5

ซูเยว่หลันลงจากรถ ตรวจดูตำแหน่งสุสานใหม่ที่กำลังเตรียมไว้ข้างหลุมของบรรพชนด้วยตนเอง นางถามรายละเอียดเรื่องหินจารึก เรื่องพิธี และเรื่องทหารที่คอยอารักขาอย่างละเอียดจนคนดูแลสุสานไม่กล้าพลาดแม้แต่น้อย ชิงเอ๋อร์ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล คอยสังเกตทุกทิศทางไม่ห่าง

กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม เสียงนกยามเย็นค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดสน

“กลับกันเถิดเจ้าค่ะคุณหนู” ชิงเอ๋อร์เดินเข้ามาใกล้

“มืดกว่านี้ทางจะยิ่งเปลี่ยว”

ซูเยว่หลันพยักหน้า ก่อนหันกลับไปมองพื้นที่ซึ่งอีกไม่นานจะเป็นที่พำนักนิรันดร์ของบิดาและพี่ชาย นางยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะ

“ท่านพ่อ...พี่ใหญ่...” เสียงนั้นเบามากจนแทบกลืนไปกับลม

“ข้าจะดูแลจวนซูเอง”

ชิงเอ๋อร์ที่อยู่ใกล้สุดได้ยินชัด แต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน นางเพียงยืนเงียบ ให้คุณหนูของตนมีพื้นที่กับความอาลัยตามลำพัง เมื่อขึ้นรถม้าอีกครั้ง ความมืดก็เริ่มปกคลุมทางกลับมากขึ้น ทว่าระหว่างที่รถแล่นผ่านแนวป่าเบื้องล่าง ชิงเอ๋อร์กลับชะงักกะทันหัน

“หยุดรถ!”

คนขับรถดึงบังเหียนจนม้าสะบัดหัว ซูเยว่หลันเปิดม่านออกเล็กน้อย

“มีอะไร”

ชิงเอ๋อร์ลงจากรถอย่างรวดเร็ว มือจับด้ามกระบี่สั้นที่พกไว้ใต้เสื้อคลุม ดวงตากวาดมองไปทางพุ่มไม้ด้านซ้ายของถนนดิน

“มีคนเจ้าค่ะ”

ทันทีที่สิ้นคำ ลมก็พัดกิ่งไม้ให้ไหวแรง เงาร่างหนึ่งล้มพิงโคนต้นไม้ใต้เงามืด หากไม่สังเกตให้ดีแทบมองไม่เห็น ชิงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว

“ออกมา!”

ไม่มีเสียงตอบ นางจึงเดินเข้าไปอีกสองก้าว ก่อนเอากระบี่ดันกิ่งไม้แยกออก แล้วก็ต้องชะงัก

ใต้เงาต้นไม้ใหญ่ มีชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งกึ่งล้มอยู่กับพื้น เสื้อสีเข้มชุ่มเลือดบริเวณสีข้างและไหล่ ใบหน้าคมคายซีดเผือดแต่ยังดูสูงศักดิ์ผิดจากคนธรรมดา แม้จะอยู่ในสภาพใกล้หมดสติ ทว่ามือข้างหนึ่งยังจับด้ามดาบแน่นราวพร้อมจะฟันคนที่เข้าใกล้ได้ทุกเมื่อ

ชิงเอ๋อร์หรี่ตา

“บุรุษ”

ซูเยว่หลันลงจากรถแล้วเดินเข้ามาใกล้ เมื่อเห็นสภาพอีกฝ่ายก็นิ่งไปเล็กน้อย

ชิงเอ๋อร์รีบขวางหน้า

“คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ คนผู้นี้ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า”

ชายหนุ่มผู้นั้นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาลึกคมนั้นเย็นวาบแม้กำลังบาดเจ็บหนัก สายตากวาดผ่านชิงเอ๋อร์มาหยุดที่ซูเยว่หลันชั่วครู่

เพียงชั่วครู่เดียว เขาก็จดจำใบหน้าอันงดงามของนางได้

ส่วนซูเยว่หลันเองก็รู้ทันทีว่าชายผู้นี้ไม่ใช่โจรข้างทางแน่ เพราะท่วงท่านิ่งจัด ดวงตาคมเกินคนธรรมดา และแม้จะเสียเลือดมากเพียงนี้ เขาก็ยังไม่ส่งเสียงขอความช่วยเหลือแม้แต่คำเดียว

ชิงเอ๋อร์ลดเสียงลง

“คุณหนู เราปล่อยเขาไว้เถิดเจ้าค่ะ เรื่องลอบทำร้ายเช่นนี้มักพาเภทภัยมา”

ซูเยว่หลันก้มลงมองคราบเลือดบนพื้นและรอยเท้าหลายรอยที่ลบเลือนไปตามดินชื้น

“มีคนตามล่าเขามา”

“ยิ่งต้องรีบไปเจ้าค่ะ”

ซูเยว่หลันหันมองชิงเอ๋อร์

“ถ้าคนพวกนั้นย้อนกลับมาแล้วพบเรากับเขา พวกมันยิ่งไม่ปล่อยเรา”

ชิงเอ๋อร์อึ้ง

“เอ่อ...จริงเจ้าค่ะ”

“เพราะฉะนั้นมีทางเดียว”

“เจ้าค่ะ?”

“ช่วยเขาให้เร็วที่สุด แล้วพาออกไปจากตรงนี้”

ชิงเอ๋อร์ทำหน้าแทบร้องไห้

“คุณหนู เหตุใดทุกครั้งที่ท่านบอกว่ามีทางเดียว ทางนั้นมักเหนื่อยที่สุดเสมอ”

ซูเยว่หลันตอบเรียบ

“เพราะถ้าง่าย ข้าคงใช้เจ้าไปตั้งแต่แรกแล้ว”

ชิงเอ๋อร์อ้าปากค้าง ก่อนพึมพำเบา ๆ

“คุณหนูของข้านี่ใจร้ายจริง...” แต่ถึงปากจะบ่น นางก็รีบคุกเข่าลงตรวจดูรอบ ๆ ทันที

ซูเยว่หลันนั่งลงข้างชายแปลกหน้าโดยไม่ลังเล เมื่อเห็นเลือดไหลไม่หยุดจากแผลตรงสีข้างก็นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนฉีกชายผ้าด้านในแขนเสื้อตนเองออกเป็นแถบ

ชิงเอ๋อร์ตกใจ

“คุณหนู! นั่นชุดไว้ทุกข์นะเจ้าคะ”

“เสื้อผ้าซักใหม่ได้” ซูเยว่หลันตอบ

“แต่ถ้าคนตายแล้วซักไม่ได้”

ชิงเอ๋อร์เงียบกริบไปทันที ชายหนุ่มมองสตรีตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ แม้พิษไข้และเสียเลือดจะทำให้สติพร่าเลือน แต่เขายังเห็นชัดว่ามือนางมั่นคงกว่าหมอสนามหลายคนเสียอีก

ซูเยว่หลันห้ามเลือดอย่างรวดเร็ว ก่อนกล่าวโดยไม่เงยหน้า

“ถ้าไม่อยากตาย ก็อย่าขยับ”

ชายหนุ่มแค่นยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก

“เจ้าช่วยคนด้วยน้ำเสียงเช่นนี้หรือ”

ซูเยว่หลันมือไม่หยุด

“คนใกล้ตายมักเลือกฟังเนื้อหา ไม่เลือกฟังน้ำเสียง” คำตอบนั้นทำให้แม้แต่ชิงเอ๋อร์ยังหันมองคุณหนูของตนตาโต ส่วนชายแปลกหน้ากลับหลุดหัวเราะแผ่ว ๆ ซึ่งเกือบทำให้เลือดซึมออกมาอีก

ซูเยว่หลันเงยหน้าขึ้นมองทันที

“ข้าบอกแล้วว่าอย่าขยับ”

ชายหนุ่มจึงเลิกหัวเราะอย่างว่าง่าย แต่ดวงตากลับมีแววบางอย่างที่ต่างไปจากก่อนหน้า

ชิงเอ๋อร์ก้มลงเก็บดาบของเขาขึ้นมาดูพลางขมวดคิ้ว

“ดาบนี้ไม่ธรรมดา...คุณหนู คนผู้นี้มีที่มาน่าสงสัยจริง ๆ”

ซูเยว่หลันเหลือบมองเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่าชิงเอ๋อร์พูดไม่ผิด แต่ก็เพียงตอบว่า

“ยิ่งมีที่มาไม่ธรรมดา ยิ่งตายตรงนี้ไม่ได้”

“เหตุใดเจ้าคะ”

“ถ้าเขาตายตรงนี้ คนที่ไล่ฆ่าเขาอาจย้อนมาปิดปากพยานอย่างเรา”

ชิงเอ๋อร์นิ่งไปสองอึดใจ ก่อนพึมพำ

“เมื่อครู่ข้าคิดว่าคุณหนูใจดี ที่แท้ท่านยังคิดไกลถึงขั้นนี้แล้ว”

ซูเยว่หลันผูกผ้าพันแผลแน่นขึ้น ก่อนตอบเรียบ ๆ

“ข้าไม่ใจดี ข้าเพียงไม่อยากโง่”

ชายแปลกหน้าจ้องหน้านางอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายได้ยินถ้อยคำนี้แล้วน่าสนใจยิ่งนัก

เมื่อพันแผลชั่วคราวเสร็จ ซูเยว่หลันจึงถาม

“เดินไหวหรือไม่”

ชายหนุ่มนิ่งไปนิดหนึ่ง เหมือนประเมินร่างกายตนเอง ก่อนตอบ

“หากบอกว่าไหว เจ้าจะเชื่อหรือ”

“ไม่เชื่อ” คำตอบทันควันทำให้ชิงเอ๋อร์ต้องหันหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้ม

ชายหนุ่มเองก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เช่นนั้นเจ้าจะถามทำไม”

“ถามเพื่อยืนยันว่าเจ้าดื้อพอจะทำให้เราเหนื่อยแค่ไหน”

คราวนี้ชิงเอ๋อร์หลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ

“สมแล้วเจ้าค่ะ”