All Chapters of พอกันทีฉันคนนี้หมดรักสามีเก่าแล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

ก๊อก~ ก๊อก~“ขออนุญาตครับนาย” ทว่ายังไม่ทันที่แก้วขวัญจะได้เอ่ยเข้าเรื่องเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยชายชุดดำที่เดินเข้ามาพร้อมกับถาดแก้วน้ำและผ้าประคบ พาลให้เธอมองสิ่งของที่ถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจก่อนที่ชายฉกรรจ์คนดังกล่าวจะโน้มศีรษะลงเพื่อทำความเคารพแล้วเดินออกไป“ประคบแก้มสิ”“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอปฏิเสธอย่างนอบน้อมแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับกระตุกยิ้มมุมปากเพราะรู้ว่าเธอกำลังกลัวและระแวงเขาอยู่“กลัวเฮียเหรอ?” คำถามของคนตรงหน้าทำให้เธอค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นสบตากับเขาอีกครั้งแต่ก็เลือกที่จะไม่ตอบอะไรเพราะถ้าให้พูดตรง ๆ ก็คือใช่ แม้ใต้ภพจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเพื่อนรักของเธอแต่เพราะตั้งแต่ที่ได้รู้จักกันมาเธอก็ไม่ได้สนิทสนมหรือเคยพูดคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวเลยทำให้เธอทำตัวไม่ถูกที่จะต้องพูดคุยกับเขาตามลำพังในวันนี้อีกทั้งหัวข้อสนทนายังเป็นเรื่องที่ไม่ดีนักและหลังจากที่เธอขึ้นปีสามก็ไม่ได้เจอกับเขาอีกเลยรู้เพียงข่าวคราวจากกีรณาที่มักจะบอกเล่าให้ฟังเท่านั้นว่าเขาไปดูแลธุรกิจที่ต่างประเทศซึ่งเธอเองก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะไม่ใช่คนสนิทที่จะต้องถามไถ่อะไรกัน จนกระทั่งวันนี้ถ

“ขวัญ…”“ขวัญไม่อยากอยู่ที่นี่ ห้องนี้ขวัญรังเกียจฮึก…มันไม่ใช่ที่ของขวัญอีกต่อไปแล้ว” หยาดน้ำตาไหลอาบแก้วด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับก้าวถอยห่างจากผู้เป็นสามีสร้างความใจหายให้แก่ฟางชุนไม่น้อยกับท่าทางและคำพูดของเธอ“ขวัญ…ได้โปรด ห้องนี้มันยังเป็นของขวัญ เป็นห้องของเรานะคนดี” ร่างสูงเอ่ยขึ้นพร้อมกับจะเข้าสวมกอดเธอแต่ทว่า หญิงสาวกลับถอยหลังหนีราวกับรังเกียจสัมผัสของเขาสร้างความเจ็บปวดให้แก่เขาไม่น้อย“พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว…ได้โปรดให้อภัยพี่สักครั้งเถอะนะ” ฟางชุนทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้นพลางขยับเข้าไปสวมกอดแก้วขวัญที่ยืนนิ่งอยู่เอาไว้ ความรู้สึกผิดกัดกินเต็มหัวใจที่ทำร้ายจิตใจของเธออย่างแสนสาหัสทั้ง ๆ ที่เคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักและมีเธอคนเดียวในวันแต่งงาน“ฮึกก…” นัยน์ตาแดงก่ำก้มมองใบหน้าของสามีที่ซุกอยู่หน้าท้องด้วยแววตาสั่นระริก เธอยอมรับว่ายังรักและรู้สึกกับเขาเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ตอนนี้เธอยังทำใจยอมรับเรื่องที่เขานอกกายนอกใจเธอไม่ได้จริง ๆ“ขวัญอยากอยู่คนเดียว” นานหลายนาทีกว่าเธอจะเอื้อนเอ่ยออกมาทำให้ร่างสูงค่อย ๆ ผละตัวออกพร้อมกับลุกขึ้นจากพื้น“พี่จะให้เวลาขวัญ แค่เพียงขวัญไม่ไปจากพี่พี

“คุณขวัญอยู่ไหน?”“เอ่อ…ตั้งแต่กลับมาคุณขวัญยังไม่ออกจากห้องเลยค่ะ” สาวใช้เอ่ยตอบทำให้ฟางชุนเดินตรงขึ้นไปชั้นสองซึ่งเป้าหมายก็คือห้องรับแขกที่อยู่คนละโซนกับห้องของเขาและเธอก๊อก~ ก๊อก~“ขวัญครับเปิดประตูให้พี่หน่อย” มือหนายกขึ้นเคาะประตูเมื่อเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องรับแขกที่ภรรยาสาวนั้นอยู่ด้านในก๊อก~ ก๊อก~“ขวัญเปิดประตูให้พี่หน่อยได้ไหม เรามาคุยกันดี ๆ เถอะนะ” ไม่ว่าฟางชุนจะเคาะประตูหรือพยายามเรียกอย่างขอร้องเพื่อให้เธอเปิดประตูให้แต่ทว่าแก้วขวัญก็ยังคงเงียบไม่ตอบกลับใด ๆ ออกมาจนร่างสูงรู้สึกท้อ“พี่วางดอกกุหลาบขาวที่ขวัญชอบไว้หน้าห้องนะครับ ถ้าขวัญพร้อมแล้วเรามาคุยกันนะ พี่อยากคุยกับขวัญ อยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม” แก้วขวัญยังคงเงียบไม่ตอบกลับหรือปริปากพูดอะไรจนกระทั่งเสียงหน้าห้องเงียบไปบ่งบอกว่าฟางชุนนั้นเดินออกไปแล้ว“ฮึกก…” ใบหน้าซีดเซียวไร้ซึ่งเครื่องสำอางเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่ยังคงหลั่งไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง ความเจ็บปวดที่ได้รับจากการกระทำของคนที่รักและไว้ใจยังคงเป็นบาดแผลฉกรรจ์ หัวใจที่เคยเต้นระส่ำเพราะความสุขแต่ทว่าบัดนี้มันกลับปวดหนึบจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ม

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา@ห้องเสื้อกีรณา“ฉันดีใจนะที่ในที่สุดแกก็ตัดสินใจมาทำงานกับฉัน” กีรณาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มพร้อมจูงมือเพื่อนรักเข้าไปนั่งยังโซฟารับแขกเพราะยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านใบหน้าสวยที่เคยปรากฏแต่รอยยิ้มส่งให้คนรอบข้างแต่บัดนี้กลับเป็นรอยยิ้มที่ดูฝืน อีกทั้งนัยน์ตาที่เคยประกายความอ่อนโยนสดใสกลับเศร้าหมองลงแม้จะผ่านการแต่งเติมเครื่องสำอางแต่ทว่าก็ยังไม่สามารถปกปิดร่องรอยแห่งความเจ็บปวดให้หายไปได้กีรณามองเพื่อนรักด้วยความสะท้อนใจระคนสงสาร แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดหรือถามไถ่ในเรื่องนั้นอีก“ฉันขอโทษด้วยนะที่มาช้าทั้ง ๆ ที่บอกแกไว้ก่อนหน้าตั้งหลายวันแล้ว” เพราะตั้งแต่ที่พูดคุยกับกีรณาวันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วกว่าที่เธอจะมาทำงานที่นี่เป็นวันแรก ยอมรับว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมาความรู้สึกของเธอก็ยังพังยับเยินอย่างที่ไม่รู้ว่าจะประกอบกลับมาได้อีกหรือเปล่าซึ่งที่ผ่านมานี้เธอก็ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง คิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ รวมทั้งความสัมพันธ์ของเธอกับฟางชุน ซึ่งตั้งแต่แยกห้องกันอยู่เขาก็ซื้อดอกไม้ไปง้อเธอทุกวันหลังเลิกงานกลับบ้านแต่เธอก็ไม่ได้ปริปากพูดหรือรับดอกไม้พวกนั้นไว้ทุกคืนวันเธอก็ยัง

14รักแต่ปากแก้วขวัญยืนมองภาพสะท้อนของตัวเองในบานกระจกใหญ่ตรงหน้าหลังจากที่เดินเข้ามาถึงห้องน้ำ สภาพของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความเศร้าหมองและเจ็บปวดไม่ต่างจากผู้หญิงที่เธอเห็นเมื่อครู่ซึ่งสาเหตุก็มาจากผู้ชายไม่ต่างกันผู้หญิงเป็นเพศที่อดทนในวันนี้เธอเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วจริง ๆ เพราะไม่ว่าจะเจอกับเรื่องราวอะไร จะเจ็บปวดสักแค่ไหนแต่เพราะคำว่ารักคำเดียวถึงยอมทนมือเรียวยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาออกก่อนจะหยิบเครื่องสำอางในกระเป๋าใบโปรดออกมาเติมหน้าให้ดูปกติที่สุดก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปซึ่งก็เห็นกีรณายืนรออยู่“โอเครึเปล่า?”“อืม ณา…ฉันมีเรื่องรบกวนแกหน่อยได้ไหม”“ได้ทุกเรื่อง ว่ามาสิ”“ฉันอยากเปลี่ยนตัวเอง” หลายชั่วโมงต่อมา@คฤหาสน์ตระกูลฟาง“ขวัญ ขวัญหายไปไหนมาพี่โทรหาก็ไม่ยอมรับสาย รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วง” ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านในช่วงค่ำหลังจากที่กีรณาพาเธอชอปปิงและพาเที่ยวผ่อนคลายจบท้ายด้วยการทานอาหารเย็นก่อนจะมาส่งเธอที่บ้านเสียงของฟางชุนที่นั่งรออยู่ในห้องรับแขกก็ดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่รีบเดินเข้ามาหาผู้เป็นภรรยาทันที วันนี้เขาก็ยังคงซื้อดอกไม้มาง้อเธอแต่พอมาถึงก็ได้รับรายงานจากส