1

ลมหนาวพัดแรงเหนือทุ่งรบที่ยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นเลือด ธงศึกสีดำปักเอียงอยู่บนผืนดินชุ่มโคลน ม้าศึกไร้เจ้าของเดินวนอย่างสับสน เสียงคร่ำครวญของทหารบาดเจ็บดังแว่วมาจากไกล ๆ แต่เมื่อสายลมพัดผ่าน ทุกเสียงกลับจมหายไปเหลือเพียงความเงียบที่น่าหวาดหวั่นตรงกลางซากความพินาศนั้น ร่างในชุดไว้ทุกข์สีขาวยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลัก

ซูเยว่หลันยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ชายผ้าเปื้อนเลือดมากไปกว่าเดิม ดวงตาคู่งามทอดมองกองร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าหยาบสองร่างตรงหน้า โดยไม่กะพริบแม้สักครั้ง

ข้างกายนางคือชิงเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทกัดริมฝีปากแน่นจนซีด มือที่ถือร่มสั่นไม่หยุด นางพยายามยืนให้มั่นคง แต่สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไม่ไหว

“คุณหนู...” ชิงเอ๋อร์เสียงเครือ

“กลับกันเถิดเจ้าค่ะ หากท่านยังยืนตากลมหนาวอยู่อีก เดี๋ยวจะล้มเอา”

ซูเยว่หลันไม่ได้ตอบทันที นางก้าวเข้าไปทีละก้าว คุกเข่าลงช้า ๆ ต่อหน้าร่างทั้งสอง มือเรียวสวยยื่นออกไปเปิดผ้าคลุมออกครึ่งหนึ่ง

ใบหน้าของซูเจิ้นกั๋ว แม่ทัพใหญ่แห่งต้าเซิ่ง ผู้เคยทำให้ศัตรูครั่นคร้าม บัดนี้ซีดเผือดไร้ชีวิต ส่วนอีกด้านหนึ่งคือ ซูจิ้งเฉินพี่ชายคนเดียวของนาง ผู้เคยหัวเราะเสียงดังและสัญญาว่าจะปกป้องน้องสาวไปตลอดชีวิต

วันนี้เขานอนนิ่งอยู่เคียงข้างบิดา ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีคำปลอบโยน และไม่มีวันลืมตาขึ้นมาอีก

ชิงเอ๋อร์ยกมือปิดปาก ร้องไห้ออกมาในที่สุด แต่ซูเยว่หลันกลับนิ่งเหลือเกิน

นิ่งเสียจนทหารเฒ่าที่นำทางนางมาเริ่มใจไม่ดี เขาคุกเข่าลงอย่างละล่ำละลัก

“คุณหนูซู เป็นความผิดของข้าน้อยที่คุ้มกันนายท่านและคุณชายไม่ดี โปรดลงโทษด้วยเถิด!”

ซูเยว่หลันค่อย ๆ วางผ้าคลุมกลับดังเดิม ก่อนหันไปมองทหารเฒ่า

“ใต้เท้าเหอ” นางเอ่ยเรียบ ๆ

“สนามรบไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะกำหนดเป็นกำหนดตายได้ ท่านตามบิดาและพี่ชายข้ามาหลายปี คำขอโทษนี้ไม่จำเป็น” น้ำเสียงของนางไม่ดังนัก แต่กลับทำให้คนฟังเจ็บลึกในอกยิ่งกว่าเสียงร่ำไห้ ทหารเฒ่าผู้นั้นก้มหน้าลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม

ซูเยว่หลันเงยหน้ามองท้องฟ้าหม่นมัว สูดลมหายใจลึก ๆ คล้ายต้องการกดความปวดร้าวทั้งหมดลงไปใต้ทรวงอก

“เก็บศพท่านพ่อกับพี่ใหญ่ให้เรียบร้อย” นางกล่าว

“เราจะพาท่านทั้งสองกลับบ้าน”

คำว่า “บ้าน” หลุดออกจากริมฝีปากแล้วกลับแทงใจนางเอง บ้านที่กลับไปครั้งนี้ จะไม่มีบุรุษสองคนที่เป็นเสาหลักของตระกูลซูอีกต่อไป

ชิงเอ๋อร์รีบเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นไปช่วยจัดการทุกอย่างทันที ถึงกระนั้นปากก็ยังไม่วายพึมพำอย่างเคียดแค้น

“พวกสุนัขในเมืองหลวงพอรู้ข่าว ต้องเริ่มคิดกันแล้วว่าตระกูลซูหมดอำนาจ ท่านดูเถิดเจ้าค่ะ พวกมันต้องโผล่หัวออกมาทีละตัวแน่” ซูเยว่หลันหันไปมองสาวใช้คนสนิท ดวงตาอ่อนลงเพียงน้อยนิด

“เจ้าจะร้องไห้หรือจะด่าคนอื่นกันแน่”

ชิงเอ๋อร์สะอึกสะอื้นก่อนตอบทั้งน้ำตา

“ข้าร้องไปด้วย ด่าไปด้วยได้เจ้าค่ะ” เป็นประโยคที่ฟังดูน่าขันอย่างประหลาด แม้ในห้วงแห่งความตาย ซูเยว่หลันก็เกือบเผลอยกมุมปากขึ้น แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงส่ายหน้าเบา ๆ

“ชิงเอ๋อร์”

“เจ้าค่ะ”

“อย่าให้ใครเห็นว่าเราอ่อนแอ”

ชิงเอ๋อร์ยืดอกทันที

“ต่อให้ฟ้าถล่ม ข้าก็จะยืนบังให้คุณหนูเองเจ้าค่ะ”

ซูเยว่หลันมองนางครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา

“ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าบังฟ้า”

“เช่นนั้นให้ข้าบังคนเลว ๆ ก็ได้เจ้าค่ะ”

คราวนี้ซูเยว่หลันหลุดหัวเราะสั้น ๆ ออกมาจริง ๆ เสียงนั้นเบามาก แต่ในสนามรบที่เงียบงันกลับชัดเจนเหลือเกิน

ชิงเอ๋อร์มองนางแล้วตาแดงกว่าเดิม เพราะรู้ดีว่าคุณหนูของตนไม่ได้หัวเราะง่าย ๆ เช่นนี้ในวันที่หัวใจแตกสลาย นางคุกเข่าลงข้างซูเยว่หลันแล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น

“คุณหนู ต่อให้ทั้งโลกทอดทิ้งท่าน ข้าก็จะไม่ทิ้ง”

ซูเยว่หลันหันไปมอง ในที่สุดแววตาที่เย็นนิ่งตลอดทั้งเช้าก็ไหววูบเล็กน้อย

“ข้ารู้” สองคำสั้น ๆ แต่มากพอให้ชิงเอ๋อร์เช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นไปสั่งคนงานต่อทันที ขบวนเกวียนศพเคลื่อนกลับเมืองหลวงช้า ๆ ตลอดทาง มีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยคุกเข่าริมถนน บ้างร้องไห้ บ้างพนมมือคารวะ เพราะซูเจิ้นกั๋วกับซูจิ้งเฉินคือผู้ที่ออกไปรบเพื่อบ้านเมืองหลายต่อหลายครั้ง

แต่ในความอาลัยนั้น ซูเยว่หลันเห็นสิ่งอื่นปะปนอยู่ด้วย แววตาหวาดหวั่น แววตาลอบมอง แววตาประเมินทุกคนต่างรู้ว่า เมื่อแม่ทัพซูสิ้น ตระกูลซูย่อมเหลือเพียงสตรีในจวน และเมื่อจวนหนึ่งไม่มีบุรุษค้ำหัว คนจำนวนไม่น้อยย่อมคิดว่าจวนนั้นอ่อนแอ

ชิงเอ๋อร์ขี่ม้าเคียงเกวียน พลางเหลือบมองสองข้างทางอย่างระแวดระวัง

“คุณหนู คนพวกนั้นมองท่านเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักว่าจะรังแกง่ายหรือไม่”

“ก็ปล่อยให้พวกเขาชั่งไป” ซูเยว่หลันตอบจากในเกวียน

“ใครพลาด ก็ต้องจ่ายราคาเอง”

ชิงเอ๋อร์นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยแย้มยิ้ม

“เจ้าค่ะ ข้าชอบตอนท่านพูดเช่นนี้ที่สุด”

เกวียนแล่นผ่านประตูเมืองเข้าสู่เมืองหลวงยามเย็น เงาตะวันสีชาดทาบลงบนกำแพงสูง ทั้งเมืองคล้ายจมอยู่ในสีเศร้าหม่น หน้าจวนซูมีโคมขาวแขวนเรียงรายตั้งแต่บ่ายแล้ว

เมื่อเกวียนหยุดลง สาวใช้และบ่าวรับใช้ในจวนต่างร้องไห้ระงม ซูฮูหยินผู้เป็นมารดาของซูเยว่หลันแทบทรุดลงกับพื้นทันทีที่เห็นศพสามีและบุตรชาย นางก้าวโซเซออกมาโดยไม่สนใจมารยาทใด ๆ

“ท่านพี่!... จิ้งเฉิน!...”

ซูเยว่หลันรีบประคองมารดาเอาไว้

“ท่านแม่”

ซูฮูหยินคว้าแขนบุตรสาวแน่น ดวงตาบวมแดงจนแทบลืมไม่ขึ้น

“เยว่หลัน...พวกเขา...พวกเขา...” คำพูดขาดหายไปกับเสียงสะอื้น นางแทบยืนไม่ไหว

ด้านหลังนั้นคือฮูหยินเฒ่าซู ผู้เป็นย่าเดินออกมาช้า ๆ แม้อายุจะมาก แต่แผ่นหลังยังตรง ดวงตาคมกริบที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาทั้งชีวิตมองผ้าขาวสองผืนบนเกวียนเพียงครู่เดียวก่อนหลับตาลง มือเหี่ยวย่นกำไม้เท้าแน่นจนข้อนิ้วขาว แต่ฮูหยินเฒ่าซูไม่ร้องไห้ นางเอ่ยเพียงว่า

“ยกนายท่านกับคุณชายเข้าเรือนเถิด” น้ำเสียงนั้นเรียบจนชวนปวดใจยิ่งกว่าเสียงร่ำไห้ใด ๆ