บททั้งหมดของ พอกันทีฉันคนนี้หมดรักสามีเก่าแล้ว: บทที่ 51 - บทที่ 60

“คำพูดของคนอื่นมันจะไม่มีผลหรอกค่ะถ้าคนของเราไม่ได้ทำอย่างที่เขาว่าจริง ๆ”“พี่กลับมาเหนื่อย ๆ เธออย่ามาหาเรื่องทะเลาะกันได้ไหมขวัญ พี่เหนื่อย!”“ขวัญเหรอคะหาเรื่องทะเลาะ แล้วพี่เคยคิดบ้างไหมว่าทุกครั้งสาเหตุมันก็มาจากตัวพี่ทั้งนั้นที่เอาไม่เลือกที่!”“แก้วขวัญ!” ฟางชุนตวาดลั่นด้วยความโมโหเพราะนี่คือครั้งแรกที่เธอต่อว่าเขาด้วยถ้อยคำหยาบโลนแบบนี้“แล้วพี่คิดว่ามันง่ายเหรอคะกับสิ่งที่ขวัญต้องเผชิญ! ขวัญต้องเจ็บปวด ฝังใจ ฝันร้ายอยู่ซ้ำ ๆ ขวัญเลือกที่จะให้อภัยให้โอกาสแต่พี่กลับไม่ได้ทำอะไรเพื่อขวัญเลยสักอย่าง!”“พี่โกหก พี่นอกกาย นอกใจขวัญซ้ำซากจนเป็นสันดานไปแล้ว!”เพี๊ยะ!“แก้วขวัญ!” ฟางชุนโมโจนฟิวส์ขาดตบเข้าที่ใบหน้าของภรรยาทั้ง ๆ ที่ไม่เคยทำมาก่อนแต่ทว่าเขากลับไม่ได้รู้สึกผิดที่ทำกับเธอแบบนี้“ฮึก!” แก้วขวัญนิ่งอึ้งเพราะไม่เคยคิดมาว่าผู้ชายที่อบอุ่นจะแสนจะทำกับเธอถึงขนาดนี้“ถึงฉันจะเลวยังไงฉันก็เป็นผัวเธอ! เป็นเจ้าของชีวิต เป็นคนให้ชีวิตสุขสบายจนเธอมีทุกวันนี้ เธอควรสำนึกไม่ใช่มาปากดีแบบนี้”“เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าที่เธอมีชีวิตสุขสบาย เป็นที่รู้จักในสังคม ได้อยู่บ้านหลังใหญ่ ๆ มีเงินใช

25คาหนังคาเขาหมับ!“ฮึก!” ร่างเล็กร้องสะอื้นออกมาเมื่อถูกมือหนากระชากข้อมืออย่างแรงจนเสียหลักขยับเข้ามาใกล้ร่างสูงของสามีก่อนที่ฟางชุนจะออกแรงบีบจนเธอรู้สึกเจ็บร้าวแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ส่งเสียงหรือแสดงท่าทีอะไรออกมา“แล้วอย่าให้พี่รู้ว่าเธอคิดจะมีคนอื่นเพราะไม่ฉะนั้นพี่ไม่ปล่อยเธอไว้แน่ โดยเฉพาะพ่อกับแม่ขี้พนันของเธอ จำใส่หัวเอาไว้”พรึ่บ!“ฮือ ๆ คนเลว พี่มันเลวที่สุด!” แก้วขวัญทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง หยาดน้ำตาไหลอาบพวงแก้มจนน่าอดสู ที่ผ่านมาเธอโง่เองที่หลงเชื่อคำพูดหวาน ๆ กับการกระทำเพียงผิวเผินของฟางชุน ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอเอง“แล้วอย่าลืมว่าที่เธอมีเงินใช้ ซื้อเสื้อผ้าเครื่องสำอางแล้วก็ส่งประเคนให้พ่อแม่หน้าเงินของเธอใช้มันเป็นเงินของใคร” ฟางชุนทิ้งท้ายด้วยความดูถูกเหยียดหยามว่าที่เธอมีทุกอย่างได้ทุกวันนี้ก็เป็นเพราะเขาทั้งนั้นก่อนจะเดินออกไปด้วยความโมโห“ฮึก…ขวัญผิดเองที่คิดว่าที่ผ่านมามันคือความรัก” แต่ท้ายที่สุดมันเป็นความรักจอมปลอมทั้งเพ เธอไม่ได้เจ็บปวดที่เขาหมดรักแต่เธอเจ็บใจที่เขาไม่ยอมหย่าอีกทั้งยังออกปากปฏิเสธไม่ได้เลยว่าที่เขาพูดมันเป็นความจริงเกือบทั้งหมดเงินของเ

หลายชั่วโมงต่อมาแก้วขวัญสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะรู้สึกปวดศีรษะจากการร้องไห้ไปเมื่อเย็นแต่เธอกลับไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายจนน่าสมเพชเหมือนอย่างแต่ก่อนแล้ว เธอยังคงกินข้าวได้ นอนหลับโดยที่ไม่ฝันร้าย ดูแลตัวเองได้ปกติ ซึ่งแตกต่างจากเมื่อหลายเดือนก่อนที่จับได้ว่าสามีนอกกายนอกใจไม่จบไม่สิ้น เธอใช้เวลาอยู่หลายเดือนกว่าจะทำใจปล่อยวางทุกอย่างลงได้หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นเพื่อหยิบยาแก้ปวดในลิ้นชักออกมาหมายจะกินแต่ทว่าน้ำในเหยือกกลับไม่เหลือสักหยดทำให้สุดท้ายเธอต้องเหวี่ยงขาลงจากเตียงหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอนสายเดี่ยวเพื่อลงไปเติมน้ำที่ครัวด้านล่างส่วนพื้นเตียงข้าง ๆ ของเธอก็คงอยู่ในสภาพเดิมที่ไร้ซึ่งสามีนอนอยู่ด้วยกันซึ่งเธอเองก็ไม่ได้เรียกร้อง ไม่โทรตาม ไม่สนใจว่าเขาจะขลุกอยู่กับผู้หญิงคนไหนในตอนนี้ เธอเพียงแค่รอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้นมือเรียวหยิบเหยือกแก้วใสขึ้นมาก่อนจะเดินตรงไปยังประตูห้องพร้อมกับไฟฉายของโทรศัพท์มือถือที่เปิดส่องนำทาง“สะ…เสียวค่ะ อื้ออออึก~” เท้าเรียวที่กำลังจะห้าลงบันไดชะงักเมื่อได้ยินเสียงครวญครางดังออกมาจากห้องที่อยู่อีกฝั่ง แก้วขวัญค่อย ๆ เบนแสงไฟจากโทรศัพท์ไปยังห้องเป

ที่ผ่านมาเธอตกอยู่ภายใต้กับดักของคำว่ากตัญญูที่ต้องตอบแทนบุญคุณผู้ให้กำเนิดจนไม่สามารถทำตามความต้องการของตัวเองได้จนลืมไปว่าคนเรามีเพียงชีวิตเดียว และชีวิตมันเป็นของเรา‘ถ้าเกิดอะไรขึ้นให้เลือกตัวเองเป็นอันดับแรกเพราะชีวิตมันเป็นของเรา’ใช่ เธอควรเชื่อมั่นในประโยคคำพูดนี้ของหญิงสาวคนนั้นเมื่อหลายเดือนก่อน เธอควรเลือกตัวเองไม่ใช่คนอื่นแม้ใครจะมองว่าเธออกตัญญูก็ตามเพราะที่ผ่านมาเธอเองก็ทำเพื่อคนอื่นมามากพอแล้วคนเรามีสิทธิ์เลือกและเธอเองก็ถึงเวลาที่ควรจะต้องเลือกแล้วเหมือนกันวันต่อมา…แกร๊ก~“กว่าจะเปิดได้นะ” ทันทีที่ประตูเปิดออกในช่วงเช้าซึ่งเป็นเวลาที่แก้วขวัญต้องออกไปทำงานเป็นจังหวะเดียวกับที่ฟางชุนดักรอภรรยาสาวอยู่หน้าห้องทันที“ถ้าไม่มีอะไรสำคัญก็ช่วยหลบด้วยค่ะ ขวัญต้องไปทำงานไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้น” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบเธอไม่ได้สนใจที่จะไถ่ถามว่าเมื่อคืนเขานอนที่ไหนเพราะคนอย่างฟางชุนไม่มีทางยอมนอนตากยุงบนโซฟาแคบ ๆ ในห้องโถงอยู่แล้วหมับ!“อย่าเย็นชานักได้ไหม ไม่รักพี่แล้วเหรอ?” ฟางชุนหมายจะเข้าสวมกอดแต่ทว่าแก้วขวัญเบี่ยงตัวหลบทำให้เขาต้องสวมกอดเธอจากด้านหลังแทน“อย่าถามเลยค่ะเพ

“ฮึก…ทำไม ทำไมแม่ต้องทำแบบนี้ด้วยคะ ถ้าแม่ต้องการเงินขวัญมีงานทำแล้ว ฮึก…ขวัญสามารถทำงานหาเงินเลี้ยงพ่อกับแม่ได้” ใบหน้าสวยน้ำตานองหน้าความเจ็บปวดที่เห็นผู้เป็นแม่ยอมไร้ศักดิ์ศรีคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนคนที่ไม่เห็นคุณค่าในความเป็นคน ตอนนี้เธอมีงานทำ มีเงินเดือนที่มากขึ้นจากแต่ก่อน เธอสามารถเลี้ยงดูพ่อกับแม่ได้“เงินเดือนอันน้อยนิดของมึงมันจะไปพอให้กูกับพ่อมึงยาไส้ได้ยังไง! เงินเดือนแค่ไม่กี่บาททำอวดดี!”“ฮึก…”“บอกคุณผู้ชายไปสิว่าแกไม่คิดที่จะฟ้องหย่า พูดไปสิ!” สายใจยังคงคาดคั้นให้ลูกสาวพูดไม่หยุดในขณะที่แก้วขวัญปิดปากเงียบ“เอาเป็นว่าผมขอจัดการเรื่องนี้เองแล้วกันนะครับป๊าม้า ยังไงแก้วขวัญก็เป็นภรรยาและเป็นคนที่ผมรัก ส่วนเรื่องลูกถ้ามีโดยธรรมชาติไม่ได้ก็คงต้องพึ่งทางการแพทย์” ฟางชุนเอ่ยขึ้นก่อนจะประคองแก้วขวัญขึ้นมาโอบเอวเอาไว้ในขณะที่เธอเจ็บจุกจนพูดไม่ออกกับการกระทำของผู้เป็นแม่ เธอไม่เคยคิดว่าสายใจจะทำถึงขนาดคุกเข่าไหว้เพื่อร้องขอจากอีกฝ่ายให้เขาดูถูกดูแคลนจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรีประมุขใหญ่ของบ้านมองภาพตรงหน้านิ่งก่อนจะเดินออกไปทำให้บุหลันจำต้องเดินตามไปแม้จะขัดใจที่ลูกชายไม่ยอมหย่าขาดจา