าขำให้ตัวเอง สายตาพลางทอดมองไปยังทิศทางที่หมู่มวลอสนีบาตกำลังรวมตัวกันอย่างหนาแน่น ฟ้าแลบแปลบปลาบไม่หยุด “ว่าแต่...เจ้าโม่เฉินต้องฝึกวิชาอสนีบาตสำเร็จได้แล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงช้านักล่ะ!” ปากพึมพำ มือก็ดีดนิ้วคำนวณอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ “ขืนยังฝึกไม่สำเร็จล่ะก็...วันนี้ลูกชายเจ้าได้ซี้แหงแก๋แน่!” หน้าถ้ำบำเพ็ญตบะ ร่างระหงของโฉมงามผู้หนึ่งกำลังเดินวนไปวนมาด้วยความกระสับกระส่าย สายตาชำเลืองมองผืนฟ้าท
続きを読む
