บททั้งหมดของ BAD STORIES หมอมาเฟีย | NC20+ |: บทที่ 21 - บทที่ 30

ฉันใช้เวลาล้างตัวแบบลวกๆ เพียงไม่กี่นาทีก่อนจะออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูพันกายผืนเดียว ยืนชั่งใจอยู่นานก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้าห้องแต่งตัวของเขา แล้วคว้าเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งออกมาสวมกันไว้ก่อน ฉันยืนมองสภาพตัวเองที่ยังคงมีร่องรอยของรอยฟันทั้งเนินอกและไหล่บางแล้วอดที่จะนึกโมโหขึ้นมาอีกไม่ได้ คนอะไรซาดิสม์มากทำร้ายจิตใจไม่พอยังจะมาทำรอยน่ารังเกียจพวกนี้ไว้อีก ตัดสินใจหันหลังให้กับเงาตัวเอง แล้วค่อยก้าวเดินออกมาช้าๆ หย่อนสะโพกลงบนขอบเตียงกว้างเบาๆ เพราะยังรู้สึกแสบบริเวณตรงนั้นอยู่ไม่น้อย ความมืดเริ่มเข้ามาครอบคลุมห้องนอนกว้างแล้วแต่ฉันยังคงนั่งมองดวงตะวันที่มีเพียงแสงปลายสุดท้ายผ่านพ้นออกมาเงียบๆ คนเดียว คิดอยากจะย้อนเวลากลับไปเมื่อวานนั้น วันที่เจอกับผู้ชายใจร้ายใจดำอำมหิตครั้งแรก หากฉันรู้ว่าจะเจอกับอะไรแบบนี้ฉันจะไม่เดินเข้าไปในซอยนั้นเลย จะห้ามใจตัวเองไว้แล้วเดินออกมาไม่แม้แต่จะเฉียดไปด้วยซ้ำแกรก~เสียงประตูเปิดดังขึ้นแต่ฉันไม่ได้สนใจอะไร รู้อยู่แล้วว่าคนที่เปิดเข้ามาเป็นใครหากไม่ใช่เขาคนนั้น ลีโอนาร์โด"จะนั่งเป็นนางเอกเอ็มวีไปถึงไหน ตื่นแล้วก็กลับไปรำคาญตา"เสียงนิ่งเรียบดังขึ้น แต่อะไ

"เชิญครับ"ฉันมองใบหน้านิ่งนั้นด้วยใจที่เริ่มหวาดหวั่น ใจเต้นแรงจนหายใจติดขัด เขาอยากจะเจอฉันอะไรนักหนาเพิ่งเจอเมื่อวานวันนี้ก็อยากอีก... คนบ้ากาม!"..."ฉันจำใจต้องเดินไปยังประตูลิฟต์ที่เพิ่งปิดได้ไม่ถึงสิบนาที ใจหวั่นกลัวจะมีคนเห็นอยากหันหลังกลับไปมองพยาบาลสองนางที่นั่งอยู่ด้านในเคาน์เตอร์แต่ใจก็แข็งไม่พอ กลัวว่าหากหันกลับไปแล้วเจอกับสายตาสงสัยทั้งสองคู่ที่มองมาแล้วจะทำยังไง แค่คิดก็ไม่มีหน้าสู้กลับออกมาแล้วติ้ง~เสียงแจ้งเตือนประตูลิฟต์เปิดออกทำให้ฉันที่ยืนนิ่งอยู่ในช่องคับแคบของตัวลิฟต์คนเดียวเงยใบหน้าขึ้นมองเลขชั้นที่มา ถอนหายใจออกพรืดยาวเมื่อเห็นเป็นเลขที่ไม่ใช่ห้องพักส่วนตัวของเขา คิดดีเข้าข้างตัวเองไว้ว่าเขาคงจะเรียกมาเพราะอยากคุยเรื่องงาน มั้งนะ!ก๊อก~ก๊อกฉันเดินมาเคาะประตูที่คุณเซนเคยมาส่งแล้วกลั้นหายใจรอเสียงตอบรับจากด้านใน รอไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำเสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้น นี่ฉันคงไม่คิดไปเองหรอกนะว่าเขารอฉันอยู่ แล้วคงไม่ใช่รอเพื่อจะทำเรื่องแบบนั้นอีกนะ หากเขาคิดจะทำจริงฉันตายแน่ แค่นี้ยังระบมช้ำไม่หายเลยแกรก~"จะยืนอีกนานไหม""..."เขาคงจะเห็นฉันไม่เปิดประตูเข้าไปซะที

รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทในลานจอดรถส่วนตัวของคอนโดหรูใจกลางเมือง ที่มีเพียงคนในระดับสูงเท่านั้นที่จะสามารถเข้ามามีชื่ออยู่ที่นี่ได้ นอกจากชื่อเสียงอำนาจในวงสังคมและเงินทองแล้วก็มีอีกสิ่งหนึ่งที่สามารถทำให้คนผู้นั้นเข้ามามีชื่อที่นี่ได้นั่นคือ อำนาจมืด ผู้ที่กุมอำนาจมืดได้ไม่ต่างจากมัจจุราชที่สั่งการฆ่าปลิดชีวิตคนได้อย่างง่ายดายโดยที่กฎหมายเองก็ยังไม่สามารถใช้กับพวกเขาได้ คอนโดหรูมีเพียงสามสิบสองชั้นและแต่ละชั้นจะมีเจ้าของเพียงคนเดียวและห้องเดียว ลีโอเป็นหนึ่งในลูกค้าของผู้ก่อตั้งคอนโดหรูนี้ เขาเพียงอยากใช้ชื่อในอีกหนึ่งมุมเพื่อเป็นทางให้กับอาชีพในมุมสว่าง ส่วนในมุมมืดมีเพียงคนในความมืดเท่านั้นที่รู้ดีว่าเขานั้นมีอำนาจมากมายไม่ต่างจากอีกมุมหนึ่งเลยเขาซื้อชั้นคอนโดหรูทั้งหมดสามชั้นบนสุดของตัวตึก เพราะด้วยความที่ไม่ชอบให้ผู้คนวุ่นวายกับของของตัวเอง ผู้ก่อตั้งคอนโดหรูนี้จึงได้สร้างลิฟต์ส่วนตัวที่ใช้ได้เพียงกับบัตร 'แม็คคิงส์ตัน' เท่านั้น เพื่อเป็นของกำนัลทางธุรกิจกับเขาคราวแรกเขาไม่ได้สนใจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์หรืออยากจะเรียนรู้เกี่ยวกับด้านนี้สักเท่าไหร่ แต่เพราะเห็นว่ายังมีประโยชน์

"กรี๊ด!!"เสียงกรีดร้องดังลั่นห้องหลังจากคนด้านบนผละตัวออกแล้วกระแทกแก่นกายใหญ่เข้ามาทีเดียวจนสุดความยาว ความรุนแรงที่ได้รับทำให้สติที่กระเจิงเกิดการกระตุก มือเล็กจิกเล็บลงบนไหล่กว้างจนได้เลือด"คุณ... หนูเจ็บ..""ตั้งใจ!"ลีโอตอบกลับเสียงเย็นชา ดันแก่นกายออกห่างจนเกือบจะสุดทางก่อนจะกระแทกความใหญ่โตเข้ามารุนแรงหนักหน่วงอีกครั้ง จนร่างเล็กโยกคลอนตามแรงกระแทก"อ๊า อ๊า อ๊า"เสียงหวานครางเสียงหลง แอ่นหน้าอกใหญ่ขึ้นรับจมูกโด่งหลังจากอารมณ์กระสันอยากเริ่มกลับเข้ามาอีกครั้ง เธอจับขยุ้มศีรษะหนาเล่นเบาๆ บิดใบหน้าด้วยความเสียวซ่านเกินจะต้าน"อ่าส์..""อื้มส์.. หนู.. อยาก.. จูบ"เธอดันตัวลุกขึ้นกอดรัดร่างแกร่งไว้ ตะโบมใบหน้าลงหมายจะจูบกลีบปากเรียวบางแต่เขากลับตวัดสายตาขึ้นมาจ้องมองเธอด้วยความดุดันจนเธอชะงัก สะโพกสอบกระแทกแก่นกายสอดเสียดสีจนกลีบกุหลาบอวบอูมเปล่งบานเข้าออกตามจังหวะ สายบัวละใบหน้าออกจากที่หมาย โน้มลงซบไหล่กว้างกอดรัดลำคอหนาไว้แน่น ร่อนสะโพกเข้าหาแก่นกายใหญ่อย่างลืมตัว "อ๊า อื้มส์.. ละ.. ลี..""อย่าเรียกชื่อฉัน!"ลีโอดันร่างเล็กออกห่าง ตวาดเสียงดุดันอย่างไม่สบอารมณ์ เขาไม่ชอบให้เร

"หยุดคำพูดเธอในตอนที่ฉันยังนิ่ง เพราะหากเธอลามปามฉันอีกครั้งเธอได้ตายคาXวยฉันแน่"ลีโอหรี่ดวงตาลงมองใบหน้านวลด้วยสายตาราบเรียบ เดินเข้าใกล้ประชิดตัวจนเธอเผลอถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ จนหมดหนทางหนีแผ่นหลังชิดติดกำแพงสูง ยกสองมือขึ้นผลักดันอกกว้างไว้ให้ออกห่างแต่กลับถูกเขาจับข้อมือเล็กกดลงแนบลำตัวบางแล้วบีบแรงจนเธอต้องเหนี่ยวหน้าด้วยความเจ็บ"คะ.. คุณจะทำอะไร อ๊ะ!""อย่ามาอ่อยฉัน เพราะฉันไม่ใช่คนที่จะหลงอะไรง่ายๆ โดยเฉพาะผู้หญิงแบบเธอ หากทำฉันรำคาญมากเข้าฉันอาจจะเปลี่ยนใจจากเก็บเธอไว้เป็นของเล่นชั่วคราวเป็น.. ฆ่าฝังดินทำลายหลักฐานทิ้งซะ""อึก!""อย่าให้ฉันหมดความอดทน"ดวงตากลมสั่นระริกมองใบหน้าคมคายนิ่งเรียบด้วยความหวาดกลัว เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่เกิดมาอาภัพ ชะตาไม่ดีต้องพบเจอกับปีศาจในร่างเทพบุตร ไม่พอยังถูกเขาข่มขู่จนยากจะวางตัวถูก บางครั้งเหมือนจะพอใจแต่บางครั้งก็เดาอารมณ์ยาก แค่ไม่กี่วินาทีเขาก็กลับกลอกเป็นอีกคนได้อยากรวดเร็วจนเธอตามไม่ทันลีโอมองผ่านดวงตากลมไป เขาปล่อยมือออกจากข้อมือเล็ก จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา แสยะยิ้มมุมปากอย่างเลือดเย็นเพื่อข่มขู่ให้เธอเลิกต่อต้านท