Mag-log inคนทั้งจวนรีบทำตามคำสั่ง ซูเยว่หลันช่วยประคองมารดาเข้าไปด้านใน ขณะเดินผ่านธรณีประตู นางเงยหน้ามองป้ายจวนซูที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ ป้ายเดิมจวนเดิม แต่ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
คืนนั้น จวนซูเต็มไปด้วยกลิ่นธูป ซูเจิ้นกั๋วและซูจิ้งเฉินถูกตั้งศพในโถงใหญ่ คนของตระกูล ทยอยกันมาคารวะ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะมาด้วยความจริงใจ บางคนพูดปลอบ บางคนถอนใจ แต่สายตาที่ลอบมองซูเยว่หลันกลับซ่อนความหมายไว้มากมาย
“น่าเสียดายจริง ๆ ตระกูลซูมีเพียงคุณหนูเยว่หลันคนเดียวแล้ว”
“จากนี้คงลำบากไม่น้อย...”
“หญิงล้วนทั้งจวน จะรับมือไหวหรือ” คำพูดกระซิบกระซาบเล็ดลอดมาตามลม ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่ไม่ไกล กัดฟันดังกรอด นางอยากพุ่งเข้าไปตบปากคนเหล่านั้นนัก แต่ซูเยว่หลันส่ายหน้าเบา ๆ
“ปล่อยพวกเขา”
ชิงเอ๋อร์ก้มหน้าลง
“ข้าได้ยินแล้วมันคันมือเจ้าค่ะ”
“เจ้าคันมือทั้งวันอยู่แล้ว”
สาวใช้คนสนิทเงยหน้าขึ้นทันที
“ข้าคันมือเป็นเวลาเจ้าค่ะ ตอนเห็นคนชั่วเท่านั้น”
ซูเยว่หลันเกือบยิ้มอีกครั้ง แต่สายตากลับหันไปเห็นมารดานั่งคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพด้วยท่าทางเหมือนถูกดูดวิญญาณออกจากร่างแล้ว รอยยิ้มที่ริมฝีปากจึงเลือนหายไป
นางเดินเข้าไปนั่งข้างซูฮูหยิน คุกเข่าลงพร้อมกันโดยไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่ง ซูฮูหยินจึงเอ่ยแผ่วเบา
“เยว่หลัน แม่ไร้ประโยชน์เหลือเกิน”
“ท่านแม่อย่าพูดเช่นนั้น”
“พ่อเจ้าอยู่ชายแดนก็มีเสาหลัก พี่ชายเจ้าอยู่จวนซูก็มีคนสืบทอด แต่ตอนนี้...” ซูฮูหยินเสียงสั่น
“ตอนนี้เหลือเพียงพวกเรา”
ซูเยว่หลันมองควันธูปที่ลอยขึ้นเหนือโลงศพ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท
“เหลือเพียงพวกเรา ก็ใช่ว่าจะยืนไม่ได้”
ซูฮูหยินหันมามองบุตรสาวคล้ายอยากพูดอะไรอีก แต่ฮูหยินเฒ่าซูเดินเข้ามาก่อน ผู้เฒ่านั่งลงฝั่งตรงข้าม หลับตาอยู่ชั่วอึดใจก่อนกล่าวว่า
“เยว่หลัน พรุ่งนี้คนในวังคงส่งคนมาถามเรื่องศพ”
“หลานทราบเจ้าค่ะ”
“ช่วงนี้เจ้าต้องระวังคำพูดทุกคำ ก้าวทุกก้าว” ผู้เฒ่าซูเปิดตาขึ้นช้า ๆ
“เวลาจวนหนึ่งอ่อนแอ คนที่อยากเหยียบซ้ำจะมีมากกว่าคนที่อยากช่วย” ซูเยว่หลันรับคำอย่างสงบ
“หลานจะจำไว้”
ฮูหยินเฒ่าซูจ้องหลานสาวอยู่พักหนึ่ง แววตาแข็งกร้าวอ่อนลงนิดเดียว
“เจ้าเหมือนพ่อเจ้ามากกว่าแม่เสียอีก” ซูฮูหยินน้ำตาไหลอีกครั้งเมื่อเอ่ยถึงสามี
ซูเยว่หลันจึงยื่นมือไปกุมมือมารดาเอาไว้ ขณะเดียวกันชิงเอ๋อร์ก็ย่องมานั่งเงียบ ๆ ด้านหลังนางอย่างรู้หน้าที่ ไม่พูดแทรกแม้แต่คำเดียว ภายในโถงใหญ่จมอยู่ในความเงียบงัน กระทั่งบ่าวเฝ้าประตูวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา แล้วคุกเข่าลงเสียงดัง
“ฮูหยินเฒ่า! ฮูหยิน! คุณหนู!” เขาหอบหายใจ
“มีคนจากวังมาขอรับ!” ทุกคนชะงัก ชิงเอ๋อร์ขมวดคิ้วก่อนใคร
“ดึกป่านนี้?” ฮูหยินเฒ่าซูจับไม้เท้าแน่นขึ้น
“ผู้ใดมา”
บ่าวผู้นั้นก้มหน้าลง
“เป็น...เป็นขันทีหลวงเจ้าค่ะ และ...มีราชโองการมาด้วย” คำว่า “ราชโองการ” ทำให้ทั้งโถงแข็งค้างไปครู่หนึ่ง
ซูฮูหยินหน้าซีด
“ในเวลาเช่นนี้ เหตุใดจึงมีราชโองการ...”
ชิงเอ๋อร์สบถในลำคอเบา ๆ อย่างลืมตัว
“ไม่มีเรื่องดีแน่”
ซูเยว่หลันลุกขึ้นช้า ๆ ชายแขนเสื้อสีขาวของนางไหวตามแรงลม ดวงตาคู่งามไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงความเย็นสงบ
“เชิญเข้ามาเถิด”
ไม่นานนัก ขันทีหลวงในชุดสีเข้มก็เดินนำคนของวังเข้ามาในโถงใหญ่ มือถือม้วนผ้าไหมเหลืองอร่าม รัศมีของวังหลวงในค่ำคืนแห่งการไว้ทุกข์ช่างดูแปลกแยกและเย็นชา ทุกคนในจวนซูคุกเข่าลงตามธรรมเนียม
ซูเยว่หลันคุกเข่าหน้าแถว ถัดไปคือฮูหยินเฒ่าซู ซูฮูหยิน และเหล่าบ่าวไพร่
ขันทีหลวงกวาดตามองรอบโถงอย่างรวดเร็ว สายตาหยุดที่โลงศพทั้งสองเพียงแวบหนึ่ง ก่อนคลี่ราชโองการออกแล้วประกาศเสียงสูง
“รับสั่งจากฮ่องเต้” ลมกลางคืนพัดเข้ามาในโถงใหญ่ เปลวเทียนไหววูบ
“บุตรสาวแม่ทัพซู ซูเยว่หลัน เป็นสตรีเพียบพร้อม กิริยางดงาม สมควรเป็นคู่ครองขุนนางฝ่ายบู๊ บัดนี้แม่ทัพหนุ่มหลี่เจิ้ง มีความดีความชอบ สมควรได้รับพระมหากรุณา จึงมีพระราชโองการประทานสมรส ให้ซูเยว่หลันเข้าพิธีแต่งงานกับหลี่เจิ้งในหนึ่งเดือนนับจากนี้ ห้ามขัดราชโองการ” เสียงประกาศยังดังต่อไป
แต่ซูฮูหยินกลับหน้าขาวราวกระดาษ นางแทบทรุดกับพื้น ชิงเอ๋อร์เองก็ตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ส่วนฮูหยินเฒ่าซูกำไม้เท้าแน่นจนสั่น
ซูเยว่หลันก้มศีรษะรับราชโองการโดยไม่ขยับแม้แต่น้อย ในวินาทีนั้น ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังกัดฟันแน่นเพียงใด บิดาและพี่ชายยังนอนอยู่ในโถงศพ กลิ่นธูปยังไม่ทันจาง แต่ราชโองการสมรสกลับมาถึงแล้ว
ขันทีหลวงม้วนผ้าไหมกลับก่อนเอ่ยเสียงอ่อนลงนิดหนึ่ง
“คุณหนูซู รับราชโองการเถิด”
ทั่วทั้งโถงเงียบกริบ ซูฮูหยินเงยหน้าขึ้นอย่างลนลาน
“ใต้เท้า! สามีและบุตรชายของข้าเพิ่ง”
“ท่านแม่” ซูเยว่หลันเอ่ยขัดเบา ๆ แต่เด็ดขาด
ซูฮูหยินหันมามองบุตรสาว น้ำตาเอ่อเต็มดวงตา
“เยว่หลัน...”
ชิงเอ๋อร์เองก็รีบกระซิบเสียงสั่น
“คุณหนู เรา...เราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ”
ซูเยว่หลันเงยหน้าขึ้นมองราชโองการในมือขันที ดวงตาของนางสงบนิ่งเสียจนคนจากวังยังต้องชะงัก
นางประคองตัวก้มศีรษะลงช้า ๆ แล้วกล่าวชัดถ้อยชัดคำ
“หม่อมฉัน ซูเยว่หลัน...รับราชโองการ”
ชิงเอ๋อร์สะอึกเฮือก ซูฮูหยินน้ำตาไหลพราก ฮูหยินเฒ่าซูหลับตาลงแน่น
ขันทีหลวงถอนหายใจคล้ายโล่งอก ก่อนส่งราชโองการให้นางแล้วกล่าวตามพิธี
“ขอคุณหนูเตรียมตัวให้พร้อม อีกหนึ่งเดือนจะมีคนจากจวนแม่ทัพมาหารือเรื่องพิธี” เมื่อคนของวังจากไปแล้ว โถงใหญ่ยังคงเงียบจนได้ยินเพียงเสียงเทียนลั่นเปรี๊ยะ
คนแรกที่ทนไม่ไหวคือชิงเอ๋อร์ นางแทบพุ่งขึ้นยืน
“พวกเขาทำกันเกินไปแล้ว! นายท่านกับคุณชายเพิ่งกลับมาแท้ ๆ ยังจะรีบจับคุณหนูแต่งออกอีกหรือ!”
“ชิงเอ๋อร์” ฮูหยินเฒ่าซูเรียกเสียงเข้ม
สาวใช้คนสนิทเม้มปากแน่น แต่ยังโกรธจนตาแดง ซูฮูหยินยกมือกุมอก
“เยว่หลัน แม่จะเข้าวัง แม่จะไปขอร้อง...”
“ไม่มีประโยชน์เจ้าค่ะ” ซูเยว่หลันตอบอย่างสงบ
“แต่”
“ราชโองการออกแล้ว” นางหันมามองมารดา
“ท่านแม่รู้ดีว่าหากขัด มีเพียงตระกูลซูทั้งจวนที่จะรับโทษ” ซูฮูหยินนิ่งไป นางย่อมรู้กฎข้อนี้ดี ฮูหยินเฒ่าซูค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาชรานั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง
สิบปีผ่านไป พระราชวังยังคงสง่างามเหมือนเดิม แต่บางสิ่งเปลี่ยนไป เด็กทารกตัวเล็กที่เคยร้องไห้ในอ้อมแขนของฮองเฮา ตอนนี้กลายเป็นเด็กชายวัยสิบปี องค์รัชทายาทเซียวอวี้ยามเช้าในตำหนักหงส์ฟ้า แสงแดดยามเช้าส่องผ่านสวนดอกเหมย ซูเยว่หลันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในศาลา ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่ข้าง ๆ เหมือนในอดีตแม้เวลาจะผ่านไป แต่นางยังเป็นสาวใช้คนสนิทที่สุดของฮองเฮาทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังขึ้น“เสด็จแม่!”เซียวอวี้วิ่งเข้ามา ซูเยว่หลันยิ้ม“อวี้เอ๋อร์”เด็กชายหยุดตรงหน้า“วันนี้อาจารย์ให้ข้ามาพักครึ่งวัน”ชิงเอ๋อร์หัวเราะ“องค์ชายหนีเรียนหรือเจ้าคะ”เซียวอวี้รีบตอบ“ข้าไม่ได้หนี!”ซูเยว่หลันลูบหัวลูกชาย“แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่”เซียวอวี้ยิ้ม“ข้ามาหาเสด็จแม่”ทันใดนั้น ขันทีประกาศ“ฝ่าบาทเสด็จ!”เซียวอวี้ทำหน้าเหนื่อย“เสด็จพ่อมาแล้ว”ซูเยว่หลันหัวเราะ เซียวเหยียนเดินเข้ามา แม้เวลาจะผ่านไปสิบปีแต่สายตาของเขาที่มองฮองเฮายังคงเหมือนเดิม“เยว่หลัน”เซียวอวี้ทำหน้ามุ่ย“เสด็จพ่อไม่เรียกหาข้าก่อนเลย”เซียวเหยียนตอบทันที“เพราะข้าเห็นเจ้าอยู่ทุกวัน แต่แม่ของเจ้า ข้าอยากเห็นตลอด”ชิงเอ๋อร์หัวเราะเบ
“ข้ากำลังเรียน”แต่ทันใดนั้น พระโอรสก็ร้องเสียงดังขึ้นอีก“แงงง!”เซียวเหยียนขมวดคิ้ว“ทำไมเขายังร้อง”ชิงเอ๋อร์ยิ้ม“บางทีเขาอยากให้ฝ่าบาทเดิน”เซียวเหยียนเลิกคิ้ว“เดิน?”“ใช่เจ้าค่ะ”ดังนั้น ฮ่องเต้แห่งใต้หล้า จึงเริ่มเดินไปเดินมาในตำหนัก อุ้มลูกชายไว้ในอ้อมแขนซูเยว่หลันมองภาพนั้น แล้วพูดเบา ๆ“ถ้าขุนนางเห็นภาพนี้”“คงตกใจ”เซียวเหยียนตอบทันที“ข้าไม่สน”เวลาผ่านไป หนึ่งชั่วยามผ่านไป พระโอรสยังไม่ยอมนอนชิงเอ๋อร์เริ่มง่วง ซูเยว่หลันก็เริ่มง่วง แต่เซียวเหยียนยังเดินไปมาอยู่ในห้อง ในที่สุด เสียงร้องก็ค่อย ๆ เงียบลงพระโอรสหลับในอ้อมแขนของเขา เซียวเหยียนหยุดเดิน แล้วมองลูกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางทารกลงในเปลเบา ๆซูเยว่หลันมองเขา แล้วกล่าว“ฝ่าบาททำได้ดี”เซียวเหยียนถอนหายใจ“การเลี้ยงเด็กยากกว่าสนามรบ”ซูเยว่หลันหัวเราะคืนดึก ตำหนักเงียบสงบ ซูเยว่หลันกำลังจะหลับ แต่ลืมตาขึ้นมา เห็นเซียวเหยียนยังนั่งอยู่ข้างเปล นางถามเบา ๆ“ฝ่าบาท ท่านยังไม่พักหรือ”เซียวเหยียนตอบ“ข้าจะเฝ้าเขา”ซูเยว่หลันยิ้ม“ฝ่าบาทดูเหมือนพ่อมือใหม่”เซียวเหยียนหันมามองนาง แล้วกล่าวเบา ๆ“ข้าไม่เคยคิดว่าชีวิตจะเป็น
เซียวเหยียนตอบ“เพราะเจ้ามีค่ากับข้าเสมอ”ซูเยว่หลันหยุดเดิน แล้วถามเบา ๆ“ถ้าวันหนึ่งข้าแก่ ไม่สวยเหมือนเดิม”เซียวเหยียนยิ้ม แล้วตอบทันที“ข้าก็แก่ไปกับเจ้า”ลมกลางคืนพัดผ่านสวน แสงโคมส่องเบา ๆ และในพระราชวังแห่งนี้ทุกคนรู้ดีว่า ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ของแผ่นดิน กลับแพ้ให้กับคนเพียงคนเดียว นั่นคือ ฮองเฮาของเขาคืนหนึ่งในพระราชวัง ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงมืดสนิท มีเพียงแสงดาวระยิบระยับภายในตำหนักหงส์ฟ้า กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย สาวใช้วิ่งเข้าออกไม่หยุด หมอหลวงยืนอยู่หน้าประตูเสียงของชิงเอ๋อร์ดังขึ้น“เร็วเข้า! เตรียมน้ำร้อน!” สาวใช้หลายคนรีบตอบ“เจ้าค่ะ!” เพราะในเวลานี้ ฮองเฮากำลังจะคลอดข่าวถึงฮ่องเต้ ในท้องพระโรง เซียวเหยียนกำลังอ่านฎีกา ขันทีหลวงรีบวิ่งเข้ามา“ฝ่าบาท!” เซียวเหยียนเงยหน้า“เกิดอะไร” ขันทีหลวงรีบคุกเข่า“ฮองเฮาทรงเจ็บครรภ์พ่ะย่ะค่ะ!”พู่กันในมือฮ่องเต้หยุดทันที“เมื่อไร”“เมื่อครู่พ่ะย่ะค่ะ”เซียวเหยียนลุกขึ้นทันที“ไปตำหนักหงส์ฟ้า”ขุนนางทั้งท้องพระโรงมองตาม เสนาบดีคนหนึ่งกระซิบ“ข้าไม่เคยเห็นฝ่าบาทรีบแบบนี้”หน้าตำหนักหงส์ฟ้า เมื่อเซียวเหยียนมาถึง เสียงของซูเยว่หลันดั
ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังแอบยิ้มตั้งแต่วันนั้น ทั้งตำหนักก็วุ่นวาย เซียวเหยียนสั่ง เพิ่มหมอหลวงสามคน เปลี่ยนพ่อครัวในวัง ตรวจอาหารทุกมื้อวันหนึ่ง ซูเยว่หลันมองหมอหลวงที่ยืนเรียงกัน แล้วถาม“ฝ่าบาท ข้าท้อง ไม่ได้ป่วย”เซียวเหยียนตอบทันที“แต่เจ้าคือฮองเฮา”ซูเยว่หลันหัวเราะ“ฝ่าบาทระวังเกินไปแล้ว”เซียวเหยียนส่ายหน้า แล้วกล่าวเบา ๆ“เพราะเจ้าสำคัญกับข้าที่สุด”ค่ำวันหนึ่ง ซูเยว่หลันเดินออกมาที่ระเบียง พระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่บนฟ้า นางยืนดูสวนเงียบ ๆ ทันใดนั้น ผ้าคลุมไหล่ก็ถูกคลุมลงบนบ่าของนางซูเยว่หลันหันกลับ เซียวเหยียนยืนอยู่ด้านหลัง“ฝ่าบาท” เซียวเหยียนกล่าว“หมอหลวงบอกว่า เจ้าไม่ควรยืนรับลมนาน”ซูเยว่หลันหัวเราะ“ข้าไม่ได้บอบบางขนาดนั้น”เซียวเหยียนเดินเข้ามา แล้ววางมือบนท้องของนางอีกครั้ง เสียงของเขาเบามาก“แต่ลูกของข้า บอบบาง”ซูเยว่หลันมองเขา แล้วถามเบา ๆ“ฝ่าบาทดีใจหรือ”เซียวเหยียนตอบทันที“มาก” เขามองนาง แล้วกล่าวต่อ“แต่สิ่งที่ข้าดีใจที่สุด ไม่ใช่ลูก”ซูเยว่หลันเลิกคิ้ว“แล้วอะไร”เซียวเหยียนยิ้ม“คือเจ้าปลอดภัย”ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านสวน แสงจันทร์ส่องลงบนตำหนัก และในค่ำคื
เซียวเหยียนตอบ“กลัวว่าเจ้าจะหนี”ซูเยว่หลันหัวเราะ“ตอนนี้ข้าจะหนีไปไหนได้”เซียวเหยียนมองนาง แววตาอ่อนลง“เยว่หลัน ครั้งหนึ่งข้าเคยปล่อยเจ้าไปแล้ว ไม่สิ ต้องบอกว่าครั้งหนึ่งข้าพลาดไป” เขาจับมือของนาง“ครั้งนี้ ข้าจะไม่พลาดอีก”ซูเยว่หลันยิ้มบาง ๆ และในคืนนั้น ฮ่องเต้ผู้เย็นชาของใต้หล้า กลับอ่อนโยนกับหญิงคนหนึ่งที่สุด“ข้าแค่กำลังคิด ว่าฝันหรือความจริง”ซูเยว่หลันเอ่ยถาม“พระองค์ไม่ได้ฝันเพคะ”“ใช่ เจ้ากลายเป็นฮองเฮาของข้าจริง ๆ”เขายื่นมือออกมา ใบหน้าของซูเยว่หลันปรากฏใต้แสงโคม ดวงตาของทั้งสองสบกันครู่หนึ่ง เซียวเหยียนถอนหายใจเบา ๆ“ข้าผ่านศึกมาหลายสนาม แต่ไม่เคยตื่นเต้นเท่านี้มาก่อน”ซูเยว่หลันเลิกคิ้ว“ฮ่องเต้แห่งใต้หล้ากลัวอะไร”เซียวเหยียนตอบทันที“กลัวว่าเจ้าจะหนี”ซูเยว่หลันหัวเราะ“ตอนนี้ข้าจะหนีไปไหนได้”เซียวเหยียนยิ้ม แล้วนั่งลงข้างนางเขามองซูเยว่หลันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวเบา ๆ“เยว่หลัน เจ้ารู้หรือไม่ ข้าเคยเสียใจเรื่องหนึ่งมากที่สุดในชีวิต”ซูเยว่หลันถาม“เรื่องอะไร”เซียวเหยียนตอบช้า ๆ“วันที่เจ้าถูกพระราชทานสมรสให้หลี่เจิ้ง”ซูเยว่หลันนิ่ง เขาพูดต่อ“ตอนนั้นข้ายัง
เรือนซูเยว่หลัน ในอีกฟากของเมือง ซูเยว่หลันกำลังดื่มชา ชิงเอ๋อร์รีบวิ่งเข้ามา“คุณหนู!”“จวนหลี่เกิดเรื่อง!”เยว่หลันถาม“อะไร”ชิงเอ๋อร์กล่าว“หลินอวี้หรงตาย”ซูเยว่หลันนิ่ง ชิงเอ๋อร์กล่าวต่อ“และแม่ทัพหลี่ถูกปลดแล้ว”ซูเยว่หลันยิ้มบาง แล้วกล่าวเบา ๆ“ในที่สุด”ชิงเอ๋อร์ถาม“คุณหนูไม่เสียใจแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”ซูเยว่หลันส่ายหัว แล้วตอบเรียบ“คนที่ทรยศข้า และคนที่หักหลังข้า ควรได้รับกรรมอย่างสาสม”ลมเย็นพัดผ่านเรือน และในคืนเดียวกัน จวนแม่ทัพหลี่ ก็กลายเป็นเพียงซากของอดีต ที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้อีกต่อไปฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา ต้นเหมยในเมืองหลวงกำลังออกดอกอีกครั้ง ในเรือนใหญ่ของตระกูลซู ซูเยว่หลันนั่งอยู่ใต้ศาลา ชิงเอ๋อร์กำลังรินชา“คุณหนูเจ้าคะ”ซูเยว่หลันเงยหน้า“อืม”“วันนี้ท่านดูอารมณ์ดี”ซูเยว่หลันยิ้มบาง ๆ“ข้าก็สบายดี”ชิงเอ๋อร์หัวเราะ“แน่นอนสิ ไม่มีแม่สามี ไม่มีสามีชั่ว ชีวิตดีขึ้นเยอะ”ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ทันใดนั้น สาวใช้วิ่งเข้ามา“คุณหนู! มีคนมาขอพบท่าน!”ซูเยว่หลันถาม“ใคร”สาวใช้ตอบ“แม่ทัพ…หลี่เจิ้ง”ชิงเอ๋อร์กลอกตา“ผีตามมาถึงบ้าน”หน้าประตูเรือน หลี่เจิ้งยืนอยู่หน้าประตู
ซูเยว่หลันลงจากรถ ตรวจดูตำแหน่งสุสานใหม่ที่กำลังเตรียมไว้ข้างหลุมของบรรพชนด้วยตนเอง นางถามรายละเอียดเรื่องหินจารึก เรื่องพิธี และเรื่องทหารที่คอยอารักขาอย่างละเอียดจนคนดูแลสุสานไม่กล้าพลาดแม้แต่น้อย ชิงเอ๋อร์ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล คอยสังเกตทุกทิศทางไม่ห่างกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นส
“คุณหนู ข้างนอกมีคนจากตระกูลโจวและตระกูลหยางมาคารวะศพขอรับ”ซูเยว่หลันพยักหน้า“จัดให้นั่งรอที่โถงหน้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”“ขอรับ”เมื่อบ่าวถอยออกไป ชิงเอ๋อร์กลับเบะปากทันที“ตระกูลโจวกับตระกูลหยางหรือเจ้าคะ ข้าว่าพวกเขาไม่ได้มาแค่คารวะศพหรอก”“แน่นอนว่าไม่ใช่” ซูเยว่หลันลุกขึ้นช้า ๆ พลางจัดแขนเสื้อส
“เยว่หลัน ย่าจะไม่บังคับเจ้า หากเจ้าไม่อยากแต่ง ต่อให้ต้องเอาชีวิตย่าเข้าแลก ย่าก็...”“ท่านย่า” ซูเยว่หลันคุกเข่าหันไปหาผู้เฒ่า“เพราะหลานเป็นคนตระกูลซู หลานจึงยิ่งต้องแต่ง”ชิงเอ๋อร์มองนางตาค้าง“คุณหนู!” ซูเยว่หลันก้มหน้าลงช้า ๆ สายตาทอดไปยังโลงศพของบิดาและพี่ชาย“ท่านพ่อกับพี่ใหญ่เพิ่งจากไป หาก
ลมหนาวพัดแรงเหนือทุ่งรบที่ยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นเลือด ธงศึกสีดำปักเอียงอยู่บนผืนดินชุ่มโคลน ม้าศึกไร้เจ้าของเดินวนอย่างสับสน เสียงคร่ำครวญของทหารบาดเจ็บดังแว่วมาจากไกล ๆ แต่เมื่อสายลมพัดผ่าน ทุกเสียงกลับจมหายไปเหลือเพียงความเงียบที่น่าหวาดหวั่นตรงกลางซากความพินาศนั้น ร่างในชุดไว้ทุกข์สีขาวยืนสงบนิ่งร







