Masukบทที่ 48
ปราณมังกร
 
บทพิเศษ 9พันหมื่นปี เนิ่นนานดั่งคำมั่น (จบ) วันเวลาผันผ่านไปนานถึงห้าสิบปี... สำหรับโลกมนุษย์ นานพอให้คนรุ่นหนึ่งจากไปและอีกรุ่นหนึ่งเติบโตขึ้น แต่สำหรับเทพเซียนแล้ว กลับเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา เยี่ยเฉียนเยียนและโม่หรันยังคงบำเพ็ญตบะ สั่งสมแต้มบุญ และแวะเวียนกลับมาเยี่ยมตระกูลเยี่ยอยู่เสมอ เมื่อเยี่ยเฟยฉีและหลงเหมยหรูล่วงเข้าสู่วัยชราและจากไปอย่างสงบ เยี่ยเฉียนเยียนและโม่หรันก็เดินทางกลับมายังเมืองหลวง เพื่อส่งดวงวิญญาณของบุคคลอันเป็นที่รักเป็นครั้งสุดท้าย
บทพิเศษ 8พันหมื่นปี เนิ่นนานดั่งคำมั่น เมื่อพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและยกน้ำชาคารวะผู้ใหญ่เสร็จสิ้น ก็ถึงเวลาสำคัญของคู่บ่าวสาว นั่นคือการเข้าหอ ครั้นได้ฤกษ์อันเป็นมงคล ทั้งสองก็ถูกส่งตัวเข้าห้องหอในทันที ภายในเรือนหอแม้จะตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่แสงเทียนสีแดงที่ส่องสว่างไสว กลับช่วยขับให้บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยความรัก เยี่ยเฉียนเยียนในชุดมงคลสีแดงปักลวดลายประณีต ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้ม นัยน์ตาคู่คมจับจ้องที่ร่างโปร่งของโม่หรันซึ่งอยู่ในชุดสีแดงเช่นเดียวกันอย่างไม่ละสายตา
บทพิเศษ 7เจรจาสู่ขอ (2) วันถัดมา จ้าวอันอันและโม่เฉินเดินทางมาเยือนจวนตระกูลเยี่ย หลังได้รับข่าวจากเยี่ยเฉียนเยียนล่วงหน้า ตระกูลเยี่ยเองก็จัดเตรียมน้ำชาและอาหารเลิศรสไว้ต้อนรับอย่างไม่มีบกพร่องเช่นกัน ทว่า... แม้ทั้งสองจะแต่งกายด้วยชุดขาวที่เรียบง่าย ไร้เครื่องประดับหรูหรา แต่รัศมีรอบกายกลับดูสูงส่ง ราวกับเทพเซียนที่อยู่เหนือโลกีย์ หลงเหมยหรูแทบนั่งไม่ติดเนื่องจากประหม่า ส่วนเยี่ยเฟยฉีแม้ภายนอกยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ได้ แต่กลับตื่นเต้นจนแทบไม่กล้าสบตา&n
บทพิเศษ 6เจรจาสู่ขอ (1) เพราะต้องใช้เวลาปรับตัวกับร่างมังกรอยู่สักระยะ เยี่ยเฉียนเยียนจึงยังไม่อาจกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ได้ เขาทำได้เพียงก้มศีรษะลง ยอมให้โม่หรันกอดและซุกหน้าถูไถอยู่กับเกล็ดสีดำของตนอย่างตามใจ ทุกครั้งที่ถูกโม่หรันลูบไล้ มังกรดำก็จะส่งเสียงครางแผ่วเบา ก่อนใช้ปลายจมูกแตะแก้มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังบอกว่า ‘ข้าปลอดภัยดี ไม่ต้องเป็นห่วง’ เมื่อเห็นทั้งคู่ปลอดภัยและยังคงแสดงความรักต่อกันเหมือนยามปกติ จ้าวอันอันกับโม่เฉินก็อดยิ้มตามไม่ได้ ตอนนั้นเอง โม่เฉินหันไปเห็นราชันมังกรดำที่ยังคงยืนนิ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความส
บทพิเศษ 5คืนสู่ร่างมังกร (5) ทันทีที่จ้าวอันอันเห็นบุรุษในอาภรณ์สีดำทะยานมาถึง ริมฝีปากสวยก็แทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ ถึงอย่างนั้น นางกลับแสร้งวางท่าทีนิ่งเฉย ราวกับไม่ได้สนใจ ทว่าในใจร้องว่า... ‘ในที่สุด สมบัติราชันมังกรก็เดินมาถึงหน้าประตูแล้ว!’ ราชันมังกรดำไม่รู้เลยว่าในใจของจ้าวอันอันกำลังคิดรีดไถ่สมบัติจากตน สายตาของเขาจับจ้องเพียงชายหนุ่มที่กำลังรับทัณฑ์อสนีบาตกลางทะเลสาบ ใบหน้าของอีกฝ่ายละม้ายคล้ายตนอยู่หลายส่วน อีกทั้งทั่วร่างนั้นยังถูกปก
บทพิเศษ 4คืนสู่ร่างมังกร (4) ทันทีที่โม่หรันกลับถึงอารามหลิงเซียว เขาก็รีบเข้าไปเกาะแขนมารดาแจไม่ยอมปล่อย ออดอ้อนขอให้มารดาหาทางช่วยเยี่ยเฉียนเยียนผ่านทัณฑ์สวรรค์ให้ได้ เดิมทีคิดว่ามารดาจะปฏิเสธ ทว่าผิดคาด นางกลับตอบรับคำขอของเขาแทบไม่ต้องหยุดคิด “ไม่มีปัญหา! อาจารย์ของเจ้าเก็บสมบัติมาหลายพันปี ของดีที่ใช้ต้านอสนีบาตต้องมีอยู่แล้ว เดี๋ยวแม่จะไปขูดรีด...ไม่สิ! ไปขอของวิเศษจากเขามาให้เจ้าเอง” “ขอบคุณขอรับ!” โม่หรันยิ้มแก้มแทบปริ จ้า
บทที่ 9คดีหมู่บ้านประหลาด (3) ยามนี้ท้องฟ้าถูกย้อมด้วย
บทที่ 8คดีหมู่บ้านประหลาด (2) ความรู้สึกฉุกใจเช่นนี้ ค
บทที่ 7คดีหมู่บ้านประหลาด (1) หลังจากอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ โม่หรันก็ดูสะอาดหมดจด ผิวพรรณที่เคยเปรอะเปื้อนด้วยคราบฝุ่น บัดนี้ขาวผ่องละเอียดลออ แม้จะสวมเพียงชุดสีขาวเรียบง่าย ทว่ากลับขับเน้นสง่าราศีบางอย่างให้โดดเด่นเหนือคนทั่วไป ครั้นเดินออกมาถึงห้องโถง ก็พบว่าโต๊ะก
บทที่ 6เยือนบ้านตระกูลเยี่ย (2) ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย เยี่ยเฉียนเยียนเอ่ยถามชื่อแซ่และที่มาที่ไปของนักพรตน้อย หลังจากแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง โม่หรันก็เริ่มเล่าถึงสาเหตุที่ต้องออกจากอารามหลิงเซียว เข้ามาอยู่เมืองหลวง อันที่จริง อารามหลิงเซียวหาได้อยู่







