All Chapters of เกิดใหม่รักตัวเอง เลี้ยงสัตว์เทพอสูรสุดน่ารัก: Chapter 11 - Chapter 20

25 Chapters

11

“วางยาหรือ กล้าดีนี่” ดวงตาของนางเป็นประกายเจ้าเล่ห์“ถังถัง”“รับทราบ!”แมวอ้วนเด้งตัวขึ้นทันทีครึ่งชั่วยามต่อมา อาหารทั้งหมดถูกสลับอย่างเงียบ ๆ และกลับไปอยู่บนโต๊ะของศิษย์พี่ทั้งสามกับซูเหยาเหยาแทนเย็นวันนั้น ทั้งสี่คนกำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย“ดูเหมือนแผนจะสำเร็จ” ลั่วจื่อเหิงยิ้ม“คืนนี้มู่ชิงเยว่ต้องขายหน้าแน่” ซูเหยาเหยาหัวเราะเบา ๆ“ใครให้นางโอหังนัก”แต่ทันใดนั้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปครืด...เสียงประหลาดดังขึ้นจากท้อง“เอ๊ะ”“ข้า...”ฉินเฟิงหลัวหน้าซีด“ปวดท้อง!”“ข้าด้วย!”“โอ๊ย!”“อ๊าก!”ทั้งสี่คนลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน ก่อนวิ่งออกจากห้องแทบชนประตูหลังจากนั้น ทั่วทั้งสำนักก็ได้เห็นภาพสุดประทับใจ ศิษย์พี่ใหญ่วิ่งไปห้องส้วม ศิษย์พี่รองวิ่งตาม ศิษย์พี่สามวิ่งแซง ส่วนซูเหยาหยาร้องไห้วิ่งตามหลัง ทั้งสี่คนวิ่งวนไปวนมาทั้งวัน จนขาแทบไม่มีแรงอีกด้านหนึ่ง มู่ชิงเยว่กำลังนั่งกินผลไม้บนชิงช้า เหล่าสัตว์เทพนอนกลิ้งหัวเราะกันจนพุงสั่น“เมี้ยว!” ถังถังหัวเราะจนตกชิงช้า“ฮ่า ๆ ๆ” ต้าเปากลิ้งไปมา“ข้าว่าพวกมันวิ่งไปแล้วสิบรอบ!”จินหลงถึงกับพ่นควันออกจมูก“สมควรแล้ว!” แม้แต่ไป๋จิ่วเย
Read more

12

ตลอดเวลา เพราะด้านใน เต็มไปด้วยสัตว์เทพอสูรตัวอ้วนทั้งหลาย“เมี้ยว!” ถังถังโผล่หัวกลม ๆ ออกมาก่อนจากนั้นต้าเปา เสวี่ยถวน โหยวโหยว ฉีฉี เฮยเฮย และอีกหลายตัวก็แย่งกันโผล่ออกมา มีแต่หัวกลม ๆ เรียงกันเต็มกระเป๋า“ว้าว!”“วิวสวยจัง!”“ข้าจะดูด้วย!”“อย่าบังข้า!”พวกมันเบียดกันจนแทบตกกระเป๋า ทำให้เหล่าศิษย์ที่มองมาอดหัวเราะไม่ได้“น่ารักเกินไปแล้ว!”“พวกมันอ้วนจริง ๆ!”“เหมือนก้อนแป้งเลย!”ส่วนอีกด้านหนึ่ง ศิษย์พี่ทั้งสามและซูเหยาเหยากำลังยืนหน้าเขียว เพราะพวกเขาไม่มีสัตว์เทพสักตัวตลอดเวลาที่ผ่านมา เอาแต่ตามเอาใจซูเหยาเหยา ไม่เคยฝึกสัตว์เทพ ไม่เคยสร้างพันธสัญญา สุดท้ายจึงไม่มีตัวไหนยอมรับ“ศิษย์พี่หญิง...” ซูเหยาเหยาฝืนยิ้ม“พาพวกเราไปด้วยได้หรือไม่”“ใช่” เซียวเหวินหยางรีบพูด“หวงหวงตัวใหญ่ นั่งได้หลายคน”มู่ชิงเยว่กระพริบตาปริบ ๆ ก่อนตอบอย่างจริงใจ“ไม่ได้”ทั้งสี่ชะงัก“ทำไม!” ลั่วจื่อเหิงหลุดปากมู่ชิงเยว่ยิ้ม“เพราะข้าไม่อยากพาไป” ตรงเกินไปจนทุกคนอึ้งมู่เทียนเฉิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้ยินพอดี สีหน้าของเจ้าสำนักพลันมืดลง“พวกเจ้ายังมีหน้ามาขออีกหรือ” ทั้งสี่สะดุ้ง“ท่านอาจารย์...”“หุบปา
Read more

13

ไป๋จิ่วเยวียนยื่นมือออกมา มู่ชิงเยว่ยิ้ม ก่อนยกมือขึ้นแตะมือเขา จากนั้นเหล่าสัตว์เทพก็เอาอุ้งเท้ามาแปะต่อกันทีละตัว“เมี้ยว!”“โฮ่ง!”“คึกคัก!” เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบวงขณะเดียวกัน ที่ประตูทางเข้า ศิษย์พี่ทั้งสามและซูเหยาเหยาเพิ่งเดินทางมาถึง สภาพแต่ละคนเต็มไปด้วยฝุ่น เหนื่อยแทบขาดใจ แต่ยังไม่ทันได้พักพวกเขาก็พบว่าผู้คนรอบตัวกำลังมองพวกเขาแปลก ๆ บางคนพยายามกลั้นหัวเราะ บางคนถึงกับหันหน้าหนี บางคนเอาภาพกระดาษที่ซ่อนเอาไว้ออกมาดูและใส่กลับไปในแขนเสื้อใหม่อีกครั้ง“เกิดอะไรขึ้น”ซูเหยาเหยาขมวดคิ้ว ไม่รู้เลยว่า พายุลูกใหม่กำลังรอพวกเขาอยู่ส่วนมู่ชิงเยว่ที่อยู่ไกลออกไป กำลังหัวเราะจนตัวงอ“ฮ่า ๆ ๆ งานนี้สนุกแน่” และเหล่าสัตว์เทพตัวอ้วนในกระเป๋า ก็พากันพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง“เมี้ยว!”“สนุกมาก!”บริเวณลานต้อนรับของสำนักกลาง เต็มไปด้วยศิษย์จากสำนักต่าง ๆ ที่เดินทางมารวมตัวกัน ทุกคนกำลังพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับหุบเขาวิญญาณสวรรค์บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างยิ่ง ในเวลานั้นเอง ซูเหยาเหยาและศิษย์พี่ทั้งสามก็มาถึงในที่สุด หลังจากเดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อย เสื้อผ้าเต็มไปด้วยฝุ่น ใบหน
Read more

14

“หากมีคนเลี้ยงสัตว์เทพมาหลายปี ให้อาหารเอง ฝึกเอง ดูแลเอง สร้างพันธสัญญาเอง แล้วจู่ ๆ มีคนมาขอไปฟรี ๆ พวกท่านจะให้หรือไม่”“ไม่ให้!” หลายคนตอบทันที“ถูกต้อง” มู่ชิงเยว่พยักหน้า“แล้วถ้ามีคนไม่เคยฝึกสัตว์เทพ ไม่เคยดูแล ไม่เคยสร้างพันธสัญญา แต่พอจะเดินทางกลับมาขอใช้สัตว์เทพของคนอื่น พวกท่านจะให้หรือไม่”ทุกคนส่ายหน้า“เช่นนั้นข้าผิดตรงไหน” คำถามนั้นทำให้หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย มู่ชิงเยว่หันกลับมามองซูเหยาเหยา“เจ้าเคยมีสัตว์เทพของตัวเองหรือไม่”“ไม่เคย”“เจ้าเคยเลี้ยงสัตว์เทพสักตัวหรือไม่”“ไม่เคย”“เจ้าเคยฝึกสัตว์เทพหรือไม่”“ไม่เคย”มู่ชิงเยว่ยิ้ม“แล้วเหตุใดข้าต้องพาเจ้าไปด้วย”ซูเหยาเหยาหน้าซีดทันที แต่ยังเถียง“แล้วพวกศิษย์ปลายแถวพวกนั้น พี่หญิงยังให้สัตว์เทพมาพา”“พวกเขาเพิ่งเข้าสำนัก ก็ขยันช่วยหาอาหาร แล้วพวกเจ้าล่ะ เคยทำไหม”มู่ชิงเยว่ก้าวออกมาอีกก้าว“และเรื่องทอดทิ้ง ข้าว่าพูดกันให้ชัดเจนดีกว่า ตอนที่ข้าซักผ้า พวกเจ้าช่วยหรือไม่ ตอนที่ข้าทำอาหาร พวกเจ้าช่วยหรือไม่ ตอนที่ข้าทำความสะอาดคอกสัตว์ พวกเจ้าช่วยหรือไม่ ตอนที่ข้าหอบอาหารสัตว์หนักหลายร้อยชั่ง พวกเจ้าช่วยหรือไม่ เมื่อก่อน
Read more

15

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่” ลั่วจื่อเหิงเริ่มหงุดหงิด ฉินเฟิงหลัวขมวดคิ้ว“ข้าก็ไม่เข้าใจ” ซูเหยาเหยาเริ่มหน้าซีด นางรู้สึกเหมือนกำลังถูกกีดกันจากทุกคนขณะเดียวกัน บนต้นไม้ใหญ่ด้านบน มีลิงสีทองตัวหนึ่งกำลังหัวเราะจนตัวงอจินโหว ราชาลิงทองแห่งขุนเขาหมื่นอสูร กำลังนั่งกอดท้อง ในมือมีเศษกระดาษกองโตเมื่อเช้า มันได้รับภารกิจสำคัญจากมู่ชิงเยว่ ให้กระจายข่าวไปทั่วทุกสำนัก ด้วยความเร็วระดับสายฟ้า ไม่มีใครจับตัวมันได้แม้แต่คนเดียว บนกระดาษทุกใบมีข้อความเหมือนกัน"เรียนสหายทุกสำนัก หากมีศิษย์สามคนชื่อ เซียวเหวินหยาง ฉินเฟิงหลัว และลั่วจื่อเหิง ขอเข้ากลุ่ม โปรดพิจารณาให้ดี ทั้งสามหลงศิษย์น้องเล็กจนไม่สนใจฝึกวิชา ไม่มีสัตว์เทพ ไม่มีประสบการณ์ค้นหาสมบัติ ไม่มีความสามารถพิเศษ มีแต่ตามดูแลศิษย์น้องเล็กทั้งวัน รับเข้ากลุ่มอาจได้ภาระเพิ่ม จะหาว่าไม่เตือน"ด้านล่างยังมีรูปการ์ตูนล้อเลียนอีกด้วย รูปศิษย์พี่ทั้งสามกำลังถือพัดให้ซูเหยาเหยา คนหนึ่งนวดไหล่ คนหนึ่งป้อนผลไม้ อีกคนหนึ่งถือร่ม ดูเหมือนคนรับใช้มากกว่าผู้บำเพ็ญเพียร ศิษย์หลายสำนักอ่านแล้วหัวเราะกันทั้งวัน“ฮ่า ๆ ๆ”“จริงหรือเนี่ย”“ข้าเห็นเดินตามกันทั้
Read more

16

เหล่าสัตว์เทพกำลังแบ่งผลไม้วิญญาณกินกันอย่างเอร็ดอร่อย นางเหลือบมองไปทางศิษย์พี่ทั้งสามและซูเหยาเหยา ก่อนหรี่ตาลง“ต้องระวังพวกนั้นไว้”ไป๋จิ่วเยวียนพยักหน้า“ข้ารู้ พวกมันเริ่มชักจูงคนอื่นแล้ว”มู่ชิงเยว่ถอนหายใจเบา ๆชาติก่อนพวกเขาก็เป็นแบบนี้ เรียกว่าเลวโดยสันดาน ดวงตาของนางเย็นลงเล็กน้อย“แต่ชาตินี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นเหยื่ออีกแล้ว” ไป๋จิ่วเยวียนยื่นมือมาจับมือของนาง“ข้าจะอยู่ข้างเจ้า” มู่ชิงเยว่ยิ้ม ก่อนกำมือเขากลับเบา ๆ ขณะที่ไม่มีใครรู้เลยว่าลึกเข้าไปในหุบเขาวิญญาณสวรรค์ ยังมีสมบัติที่ยิ่งใหญ่กว่าโอสถทิพย์รออยู่ และมันกำลังจะกลายเป็นชนวนของความขัดแย้งครั้งใหม่ในไม่ช้าหลังผ่านด่านโอสถทิพย์มาได้ ทุกกลุ่มก็เดินทางต่อไปยังด่านที่สอง ทะเลสาบแสนล้านปีเมื่อมาถึง ทุกคนต่างตกตะลึง ทะเลสาบขนาดมหึมากว้างสุดสายตา ผืนน้ำสีครามเปล่งประกายราวกับอัญมณี ภายในมีพลังวิญญาณหนาแน่นจนมองเห็นเป็นหมอกสีรุ้งลอยอยู่เหนือผิวน้ำ กลางทะเลสาบมีเกาะเล็กเกาะน้อยมากมาย และใต้ผืนน้ำ มีไข่มุกวิญญาณซ่อนอยู่จำนวนมหาศาล ผู้อาวุโสที่เฝ้าด่านประกาศเสียงดัง“ด่านนี้คือการค้นหาไข่มุกวิญญาณ”“ไข่มุกแต่ละสีมีพลังแตกต่างกั
Read more

17

ขนาดใหญ่ และบนแท่นหินนั้น มีไข่ขนาดมหึมาฟองหนึ่งตั้งอยู่ เปลือกไข่สีทองดำสลับกัน มีอักษรรูนโบราณหมุนวนอยู่รอบตัว เพียงมองแวบเดียวทุกคนก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ไข่สัตว์อสูรธรรมดา“ไข่สัตว์เทพบรรพกาล” ศิษย์สำนักโอสถคนหนึ่งร้องขึ้น“ฟองใหญ่ขนาดนี้ อย่างน้อยต้องเป็นระดับราชันย์ หรืออาจถึงระดับจักรพรรดิ!”ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็เปลี่ยนไป เต็มไปด้วยความโลภ แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ เสียงคำรามก็ดังสนั่นขึ้นโฮก!พื้นดินสั่นสะเทือน ภูเขาทั้งลูกแทบพังทลายจากนั้น อสูรร่างยักษ์ก็ลุกขึ้นจากด้านหลังแท่นหิน มันสูงกว่าสิบจั้ง มีเขาสีดำสองข้าง เกล็ดปกคลุมทั่วร่าง ดวงตาสีแดงฉานราวโลหิต แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมา ทำให้หลายคนหน้าซีด“อสูรเฝ้าสุสาน”“ระดับราชันย์อสูร”“หนีเร็ว” หลายกลุ่มเริ่มถอยทันที ซูเหยาเหยากับศิษย์พี่ทั้งสามก็รีบถอยเช่นกัน แต่ยังคงแอบมองไข่สัตว์เทพด้วยความโลภ“ปล่อยให้พวกมันสู้ไปก่อน” เซียวเหวินหยางกล่าว“สุดท้ายเราค่อยเก็บผลประโยชน์” ทั้งสี่พยักหน้าเห็นด้วยมู่ชิงเยว่กลับยิ้ม ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า“ถึงเวลาพวกเจ้าแล้ว”ทันใดนั้น สัตว์เทพสายบินทั้งหมดก็พุ่งออกมามังกรทอง จินหลง หงส์เพลิง หวงหวง
Read more

18

ส่วนไป๋หู่ เหยียนซือ และเยวี่ยหลาง ทำลายหุ่นเชิดโบราณที่เฝ้าประตูเสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วพื้นที่ ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ค่ายกลชั้นสุดท้ายก็พังลงครืน!ประตูตำหนักเทพโบราณเปิดออกอย่างสมบูรณ์ แสงสีทองสาดลงมาทั่วทั้งหุบเขาจากนั้น เสียงเก่าแก่ดังขึ้น“ผู้ที่ได้รับการยอมรับจากสัตว์เทพยี่สิบตน”“มีสิทธิ์รับมรดกของข้า”“เข้ามาเถิด ผู้สืบทอด”ทั่วทั้งหุบเขาเงียบกริบ ทุกคนหันมามองมู่ชิงเยว่ด้วยความอิจฉา ความตกใจ และความเหลือเชื่อเพราะคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว ตำหนักมิติของเทพโบราณได้เลือกเจ้าของแล้ว และเจ้าของคนนั้นคือมู่ชิงเยว่ส่วนซูเหยาเหยาและศิษย์พี่ทั้งสาม กำลังยืนตัวสั่นด้วยความอิจฉาจนดวงตาแดงก่ำพวกเขารู้ดีว่าหากมู่ชิงเยว่เข้าไปในตำหนักได้สำเร็จช่องว่างระหว่างพวกเขากับนาง จะห่างไกลจนไม่มีวันตามทันอีกต่อไป แต่ไม่มีใครรู้ว่า ซูเหยาเหยากำลังกำหมัดแน่น พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ เพราะในใจของนาง ได้เริ่มวางแผนชั่วร้ายครั้งใหม่เอาไว้แล้วหลังผ่านตำหนักมิติของเทพโบราณ ทุกคนคิดว่าการทดสอบคงใกล้สิ้นสุดแล้ว แต่เมื่อมู่ชิงเยว่ก้าวผ่านประตูสีทอง ภาพเบื้องหน้ากลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง พื้นที่กว้างใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน
Read more

19

ทันทีที่สิ้นเสียง เมล็ดพันธุ์สีทองก็สั่นเบา ๆ ก่อนลอยขึ้นจากแท่นหยกอย่างช้า ๆ“มันขยับ”“เป็นไปไม่ได้”“สมบัติเลือกเจ้าของเอง”แสงสีทองสว่างขึ้นทั่วพื้นที่ ก่อนที่เมล็ดพันธุ์จะบินเข้าหามู่ชิงเยว่ แล้วตกลงบนฝ่ามือของนางอย่างแผ่วเบา ราวกับลูกน้อยที่กำลังหาที่พึ่งครืน!พื้นดินสั่นสะเทือนทันที แท่นหยกเริ่มแตกออก จากนั้นพลังวิญญาณมหาศาลก็พุ่งเข้าสู่ร่างของมู่ชิงเยว่“ได้รับการยอมรับแล้ว ผู้ครอบครองต้นไม้เทพกำเนิดโลก มู่ชิงเยว่”ทั่วทั้งพื้นที่เงียบกริบ จากนั้น ความอิจฉาก็ปะทุขึ้นในทันที“อีกแล้ว”“เหตุใดต้องเป็นนาง”“สมบัติทุกชิ้นตกเป็นของนางหมด”ซูเหยาเหยากัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำแทบคลั่ง ส่วนศิษย์พี่ทั้งสามก็เริ่มหายใจแรง ความโลภเข้าครอบงำจิตใจ เซียวเหวินหยางกำหมัดแน่น คิดว่าทุกสิ่งของมู่ชิงเยว่จริงๆ ต้องเป็นของพวกเขา นางจะต้องมอบให้พวกเขาเหมือนในอดีตที่ไม่ต้องเรียกหาก็กระดิกหางเข้ามาหาในทันที“ปล่อยให้นางเก็บไปก่อน”ฉินเฟิงหลัวพยักหน้า“ยิ่งนางได้มาก พวกเรายิ่งได้มาก”ลั่วจื่อเหิงหัวเราะเย็น“ถึงเวลาสุดท้าย ค่อยเอาคืนทั้งหมด”ไป๋จิ่วเยวียนมองคนทั้งสี่ ก่อนยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มนั้นงดงาม แต่
Read more

20

“ส่วนเจ้า ค่อยคิดบัญชีกัน” ศิษย์พี่ใหญ่ผลักนางจนกระเด็น แต่นางก็กัดฟันแสร้งทำเป็นอ่อนแอ เหมือนไม่โกรธเคือง แต่ในใจแค้นเคืองยิ่งนักเซียวเหวินหยางหรี่ตา ก่อนหันไปมองศิษย์จากสำนักอื่น“พวกท่านไม่คิดหรือ ว่าสมบัติมากมายเช่นนั้นควรแบ่งกัน”ฉินเฟิงหลัวรีบเสริม“ใช่ พวกเรามีคนมากกว่า ต่อให้เขาเก่งแค่ไหนก็สู้ไม่ไหว”ลั่วจื่อเหิงพยักหน้า“สมบัติควรเป็นของทุกคน”ซูเหยาเหยาทำตาแดง แสร้งบีบน้ำตา แม้ความจริงจะเปิดเผย แต่ศิษย์พี่ทั้งสามก็ไม่ได้ตำหนิอะไรนางมากมาย อาจเพราะกำลังสนใจของวิเศษมากกว่าบุญคุณช่วยชีวิต“ข้าก็คิดเช่นนั้น พวกเราควรได้รับความยุติธรรม”หลายคนเริ่มถูกปลุกปั่น ความโลภเข้าครอบงำจิตใจสุดท้าย ศิษย์จากหลายสำนักก็ตัดสินใจรวมตัวกัน มุ่งหน้าไปหามู่ชิงเยว่ นางกำลังนั่งกินผลไม้วิญญาณอย่างสบายใจ ไป๋จิ่วเยวียนนั่งอยู่ข้างกายเหล่าสัตว์เทพตัวอ้วนกำลังแทะขนมกันอย่างเอร็ดอร่อย ถังถังถึงกับนอนหงายพุงอยู่บนศีรษะต้าเปา“ส่งสมบัติมา!” ใครคนหนึ่งตะโกน“ใช่”“แบ่งให้พวกเราด้วย”“สมบัติไม่ควรเป็นของคนคนเดียว”มู่ชิงเยว่ถึงกับหัวเราะ“พวกเจ้าหน้าด้านขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด สมบัติที่ข้าหามาเอง เหตุใดต้อ
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status