ชีวิตประจำวันของครึ่งเซียนฝึกหัด のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

บทที่ 21เถาเถาน้อย (4) เมื่อเห็นเจ้าตัวกลมสั่นระริกจนฟันกระทบกันดังกึกๆ เยี่ยเฉียนเยียนก็พลันทำตัวไม่ถูก เขารีบปลด ‘หยกมันแพะ’ ออกจากสายรัดเอว ก่อนวางลงบนโต๊ะเครื่องเซ่นแล้วถอยออกมาหนึ่งก้าว “ใช้หยกนี่เป็นภาชนะแทนเถิด” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกนุ่มนวล จนผู้ฟังเผลอคลายความหวาดกลัวลงโดยไม่รู้ตัว เจ้าตะกละน้อยสูดหายใจลึก ก่อนชะเง้อมองหยกบนโต๊ะ ทันทีที่เห็น ดวงตากลมก็เบิกกว้างเท่าไข่ห่าน จ้องหยกน้ำงามชิ้นนั้นตาไม่กะพริบ หยกมันแพะทรงกลมถูกขัดจนเกลี้ยงเกลา สลักลายต้นท้อไว้อย่างประณีต ไม่เพียงลวดลายจะสอดคล้องกับร่างจริงของเขา ภายในหยกยังอบอวลด้วยปราณบริสุทธิ์เข้มข้นอีกด้วย! “พี่เยียน ท่านแน่ใจหรือว่าจะใช้หยกนั่น? ของชิ้นนี้ราคาไม่ธรรมดาเลยนะ” โม่หรันเอ่ยขึ้นด้วยความเสียดายแทนอีกฝ่าย เยี่ยเฉียนเยียนกลับส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไร” ตอนนั้นเอง เจ้าตะกละน้อยก็โพล่งขึ้น พลางชี้มือป้อมๆ ไปยังหยกสลักบนโต๊ะ เหมือนตัดสินใจได้แล้ว “หะ...เห็นแก่พี่ชายสุดหล่อ ข้าจะยอมสถิตในหยกชิ้นน

บทที่ 23ลางสังหรณ์ จากนั้นไม่นาน หมิงซวีก็ควบรถม้ามาถึงหน้าโรงเตี๊ยม ก่อนรับหน้าที่เป็นสารถีส่งโม่หรันกลับอารามหลิงเซียว ก่อนหน้านี้ เยี่ยเฉียนเยียนชวนให้โม่หรันกลับไปพักที่คฤหาสน์ตระกูลเยี่ยสักคืน ค่อยเดินทางกลับอารามในวันรุ่งขึ้น ทว่าโม่หรันกลับปฏิเสธ โดยให้เหตุผลว่าต้องกลับไปทบทวนวิชาและวาดยันต์เพิ่ม ดังนั้น ทั้งสองจึงแยกจากกันที่หน้าโรงเตี๊ยม เยี่ยเฉียนเยียนเข้าไปรายงานสถานการณ์กับผู้ตรวจการเผิงที่ศาลาว่าการ ก่อนจะตรงกลับคฤหาสน์ทันที ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เสียงเจื้อยแจ้วก็ดังออกมาจากหยกมันแพะไม่หยุด “บ้านท่านมั่งคั่งร่ำรวยจริงๆ สมกับเป็นตระกูลใหญ่ที่บรรพบุรุษสั่งสมบุญกุศลมานับร้อยปี!” “ในเมื่อบ้านท่านมีทรัพย์สินเงินทองมากมายไม่ขาดมือ หวังว่าอาหารที่ใช้ต้อนรับข้าคงไม่ธรรมดานะ!” เยี่ยเฉียนเยียนก้มมองหยกที่แขวนไว้บนเอว พร้อมกับดวงตาที่เจือรอยยิ้มบางๆ เขาสั่งสาวใช้ให้ไปแจ้งห้องครัวเตรียมสำรับเพิ่ม โดยเฉพาะอาหารจำพวกเนื้อและขนมหวาน ได้ยินเช่นนั้น บ่าวรับใช้และพ่อครัวต่างมองหน้าก

บทที่ 25เส้นทางที่ไปไม่ถึง               ณ มุมมืดภายในตรอกแห่งหนึ่ง หญิงสาวในชุดขาว มวยผมสูงคล้ายศิษย์สำนักเต๋า กำลังจ้องเขม็งเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้น กระทั่งริมฝีปากก็ยังขบแน่นจนเลือดซึม            หลังพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บที่ถูกอาคมย้อนกลับจนหายดี บ่าวของ ‘นายท่าน’ ก็มีคำสั่งให้นางกับศิษย์พี่สามลงมือกับคนตระกูลเยี่ยอีกครั้ง            ในเมื่อจัดการเยี่ยเฟยฉีตรงๆ ไม่ได้ ก็เล่นงานคนใกล้ตัวของเขาแทน และเป้าหมายที่นางเลือกก็คือ ลูกสะใภ้ท้องแก่ของตระกูลเยี่ยนั่นเอง            คราวนี้นางระมัดระวังตัวอย่างมาก ไม่กล้าใช้อาคมร้ายแรงถึงชีวิตอีก จึง

บทที่ 26เด็กหนุ่มจรจัด               อันที่จริง ตั้งแต่แรกที่เห็นเด็กหนุ่มนั่งคุดคู้อยู่หน้าอาราม โม่หรันก็สังเกตเห็นวิญญาณนับสิบดวงที่ติดตามเขามาดุจเงาตามตัว โดยเฉพาะชายชราเคราขาวผู้มีใบหน้าเปี่ยมเมตตา            ดวงวิญญาณเหล่านั้นเปี่ยมไปด้วยรัศมีสีทอง บางดวงเปล่งแสงสีขาวบริสุทธิ์ บ่งบอกว่ายามมีชีวิตคงสั่งสมบุญกุศลไว้ไม่น้อย            หลังจากตายแล้วก็ไม่ได้กลายเป็นผีอาฆาต แต่ใช้แรงบุญคอยปกป้องและนำทางเด็กคนนี้มาตลอดทาง            ทว่าเหตุใดคนดีๆ มีศีลธรรมเช่นนี้ ถึงต้องจบชีวิตยกครัวกันเล่า?            ขณะที่กำลังครุ่นคิดด้วย

บทที่ 28ศิษย์น้องสาม (2)               หน้าที่ส่วนใหญ่ของเว่ยจุ้นซีในอารามหลิงเซียว คือดูแลงานจิปาถะต่างๆ            ต้องบอกว่าเด็กคนนี้ขยันอย่างมาก ฟ้ายังไม่ทันสาง เขาก็ลุกขึ้นมาล้างหน้า จุดธูปไหว้บรรพจารย์ เตรียมอาหารเช้าสำหรับตนเองและศิษย์พี่ จากนั้นถึงค่อยออกมากวาดลานวัดและทำความสะอาดอารามจนเรียบร้อย หลังจากนั้นก็เพียงแค่รอให้โม่หรันตื่นนอน            ต่างจากโม่หรันที่กว่าจะตื่นมาล้างหน้าบ้วนปาก แสงตะวันก็สาดส่องไปทั่วอารามหลิงเซียวแล้ว พอหายงัวเงีย เขาถึงค่อยเดินทอดน่องไปยังวิหารประธาน จุดธูปคารวะท่านเหลยจูกงและเหล่าปรมาจารย์ตามความเคยชิน            แต่หลังมีเว่ยจุ้นซ