บททั้งหมดของ พอกันทีฉันคนนี้หมดรักสามีเก่าแล้ว: บทที่ 41 - บทที่ 50

@ห้องเสื้อกีรณาปึก!“ขะ…ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ…เฮียภพ” แก้วขวัญเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจเมื่อรู้ตัวว่าเผลอเดินชนเข้ากับลูกค้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีตรงหน้า“ใจลอยอะไรนัก” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับหลุบตามองทว่าแก้วขวัญเลือกที่จะไม่ตอบคำถามก่อนจะขยับตัวออกจากท่อนแขนแกร่งที่รับไว้เมื่อครู่ ซึ่งใต้ภพเองก็ไม่ซักไซ้เพราะรู้ว่าเธอนั้นเป็นอะไรตลอดทั้งวันเธอทั้งเหม่อทั้งใจลอยยอมรับว่าวันนี้เธอไม่มีสปิริตในการทำงานเลยจริง ๆ ที่คิดเรื่องส่วนตัวในเวลาทำงาน“เฮียมาหายัยณาเหรอคะ?”“เปล่า”“แล้ว…”“มาหาเธอ”“คะ?” หญิงสาวนิ่งคิ้วสวยขมวดชนกันอย่างไม่เข้าใจ เธอจำได้ว่าไม่ได้มีธุระอะไรกับอีกฝ่ายส่วนเรื่องหนี้สินที่ปราการติดเอาไว้เธอก็ใช้จ่ายไปจนครบแล้วหรือว่าพ่อของเธอจะไปก่อหนี้ก้อนใหม่ไว้อีกแล้ว“รู้สึกหิวข้าวเลยมาหาคนเลี้ยง” หญิงสาวขมวดคิ้วก่อนจะร้องอ๋อในใจเมื่อเข้าใจความหมายที่คนตรงหน้าจะสื่อ เพราะเมื่อวานใต้ภพช่วยเหลือเธอเอาไว้ซ้ำยังยอมนั่งฟังเสียงร้องไห้ของเธออยู่เป็นชั่วโมง“ทำดีเพื่อหวังผลเหรอคะ?” “ถ้าบอกว่าใช่จะได้ผลรึเปล่า”“อืม…ได้สิคะ แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เฮียรออีกสักครึ่งชั่วโมงได้ไ

หมับ!“จะกลับแล้วเหรอคะ?” ดารินเดินเข้ามาสวมกอดร่างสูงจากทางด้านหลังด้วยสภาพที่เปลือยเปล่าเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่เพิ่งมีสัมพันธ์สวาทอย่างร้อนแรงด้วยกันมากำลังจะกลับไป“อืม วันนี้สนุกกันมามากพอแล้ว” ฟางชุนตอบกลับพร้อมกับติดกระดุมเสื้อไปพลาง ๆ“ไม่เอาสิคะ ดายังเหลือแรงเล่นสนุกกับพี่อีกตั้งเยอะ ไหน ๆ วันนี้ก็ดึกมากแล้วจะกลับเช้าก็คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ หรือว่าที่จะกลับเพราะพี่ชุนหมดแรงแล้วคะ?” “ปากดี” ร่างสูงหมุนกลับมาสบตากับเรือนร่างเปลือยเปล่าตรงหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยจากฝีมือของเขา“ไม่ได้มีดีแค่ปากนะคะ ดาก็พิสูจน์ให้พี่ชุนเห็นไปแล้วนี่” ทว่าดารินกลับยิ้มยั่ว เธอยอมรับว่าถูกใจลีลารักของฟางชุนมากกว่าผู้ชายที่ผ่าน ๆ มา เพราะเขานั้นร้อนแรงและดุดันสมใจของเธอเป็นอย่างมาก“หึ”“ดาอยากสัมผัสความรู้สึกที่ว่า…สลบคาเตียงดูบ้าง พี่ชุนพอจะช่วยดาหน่อยได้หรือเปล่าคะ?” ไม่พูดเปล่าหญิงสาวเดินถอยหลังกลับไปยังเตียงสีขาวที่ยับยู่ยี่จากมรสุมบทรักเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมาก่อนที่เธอจะยกชันเรียวขาแยกออกจากกันทำให้เห็นเนื้ออวบที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงจากการเสียดสีมือเรียวลูบไล้จุดสงวนของตัวเองเบา ๆ พลางส่งเสียงครางน

ติ้ง! ติ้ง!หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้มือก่อนจะหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่ามีรูปภาพและข้อความที่ถูกส่งมาจากบุคคลปริศนา‘ไม่ต้องห่วงนะคะสำหรับวันครบรอบแต่งงานครั้งนี้ รับรองว่าฉันจะทำให้สามีของเราอิ่มจนเมียที่บ้านอย่างคุณไม่ต้องทำหน้าที่เลยล่ะ’กึก!มือเรียวดึงสร้อยคอที่มีล็อกเกตเป็นรูปคู่ของเธอกับฟางชุนออกหลังจากไล่สายตาอ่านข้อความและมองรูปบัดสีที่ถูกส่งเข้ามาแต่ทว่าหยาดน้ำตากลับไม่มีให้รินไหลความสัมพันธ์ของเธอกับฟางชุนในตอนนี้แม้จะยังอยู่ในสถานะสามีภรรยาแต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิม หลายเดือนก่อนเธอมักจะมีปัญหาทะเลาะกับเขาแทบทุกวันเพราะความหวาดระแวงและหึงหวงแต่ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรดีขึ้นเพราะสุดท้ายก็จบลงด้วยการที่เขามาง้อ จนเธอรู้สึกเหนื่อยที่กลายเป็นผู้หญิงไม่ต่างจากหมาบ้าไม่มีความสุขกว่าเธอจะสงบและมีสติได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ@คอนโดมิเนียมของลินรตี“ทำอะไร?” เสียงทุ้มของฟางชุนที่เดินออกมาจากห้องน้ำทำให้ลินรตีที่นอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมอยู่สะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะรีบกดปิดหน้าจอโทรศัพท์วางลงบนโต๊ะข้างหัวเต

‘พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริง ๆ พี่สัญญาว่าต่อไปนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีก พี่ไม่เคยนอกใจขวัญ อาจจะมีบ้างที่พี่พลาดพลั้งนอกกายขวัญไปแต่ผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้สำคัญเท่ากับขวัญ ขวัญคือคนที่พี่รัก เป็นภรรยาของพี่’‘พี่ขอโทษนะคนดี ให้โอกาสพี่อีกสักครั้งเถอะนะ พี่สัญญาว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก’ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอเพิ่งเข้าใจกับคำว่า สัญญา ที่มันเป็นเพียงแค่ลมปากของผู้ชายก็เท่านั้นเพราะคำว่ารักทำให้คนคนหนึ่งทนโง่ได้อย่างคาดไม่ถึง เพียงเพราะคำพูดหวาน ๆ สวยหรู ดูดี บอกให้เธอไม่ต้องทำงานเพื่อมาเป็นแม่บ้านให้สามีอย่างเต็มตัวซึ่งเธอก็ยอมเพราะกลัวว่าจะถูกทิ้ง กลัวสามีจะเบื่อหน่ายไปมีคนอื่น กลัวทำหน้าที่ภรรยาได้ไม่ดีเท่าที่ควร แต่นั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตเพราะสิ่งที่เธอต้องเผชิญคือการอยู่ใต้อำนาจของสามี ไม่มีสิทธิ์ออกเสียง ต้องอยู่แต่บ้านทำหน้าที่ทุกอย่างไม่เห็นโลกภายนอกไม่ต่างจากการปิดอนาคตของตัวเอง สุดท้ายหากคนมันคิดจะนอกใจจะนอกกายต่อให้เอาโซ่ล่ามติดกันไว้ยังไงสันดานมันก็ออกลายแต่เพราะคำว่ารักทำให้เธอไม่กล้าที่จะเดินออกมาจากเขาทำให้เธอต้องทนเจ็บปวดซ้ำ ๆ ซาก ๆ เพราะการตัดสินใจที่โง่เขลาขอ

@ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง“เดี๋ยวขวัญขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”“อืม เดี๋ยวเฮียไปรอในร้าน”“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับก่อนจะเดินแยกออกไปเพื่อเข้าห้องน้ำแต่ความจริงคือจะไปโทรหาเพื่อนรักว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนเพราะมันคงจะไม่ใช่เรื่องที่ดีนักหากมีคนมาเห็นเธออยู่กับใต้ภพเพียงลำพังปึก!“ขอโทษ…ณา”“ขะ…ขวัญ” กีรณามีท่าทีตกใจเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือแก้วขวัญในขณะที่แก้วขวัญเองก็แปลกใจกับท่าทางที่ดูตื่น ๆ ของเพื่อนรักก่อนจะมองไปทางด้านหลังซึ่งเป็นทางที่ขึ้นมาจากลานจอดรถ“เป็นอะไรรึเปล่า เหมือนตกใจที่เห็นฉัน”“ปะ…เปล่า ฉันแค่ไม่คิดว่าแกจะมาถึงเร็วน่ะ อุตส่าห์จะรีบมาให้ถึงก่อนจะได้สั่งอาหารไว้รอ”“นี่แกจะไปไหน?”“ฉันจะไปเข้าห้องน้ำน่ะ แต่ไม่เป็นไรแล้วไปที่ร้านเถอะ”“โอเค” กีรณากอดแขนแก้วขวัญเดินตรงไปยังร้านอาหารที่นัดกันเอาไว้โดยมีใต้ภพนั่งรออยู่“ว้าวอาหารน่ากินทั้งนั้นเลย นี่แกสั่งหรือเฮียสั่งคะ?” ทันทีที่เข้ามานั่งยังโต๊ะก็มีอาหารหลายอย่างที่วางอยู่ก่อนที่กีรณาจะเป็นฝ่ายเอ่ยถามโดยที่แก้วขวัญส่ายหน้าเป็นการบอกว่าไม่ใช่เธอ“งั้นเฮียก็เป็นคนสั่งน่ะสิ แล้วทำไมถึงมีแต่ของโปรดยัยขวัญเลยล่ะคะ?” คำถามของกีรณาทำให้