3

“เยว่หลัน ย่าจะไม่บังคับเจ้า หากเจ้าไม่อยากแต่ง ต่อให้ต้องเอาชีวิตย่าเข้าแลก ย่าก็...”

“ท่านย่า” ซูเยว่หลันคุกเข่าหันไปหาผู้เฒ่า

“เพราะหลานเป็นคนตระกูลซู หลานจึงยิ่งต้องแต่ง”

ชิงเอ๋อร์มองนางตาค้าง

“คุณหนู!” ซูเยว่หลันก้มหน้าลงช้า ๆ สายตาทอดไปยังโลงศพของบิดาและพี่ชาย

“ท่านพ่อกับพี่ใหญ่เพิ่งจากไป หากหลานยังดื้อดึงขัดราชโองการอีก ตระกูลซูจะยิ่งลำบาก” นางเอ่ยทีละคำ

“ตอนนี้เราไม่มีสิทธิ์เลือกตามใจแล้ว” คำพูดนั้นทำให้แม้แต่ฮูหยินเฒ่าซูก็เงียบงัน เพราะมันเป็นความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าจะปฏิเสธ

ชิงเอ๋อร์คุกเข่าลงตรงหน้านาง น้ำตาไหลไม่หยุด

“แต่แม่ทัพหลี่ผู้นั้นข้าได้ยินมาว่ารูปงามก็จริง ทว่าหยิ่งยโสและมีหญิงชมชอบมากมาย เหตุใดคุณหนูของข้าต้อง”

ซูเยว่หลันยกมือแตะศีรษะนางเบา ๆ เป็นเชิงปลอบ

“ก็เพราะเป็นราชโองการ”

“ราชโองการก็ไม่น่ารังแกคนถึงเพียงนี้สิเจ้าคะ”

“ชิงเอ๋อร์”

“เจ้าคะ...”

“ช่วยข้าอีกครั้ง”

สาวใช้คนสนิทเงยหน้าขึ้นทันที

“คุณหนูสั่งมาเถิด” ซูเยว่หลันมองไปยังโลงศพทั้งสอง ก่อนตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ดูแลท่านแม่และท่านย่าให้ดี” ชิงเอ๋อร์เม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้าแรง ๆ

“เจ้าค่ะ”

ครู่ต่อมา ฮูหยินเฒ่าซูจึงเอ่ยเสียงแหบพร่า

“เยว่หลัน”

“เจ้าคะ ท่านย่า”

“เจ้าเสียใจหรือไม่” คำถามนั้นทำให้ทั่วทั้งโถงเงียบลงอีกครั้ง ซูเยว่หลันมองควันธูปที่ลอยขึ้นเป็นสายบาง ๆ แล้วตอบโดยไม่ลังเล

“เสียใจเจ้าค่ะ”

ซูฮูหยินหลั่งน้ำตาอีก ชิงเอ๋อร์กำชายแขนเสื้อแน่น แต่ซูเยว่หลันยังพูดต่อ

“เสียใจที่วันนี้ต้องคุกเข่ารับราชโองการ ทั้งที่ควรคุกเข่าไว้ทุกข์ให้ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ให้สมเกียรติกว่านี้”

“เสียใจที่คนในวังเห็นตระกูลซูอ่อนแอ จึงรีบส่งราชโองการมา และเสียใจ...” นางหยุดไปนิดหนึ่ง

“ที่ต่อให้หลานไม่พอใจ ก็ยังต้องยิ้มรับมัน”

ทุกคำราบเรียบ แต่กลับกระแทกใจคนฟังจนเจ็บหนึบ ฮูหยินเฒ่าซูหลับตาลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากหางตาโดยที่เจ้าตัวไม่ยอมยกมือขึ้นเช็ด

“เจ้าเป็นหลานของย่าจริง ๆ”

ซูเยว่หลันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ชุดไว้ทุกข์สีขาวของนางสะท้อนแสงเทียนจนดูเย็นเยียบ แต่แผ่นหลังกลับตรงแน่ว ไม่มีท่าทีคล้ายคนกำลังจะพังลงสักนิด

นางหันไปมองโลงศพบิดาและพี่ชายเป็นครั้งสุดท้ายของคืนนี้ ก่อนกล่าวเสียงเบา ทว่าชัดเจนจนทุกคนได้ยิน

“ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป จวนซูจะไว้ทุกข์ตามธรรมเนียม ส่วนเรื่องสมรส...ข้าจะจัดการเอง”

ชิงเอ๋อร์เงยหน้ามองคุณหนูของตนอย่างตาค้าง ซูฮูหยินเองก็ชะงักไป มีเพียงฮูหยินเฒ่าซูที่มองหลานสาวอยู่นาน แล้วพยักหน้าเบา ๆ อย่างคนที่เข้าใจอะไรบางอย่าง

ลมกลางคืนพัดเข้ามาอีกระลอก เปลวเทียนสั่นไหว เงาของซูเยว่หลันทอดยาวบนพื้นหินเย็นเฉียบ ราวกับแม้คืนนี้ทั้งจวนจะเต็มไปด้วยความสูญเสีย แต่เงานั้นกลับยืนหยัดไม่ยอมล้ม นางเพิ่งสูญเสียบิดาและพี่ชายในวันเดียว และในวันเดียวกันนั้นเอง ราชโองการสมรสก็ถูกส่งมาถึงจวนซู ประตูชะตากรรมอีกบานได้เปิดออกแล้วโดยที่ซูเยว่หลันไม่มีสิทธิ์เลือกปิดมัน

หลังราชโองการสมรสมาถึงจวนซู บรรยากาศทั้งจวนก็ยิ่งเงียบงันกว่าเดิม หากก่อนหน้านี้ความเศร้าโศกเป็นเหมือนหมอกหนาหนักที่ปกคลุมเรือนใหญ่ทั้งเรือน

หลังจากนั้นมันกลับกลายเป็นแรงกดทับที่มองไม่เห็นแต่ทำให้ทุกคนหายใจลำบากขึ้นทุกขณะ

โถงใหญ่ยังคงตั้งศพของซูเจิ้นกั๋วและซูจิ้งเฉินไว้อย่างสมเกียรติ ผ้าขาวและแสงเทียนส่องให้เงาของผู้คุกเข่าไว้ทุกข์ทอดยาวไปทั่วพื้นหินเย็นเฉียบ กลิ่นธูปไม่เคยจางหายตลอดทั้งวันทั้งคืน แต่ต่อให้จวนซูยังอยู่ในช่วงโศกเศร้า งานที่ต้องทำก็ยังมีมากมาย

ตั้งแต่พิธีรับศพ การเชิญพระมาสวด การเตรียมสุสาน ไปจนถึงการรับแขกที่ทยอยมาแสดงความเสียใจ

หลายเรื่องที่แต่ก่อน ซูเจิ้นกั๋วหรือซูจิ้งเฉินจะเป็นผู้ตัดสินใจ บัดนี้กลับตกอยู่ในมือของสตรีเพียงสามคนในจวน ฮูหยินเฒ่าซูประคองจวนด้วยประสบการณ์

ซูฮูหยินผู้เป็นมารดาพยายามฝืนลุกขึ้นมาจัดการเรื่องภายใน

ส่วนซูเยว่หลัน กลับเป็นคนที่รับภาระหนักที่สุดโดยไม่เอ่ยปากบ่นแม้เพียงคำเดียว

ยามเช้าวันที่สามหลังรับศพกลับจวน แสงอ่อนสีเทาส่องลอดผ่านหน้าต่างกระดาษเข้ามาในห้องหนังสือเล็กด้านข้างเรือนหลัก

ซูเยว่หลันนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้แดง มีสมุดบัญชี รายการพิธี และแผ่นรายชื่อแขกวางเรียงอยู่เต็มโต๊ะ ใบหน้างามซีดลงเพราะพักผ่อนไม่พอ แต่แววตากลับนิ่งกว่าทุกวัน

ชิงเอ๋อร์ถือถาดชาเดินเข้ามา เมื่อเห็นกองเอกสารบนโต๊ะก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง

“คุณหนูเจ้าคะ...” นางวางถาดลงเบา ๆ

“เมื่อคืนท่านแทบไม่ได้นอนเลยนะเจ้าคะ”

ซูเยว่หลันไม่เงยหน้าขึ้น

“หนึ่งยามได้กระมัง”

“หนึ่งยาม” ชิงเอ๋อร์ขึ้นเสียงทันที

“อย่างนั้นจะเรียกว่านอนหรือเจ้าคะ เรียกว่าเผลอหลับยังดูดีมากกว่า!”

ซูเยว่หลันวางพู่กันลงชั่วครู่แล้วมองสาวใช้คนสนิท

“ถ้าเจ้ามัวแต่โวยวาย ข้าจะไม่ได้นอนแม้แต่หนึ่งยาม” ชิงเอ๋อร์อ้าปากค้าง

“คุณหนู ข้าขอโทษเจ้าคะ แต่ข้าเป็นห่วงคุณหนูนี่เจ้าคะ”

“ข้ารู้” ซูเยว่หลันตอบเรียบ

“ข้าจึงยังให้เจ้ายืนอยู่ตรงนี้”

ชิงเอ๋อร์พ่นลมหายใจฟึดฟัด แต่สุดท้ายก็ยื่นถ้วยชาให้นางอย่างอ่อนแรง

“ดื่มก่อนเถิดเจ้าค่ะ ถ้าท่านล้มไปอีกคน ข้าคงต้องแบกทั้งจวนไว้คนเดียว”

ซูเยว่หลันรับถ้วยชาไปจิบเล็กน้อยแล้วตอบนิ่ง ๆ

“อย่างเจ้าแบกได้แต่ปาก”

“แบกดาบได้ด้วยเจ้าค่ะ” ชิงเอ๋อร์รีบแก้

“ถ้าคุณหนูอนุญาต ข้าจะไปฟันคนที่นอกประตูจวนให้หมดเลย”

ซูเยว่หลันเลิกคิ้ว

“คนไหน”

ชิงเอ๋อร์ขยับเข้าใกล้แล้วลดเสียง

“คนพวกนั้นที่มางานศพแต่สายตาเหมือนมาชั่งน้ำหนักว่าจวนซูจะล้มเมื่อไรเจ้าค่ะ ข้าเห็นแล้วคันมือ”

คราวนี้ซูเยว่หลันยอมวางถ้วยชาแล้วมองหน้าสาวใช้ตรง ๆ

“ถ้าเจ้าฟันพวกเขาหมดจริง ๆ ทางการก็มาชั่งน้ำหนักจวนซูเร็วกว่าเดิม”

ชิงเอ๋อร์เม้มปาก

“เช่นนั้นข้าจะฟันแต่คนละเบา ๆ”

“เบาของเจ้า หมายถึงนอนสามเดือนกระมัง”

สาวใช้คนสนิทกะพริบตาปริบ ๆ แล้วหลุดหัวเราะออกมาในที่สุด ห้องเล็ก ๆ ที่อึมครึมอยู่หลายวันจึงคล้ายมีลมเบาพัดผ่าน แต่เพียงไม่นาน บ่าวในเรือนก็เดินเข้ามาคุกเข่ารายงาน