All Chapters of เกิดใหม่รักตัวเอง เลี้ยงสัตว์เทพอสูรสุดน่ารัก: Chapter 1 - Chapter 10

25 Chapters

1

เสียงหัวเราะดังขึ้นภายในลานฝึกสัตว์เทพของสำนักหมื่นอสูรเทวะ“ศิษย์น้องซู ลองชิมขนมวิญญาณที่ข้าซื้อมาให้สิ” เซียวเหวินหยางยื่นกล่องหยกให้อย่างเอาใจ“ดื่มชาวิญญาณก่อนเถิด” ฉินเฟิงหลัวยกถ้วยชาขึ้นป้อน“ศิษย์น้องเมื่อยหรือไม่ ข้าจะนวดไหล่ให้” ลั่วจื่อเหิงรีบขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ ซูเหยาเหยาหัวเราะเบา ๆ อย่างเขินอาย“ศิษย์พี่ทั้งสาม อย่าดูแลข้าดีเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าทำท่าเหนียมอาย ก่อนจะเหลือบมองไปยังมุมหนึ่งของลาน“เดี๋ยวศิษย์พี่หญิงจะไม่พอใจเอาอีก” สายตาทุกคู่หันมองตาม ตรงนั้นมีหญิงสาวในชุดเก่าซีดกำลังแบกกระสอบอาหารสัตว์หนักหลายสิบชั่งอยู่เพียงลำพังมู่ชิงเยว่ บุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้าสำนักหมื่นอสูรเทวะ เหงื่อไหลอาบใบหน้าจนเส้นผมเปียกชื้น มือที่เคยขาวนวลเต็มไปด้วยรอยแตกจากการทำงานหนัก แต่ไม่มีใครสนใจ“นางจะไม่พอใจอะไรได้” ฉินเฟิงหลัวเอ่ยอย่างเย็นชา“ศิษย์น้องซูใจดีเกินไป” ลั่วจื่อเหิงหัวเราะ“คนอย่างนางสมควรรับใช้เจ้าด้วยซ้ำ” ซูเหยาเหยาก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มเยาะ ก่อนจะส่งสายตาสะใจไปทางมู่ชิงเยว่ หากเป็นเมื่อก่อน นางอาจเสียใจ แต่ตอนนี้ นางไม่มีน้ำตาเหลืออีกแล้วตลอดหลายปีที่ผ่านมา
Read more

2

“เยว่เอ๋อร์...” เสียงแผ่วเบาราวกระซิบทว่าในวินาทีต่อมา สายตาของเขากลับเย็นเยียบจนน่าหวาดกลัว“ใครทำ” เสียงนั้นไม่ได้ดังมาก แต่กลับสะเทือนถึงจิตวิญญาณของทุกคนเซียวเหวินหยางหน้าซีด ฉินเฟิงหลัวเริ่มตัวสั่น ลั่วจื่อเหิงถึงกับทรุดลงกับพื้น พวกเขารับรู้ได้ทันที ชายตรงหน้าสามารถสังหารคนทั้งสำนักได้เพียงยกมือ“ขะ...ข้า...”ลั่วจื่อเหิงพยายามพูด แต่หางสีเงินเส้นหนึ่งพุ่งผ่านอากาศฉัวะ!ศีรษะของเขาหลุดออกจากบ่า เลือดสาดกระจายตายคาที่ ทั้งสำนักตกอยู่ในความเงียบงัน“ศิษย์น้องสาม!” เซียวเหวินหยางร้องลั่น“ท่านเป็นใคร!”ไป๋จิ่วเยวียนค่อย ๆ หันไปมอง“ข้าถามว่าใครทำ” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นซูเหยาเหยาตัวสั่น นางรีบคลานออกมา“ข้าไม่รู้เจ้าค่ะ เป็นนางเองที่ผลักข้าก่อน ศิษย์พี่ทั้งสามเพียงช่วยเหลือข้า ข้าไม่ผิด ศิษย์พี่ต่างหากเป็นคนฆ่านาง” ไป๋จิ่วเยวียนหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้ทุกคนขนลุก“ไม่ผิดหรือ โยนความผิดให้คนอื่น หากเจ้าไม่เสี้ยม พวกมันจะทำร้ายนางหรือ” เขายกมือขึ้นทันใดนั้นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดก็ถูกดึงออกมาจากวิญญาณของซูเหยาเหยา เป็นวิชาค้นความทรงจำต้องห้าม ภาพทุกอย่างปรากฏกลางอากาศ ตั้
Read more

3

ดีที่ในอดีตนางยังไม่โง่งมจนเกินไป บิดาสั่งห้ามเอาไว้ว่าผลึกอัคคีคือความลับสูงสุดของสำนัก จะไม่มีศิษย์คนใดล่วงรู้ นางจึงไม่เคยบอกความลับนี้กับใคร ชาตินี้สัตว์เทพอสูรพวกนั้นต้องเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว เพราะบิดาของนางลำบากหามา และนางเฝ้าฟูมฟักเลี้ยงดู แม้พวกมันจะไม่ได้ทำสัญญานายบ่าวกับนางแต่ก็รักและผูกพันกันมานานหลายปี สายใยแห่งรักจึงแน่นแฟ้น ยิ่งถ้าทำสัญญานายบ่าว พวกมันก็จะทำตามคำสั่งนางทุกอย่างแบบไม่บิดพลิ้ว และยอมตายแทนนางได้ชาติก่อนสัตว์เทพอสูรพวกนี้ถูกพวกศิษย์พี่และศิษย์น้องแย่งไป พวกเขาก็ไม่ได้ดูแลพวกมันอย่างดี ใช้แรงงานมันเยี่ยงทาส พามันไปหาเงินและหินวิญญาณแสดงโชว์ เอาเงินเข้ากระเป๋า ถ้ามันเหนื่อย มันหิวก็ทรมานมัน เฆี่ยนตีทุบทำร้ายบังคับให้มันทำงาน และแสดงโชว์ ทำงานเสร็จได้เงินถึงให้พวกมันกินอาหารคนใจทรามเช่นนี้นางจะจัดการให้สาสม ชาติก่อนนางโง่เองที่คิดว่าความดีจะเอาชนะทุกอย่าง ชาตินี้ข้าจะทำให้พวกมันต้องชดใช้มู่ชิงเยว่กดความเย็นเยียบในดวงตาเอาไว้ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง“ได้ ข้าจะไปเก็บเห็ดพันปีบนเขา”“เช่นนั้นข้าจะไปบอกศิษย์พี่ทั้งสามก่อน”พูดจบนางก็รีบวิ่งออกไป มู่ชิงเยว่ย
Read more

4

ร่างเล็กสั่นเทา ลมหายใจแผ่วเบา หากช้ากว่านี้อีกเพียงเล็กน้อยคงไม่รอดแล้วมู่ชิงเยว่ยืนนิ่ง ภาพจากชาติที่แล้วผุดขึ้นมาในหัวทันที เพราะนี่คือวันที่นางพบมันเช่นกัน พบจิ้งจอกตัวนี้ ช่วยชีวิตมันเอาไว้ เลี้ยงดูมันอยู่หลายวัน ก่อนที่มันจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตอนนั้นนางเสียใจมาก คิดว่ามันทอดทิ้งนางไปแล้ว จนกระทั่งหลังความตาย วิญญาณของนางล่องลอยออกจากร่าง และได้เห็นความจริงทั้งหมด จิ้งจอกตัวนี้คือไป๋จิ่วเยวียน ราชาจิ้งจอกเก้าหาง ผู้ปกครองเผ่าจิ้งจอกทั้งมวล ผู้ที่เพิ่งสืบทอดตำแหน่งราชาในเวลานั้นชาติก่อน มันไม่ได้จากไปเพราะไม่สนใจนาง แต่ต้องกลับไปสะสางความแค้นกับเผ่าปีศาจและคนในเผ่าจิ้งจอกที่ทรยศ คบคิดกับศัตรู เป็นการสู้รบที่ยาวนานมาก ความแค้นที่เผ่ามารสังหารบิดามารดา และยังลอบโจมตีทำให้บาดเจ็บสาหัส ไม่สะสางก็คงจะอยู่ไม่เป็นสุขตอนจากไป มันเขียนจดหมายเอาไว้ให้นาง แต่จดหมายนั้นไม่เคยถึงมือนาง เพราะซูเหยาเหยาแอบนำไปทิ้ง และโกหกว่าจิ้งจอกตัวนี้หนีไปเองมู่ชิงเยว่ย่อตัวลงช้า ๆ ก่อนจะลูบหัวจิ้งจอกเบา ๆ“คราวนี้ข้ารู้แล้ว เจ้าไม่ได้ตั้งใจจากไป” น้ำเสียงอ่อนโยนจนแม้แต่ตัวนางเองยังแปลกใจขณะเดียวกัน
Read more

5

“เจ้า!” ฉินเฟิงหลัวโกรธจัด ก่อนจะก้าวเข้ามา เหมือนจะคว้าข้อมือนางแต่ทันใดนั้น ร่างสีเงินบนตักกลับกระโจนออกไปตูม!แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกมา ทั้งสี่คนกระเด็นปลิวราวกับว่าวขาดสาย“อ๊าก!”“โอ๊ย!”“อะไรกัน!”พวกเขาล้มกลิ้งไปหลายตลบ เลือดไหลออกจากมุมปาก มู่ชิงเยว่ถึงกับตกใจ ส่วนไป๋จิ่วเยวียนแอบกระดิกหางอย่างพอใจ ใครให้พวกมันกล้าแตะนาง แค่ไม่ฆ่าก็บุญเท่าไรแล้ว“ศิษย์พี่หญิง!” ซูเหยาเหยาร้องลั่น“ท่านเอาปีศาจจิ้งจอกมาเลี้ยงได้อย่างไร นี่มันสัตว์ปีศาจ ไม่ใช่สัตว์เทพ!”มู่ชิงเยว่หัวเราะ ก่อนจะอุ้มจิ้งจอกขึ้นมาอีกครั้ง“ใครบอก นี่คือสัตว์เทพอสูรตัวใหม่ของข้า และเขาเป็นสัตว์พันธสัญญาของข้าเรียบร้อยแล้ว”ทุกคนเบิกตากว้าง“เป็นไปไม่ได้!”“เป็นไปแล้ว” มู่ชิงเยว่ยักไหล่ “เขาดื่มเลือดข้าแล้ว ตอนนี้เป็นนายบ่าวกันเรียบร้อย”ไป๋จิ่วเยวียนแอบพึงพอใจกับประโยคของนาง ถูกต้อง เขายอมเอง เต็มใจด้วย หากนางอยากเป็นนาย เขาก็พร้อมเป็นทาสทั้งชีวิต“พวกเจ้าควรกลับไปได้แล้ว” มู่ชิงเยว่ลูบหัวจิ้งจอก“จิ้งจอกของข้าดุมาก ถ้าพวกท่านอยากลองดูก็ได้”จบคำ ดวงตาสีทองของไป๋จิ่วเยวียนก็มองไปทางพวกเขาเพียงแวบเดียว ทั้งสี่คนข
Read more

6

ตุ้บ!โป๊ก!ผลัวะ!“โอ๊ย!”“อ๊าก!”“ใครตีข้า!”“ช่วยด้วย!”“ใครเป็นหมาลอบกัด อย่าให้รู้ ข้าจะเอาคืนแน่” ยิ่งขู่จะเอาคืน ก็ยิ่งโดนหนักขึ้นไปอีกทั้งคู่ดิ้นไปมาอยู่ใต้กระสอบ ส่วนคนร้ายตัวจริง กำลังหัวเราะอยู่บนต้นไม้ ถังถังกลิ้งไปกลิ้งมา“เมี้ยว ฮ่า ๆ ๆ”ต้าเปากระดิกหางแทบหลุด“สนุกมาก!” จินหลงถึงกับพ่นควันออกจากจมูกภายในห้องพัก มู่ชิงเยว่ใช้กระจกวิญญาณดูภาพทั้งหมด ก่อนจะหัวเราะจนตัวงอ“สมควรแล้ว!” นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดใหม่ ที่นางรู้สึกมีความสุขสุดๆ ไปเลยข้างกาย จิ้งจอกสีเงินตัวหนึ่งกำลังมองนางอย่างอ่อนโยน ไป๋จิ่วเยวียนไม่สนใจคนพวกนั้นเลย เขาสนใจเพียงรอยยิ้มของนางเท่านั้น เมื่อเห็นมู่ชิงเยว่หัวเราะ หัวใจของเขาก็อ่อนยวบชาติก่อน นางนางคงไม่ได้ยิ้มแบบนี้เลยสินะ“เอาล่ะ” มู่ชิงเยว่ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ“คืนนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยคิดแผนใหม่” สัตว์เทพทั้งหลายส่งเสียงดีใจเจี๊ยวจ๊าว ก่อนจะพากันวิ่งเข้ามาหานาง“นายหญิง ข้าจะนอนด้วย!”“ข้าด้วย!”“ข้าด้วย!”ห้องทั้งห้องวุ่นวายทันที ถังถังกระโดดขึ้นเตียง ต้าเปาตามมาติด ๆ หวงหวงกางปีกนอนข้างหมอน เฮยเฮยเลื้อยขดอยู่ปลายเตียง แม้แต่เสวียนอ
Read more

7

อยู่” ประโยคของนางยียวนกวนประสาทยิ่งนัก ซึ่งปกติแล้ว นางไม่เคยมีพฤติกรรมเช่นนี้มาก่อน“ท่านพ่อก็ใกล้กลับมาแล้ว พวกท่านเอาไปเป็นของตัวเองไม่ได้ ก็อย่ามาโวยวาย” คำพูดนั้นทำให้ทั้งสี่คนหน้าแดงด้วยความโกรธโดยเฉพาะซูเหยาเหยา ที่แผลข่วนบนหน้ายังเลือดไหลไม่หยุด“มู่ชิงเยว่!”เซียวเหวินหยางก้าวออกมา เหมือนจะลงมืออีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ถังถังก็กระโดดออกมา“เมี้ยว!”ฉัวะ!อุ้งเท้าฟาดใส่หน้าอีกฝ่ายเต็มแรง จากนั้นข่วนซ้ำอีกหลายที“อ๊าก! หน้าข้า!”เซียวเหวินหยางร้องลั่น ขณะเดียวกัน ต้าเปา หวงหวง จินหลง และพวกที่เหลือก็พุ่งออกมาทันที“หนี! รีบหนี!” ทั้งสี่คนวิ่งกระเจิงกันคนละทิศละทาง สภาพน่าอนาถยิ่งกว่าตอนเช้าเสียอีก เมื่อพวกเขาหายลับไปแล้ว สัตว์เทพทั้งหลายก็พากันหัวเราะถังถังยืดอกภูมิใจ“นายหญิง ข้าข่วนได้สวยหรือไม่”มู่ชิงเยว่หัวเราะ ก่อนจะอุ้มแมวอ้วนขึ้นมา“สวยมาก รอยเล็บของเจ้าเป็นทางยาวเลย สมกับเป็นเจ้าอ้วนของข้า”เสียงเฮดังขึ้นทันที ส่วนไป๋จิ่วเยวียนที่นอนอยู่ในอ้อมแขน มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆชาตินี้...ไม่มีใครรังแกนางได้อีกแล้ว และนี่ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของฝันร้ายสำหรับคนสารเล
Read more

8

“พวกเจ้าขอขี้คนละกองหน่อย ข้าจะผสมยา” นางเอกผ้าปิดจมูกก่อนจะให้ทุกตัวลงไปขี้แล้วก็ใช้ไม้กวนเข้าด้วยกัน“นี่แหละยาแก้ท้องเสีย ฮ่า ฮ่า ฮ่า” มู่ชิงเยว่หัวเราะอย่างชั่วร้ายศิษย์พี่ทั้งสามและซูเหยาเหยารีบมาขอยาแก้ท้องเสีย นางก็นำมันออกมายื่นส่งให้ทุกคนอุ๊บ แหวะ อ้วก!ทั้งสามอ้วกแตกอ้วกแตน มู่ชิงเยว่รีบพูดเมื่อพวกเขาจะคายทิ้ง“ห้ามคายทิ้งนะ ยาพวกนี้มีราคาแพงมาก หมดแล้วหมดเลย ถ้าไม่กินก็จะไม่หาย” นางรีบขยิบตาให้เหล่าแก๊งสัตว์อสูรอุดปากทั้งสี่เอาไว้ ก่อนจะกลืนเข้าไปทั้งสี่ทำหน้าพะอืดพะอม เมื่อได้กินยาเหม็นจัดและรสชาติแปลกประหลาดนี้มู่ชิงเยว่หันไปหาพวกสัตว์อสูรและไป๋จิ่วเยวียน ก่อนจะอุดปากทำท่าพะอืดพะอมเหมือนจะอาเจียน“ทำไมยาของเจ้าถึงได้รสชาติแปลกๆ แบบนี้” ศิษย์พี่ใหญ่เอ่ยถาม“ก็... มันคือขี้ของพวกอ้วนๆ พวกนี้นี่แหละ เป็นไงอร่อยไหม” นางพูดแล้วทำท่าอาเจียน ทั้งสี่รีบวิ่งไปอาเจียนหมดไส้หมดพุง ก่อนที่มู่ชิงเยว่กับเหล่าสัตว์เทพอสูรจะหัวเราะและขำกลิ้ง โดยเฉพาะถังถัง แมวอ้วนตัวโปรดของมู่ชิงเยว่ หัวเราะจนพุ่งกระเพื่อมหลายวันต่อมา มู่เทียนเฉิงเตรียมออกเดินทางอีกครั้ง ลานหน้าตำหนักใหญ่เต็มไปด้วยเ
Read more

9

“เล่นก็ให้พอประมาณ พวกข้ารู้ว่าเจ้ากำลังเรียกร้องความสนใจ!”“ใช่!” เซียวเหวินหยางพยักหน้า“เจ้าชอบพวกข้ามานาน ตอนนี้เพียงน้อยใจเท่านั้น เอาล่ะพวกศิษย์พี่ยอมถอยให้เจ้าแล้ว พอแค่นี้เถอะ แล้วกลับไปทำงานของเจ้าเหมือนเดิม ศิษย์น้องซูร่างกายอ่อนแอ เจ้าอย่าแกล้งนางอีกต่อไปเลย”มู่ชิงเยว่ถึงกับหัวเราะ“ฮ่า ๆ ๆ เรียกร้องความสนใจ” นางลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ ก่อนจะมองพวกเขาราวกับมองคนโง่“พวกเจ้าคิดว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ”ทั้งสามหน้าชา มู่ชิงเยว่หัวเราะเยาะ“ข้าเรียกร้องความสนใจจากพวกเจ้าหรือ ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า โรคหลงตัวเองเป็นแล้วต้องรักษา เอาไหมข้าจะให้โอสถทิพย์พวกเจ้าเหมือนวันก่อน” ประโยคนั้นทำให้ทั้งสามทำสีหน้าพะอืดพะอมในทันที“ต่อให้บุรุษทั้งโลกตายหมด ข้าก็ไม่มองเศษสวะอย่างพวกเจ้าหรอก” ทันทีที่พูดจบ ใบหน้าของทั้งสามก็ดำคล้ำมู่ชิงเยว่หมุนแส้ในมือ ก่อนชี้ไปทีละคน“ลั่วจื่อเหิง ไปทำความสะอาดเรือนด้านหลัง ขยะทุกชิ้นต้องหายไป”“อะไรนะ ไม่ไป”เพียะ!แส้ฟาดลงพื้นข้างเท้า ลั่วจื่อเหิงสะดุ้งทันที“ไปก็ได้” เขารีบวิ่งหนีหางจุกตูด“ฉินเฟิงหลัว ไปทำอาหารกลางวัน อย่าคิดใส่อะไรในอาหารเด็ดขาด
Read more

10

ยามเช้า แสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในเรือน มู่ชิงเยว่ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติ นางก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งนอนอยู่ข้างเตียง ผมสีเงินยาวสยาย ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียนบนสวรรค์ ดวงตาสีทองกำลังมองมาที่นางมู่ชิงเยว่สะดุ้งสุดตัว“เจ้าเป็นใคร!”แส้เทวะปรากฏขึ้นในมือทันที พร้อมฟาดได้ทุกเมื่อ“เดี๋ยวก่อน!” ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้น “อย่าตกใจ!”“ข้าคือจิ้งจอกเก้าหางที่เจ้าเก็บมา”มู่ชิงเยว่ชะงัก“อะไรนะ จิ้งจอกตัวนั้น”ไป๋จิ่วเยวียนพยักหน้า จากนั้นแสงสีเงินก็วาบขึ้น ร่างมนุษย์หายไป กลายเป็นจิ้งจอกสีเงินตัวเดิม ก่อนจะแปลงกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้งมู่ชิงเยว่ถึงกับอ้าปากค้าง“เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย”“ข้าจะโกหกเจ้าไปทำไม” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมด เรื่องการถูกเผ่ามารลอบโจมตี เรื่องการแย่งชิงตำแหน่งราชาจิ้งจอก เรื่องที่เขาบาดเจ็บสาหัสจนเกือบตาย รวมถึงเหตุผลที่ต้องซ่อนตัว“ข้าต้องกลับไปแก้แค้นแน่นอน” ไป๋จิ่วเยวียนกล่าว“แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา ข้าต้องฟื้นฟูร่างกายก่อน”มู่ชิงเยว่พยักหน้า“เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่ก่อน ข้าเลี้ยงเจ้าเอง” คำพูดนั้นท
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status