พอกันทีฉันคนนี้หมดรักสามีเก่าแล้ว

00

บทนำ

ภายในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์หลังใหญ่มีหญิงสาวร่างสวยในชุดเดรสเกาะอกสีแดงสดรัดรูปตัวยาวทำให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่นูนเด่นชัดขึ้นมา สีชุดตัดกับผิวขาวเนียนราวกับน้ำนมจนดูสว่าง ใบหน้าเรียวรูปไข่สวยสง่าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนดูเด่นชัดอีกทั้งริมฝีปากกระจับอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงไม่ต่างจากชุดเดรสที่สวมใส่อยู่บนเรือนร่างสะโอดสะอง ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มดัดลอนปลายปล่อยยาวลงมากลางหลังทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจมากขึ้น

ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มมองจานอาหารมากมายล้วนมาจากฝีมือของเธอทั้งสิ้นที่ทำไว้รอสามีกลับมาฉลองวันครบรอบแต่งงานสองปีด้วยกัน เธอหลุบตามองหน้าปัดนาฬิกาเรือนสีเงินวาววับบนข้อมือที่บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลากว่าสี่ทุ่มแล้วแต่ทว่าก็ยังไม่มีวี่แววว่าสามีหนุ่มจะกลับเข้ามาจนตอนนี้คนในบ้านต่างก็พากันเข้านอนหมดแล้ว

แก้วขวัญ ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายข้างใบโปรดที่วางอยู่ขึ้นมากดต่อสายหาอีกฝ่ายทันทีเธอรอสายอยู่นานจนเกือบจะกดวางสายแต่ในจังหวะที่กำลังจะเลื่อนโทรศัพท์ออกจากหูเสียงของปลายสายก็ดังขึ้นเสียก่อน

(ขวัญพี่ขอโทษทีนะที่ไม่ได้โทรบอก พอดีตอนนี้ลูกค้ายังไม่กลับถ้าพี่กลับไปก่อนมันจะดูไม่ดี ขวัญเข้าใจพี่ใช่ไหมครับ) ฟางชุน เอ่ยออกมาราวกับรู้สึกผิดเสียเต็มประดาที่ปล่อยให้เธอรอนาน

“อย่างนั้นเหรอคะ ขวัญเห็นว่ามันดึกแล้วพี่ยังไม่กลับมาขวัญเลยโทรถามดูค่ะว่าพี่จะกลับมาทานอาหารที่บอกให้ขวัญทำไว้รอหรือเปล่า”

(อ่า…กว่าลูกค้าจะกลับก็คงอีกเป็นชั่วโมงเลยวันนี้คงฉลองด้วยกันไม่ทันแล้ว ไว้พรุ่งนี้พี่จะพาขวัญออกไปทานข้าวข้างนอกด้วยกันนะครับ)

“ค่ะ ขวัญยังไงก็ได้”

(พี่ขอโทษนะครับขวัญที่พี่ผิดสัญญา)

“ไม่เป็นไรค่ะ ก็พี่ไปทำงานนี่คะ” เธอตอบกลับเสียงปกติไม่ได้แสดงออกถึงความโกรธเคืองหรือน้อยใจที่ฟางชุนไม่ได้มาฉลองวันครบรอบแต่งงานด้วยกัน

“ใช่ไหมคะ?”

(…ครับ พี่มาทำงาน เดี๋ยวพี่ให้เลขาส่งตารางงานให้ขวัญ…)

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ พี่ก็เคยให้ขวัญดูแล้ว” เพราะฟางชุนเคยให้เธอดูตารางงานของเขาแล้วถึงให้ดูอีกมันก็ไม่ได้มีผลอะไร

(พี่โชคดีที่สุดเลยรู้ไหมที่มีขวัญเป็นภรรยาที่เข้าใจพี่แบบนี้ พี่รักขวัญนะครับ ถ้าเสร็จงานแล้วพี่จะรีบกลับนะ)

“ค่ะ” แก้วขวัญตอบกลับเพียงแค่นั้นก่อนจะเลื่อนโทรศัพท์ออกจากหูแล้วกดวางสายด้วยสีหน้าเรียบนิ่งที่ไร้ซึ่งรอยยิ้มดีใจหรือปลาบปลื้มกับคำพูดจาหวาน ๆ และคำบอกรักของสามี

ดวงตากลมมองจานอาหารหลากหลายเมนูที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบนิ่งไม่แสดงออกถึงอารมณ์หรือความคิดใด ๆ

‘อ๊ะ…พี่ชุนทำอะไรคะ?’ เสียงหวานร้องออกมาเบา ๆ ด้วยความตกใจเมื่อถูกมือหนาของสามีหนุ่มเลื่อนมาปิดตาทั้งสองข้างเอาไว้จากทางด้านหลังในขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของโต๊ะอาหาร

‘หลับตาสิครับพี่มีอะไรจะให้’

‘หืออ…ลืมตาไม่ได้เหรอคะ?’

‘ไม่ได้สิเดี๋ยวไม่เซอร์ไพรส์’ แก้วขวัญอมยิ้มกับคำพูดของสามีก่อนจะยอมหลับตาลงอย่างว่าง่ายหลังจากที่ฟางชุนเลื่อนมือออก

วัตถุเย็น ๆ ที่กระทบลงบนผิวเนื้อที่ถูกสวมเข้ามาที่ลำคอทำให้เธอพอจะเดาออกว่าของขวัญที่ว่านั่นก็คือสร้อย

‘ลืมตาได้แล้วครับคนดี’ เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำให้หญิงสาวค่อย ๆ เปิดเปลือกตาออก มือเรียวเลื่อนไปจับจี้ล็อกเกตรูปหัวใจก่อนจะหันสบตากับสามีที่ยืนส่งยิ้มให้

‘เปิดดูสิครับว่าชอบไหม’

‘รูปของเรา…ฮึก ขวัญรักพี่ที่สุดเลยค่ะ’

หมับ!

แก้วขวัญโผเข้ากอดฟางชุนแน่นพร้อมใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาแห่งความตื้นตัน

‘เพราะขวัญสำคัญที่สุดสำหรับพี่ พี่จะทำทุก ๆ วันของเราให้ขวัญมีความสุขมากที่สุด พี่รักขวัญมากที่สุดเลยรู้ไหม?’

‘ขวัญก็รักพี่ค่ะ’

“ฮึกก!” ภาพความทรงจำในวันวานฉายซ้ำเข้ามาในหัว พาลทำให้นัยน์ตากลมแดงก่ำจนร้องไห้ออกมาในที่สุด ภาพแห่งความสุขของชีวิตคู่หลังแต่งงานที่เธอวาดฝันเอาไว้

ติ้ง! ติ้ง!

หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้มือก่อนจะหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่ามีรูปภาพและข้อความที่ถูกส่งมาจากบุคคลปริศนา

‘ไม่ต้องห่วงนะคะสำหรับวันครบรอบแต่งงานครั้งนี้ รับรองว่าฉันจะทำให้สามีของเราอิ่มจนเมียที่บ้านอย่างคุณไม่ต้องทำหน้าที่เลยล่ะ’