BAD STORIES หมอมาเฟีย | NC20+ |

"ปู่อยู่โซนไหนคะเนี่ย"

'ถึงแล้วเหรอ เดี๋ยวพี่ออกไปรับตอนนี้อยู่ไหน'

"หนู.. อยู่หน้าบาร์เทนเดอร์โซนบีค่ะ"

'โอเค เดี๋ยวพี่ไปรับรออยู่นั่นแหละ'

มือเล็กจัดการเก็บเครื่องมือสื่อสารกลับลงในกระเป๋าสะพายข้าง 

สายบัว มองเหล่านักท่องราตรีที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกลางฟลอร์อย่างไม่มีใครยอมใครด้วยแววตานิ่ง แสงไฟหลากหลายที่ส่องกระทบลงมาเหมือนแสงเงาสะท้อนจากกระจก เสียงเพลงที่ดีเจบนเวทีเปิดดังจนเธอต้องใจกระตุกทุกครั้ง

ฟันคมกัดริมฝีปากล่างที่เคลือบลิปสติกสีหวานไว้อย่างชั่งใจ เธอไม่ชอบอะไรที่เสียงดังอย่างนี้เลยสักนิด หากไม่ใช่เพราะงานเลี้ยงปู่รหัสที่เจ้าตัวระบุว่าต้องเป็นที่นี่เท่านั้น เธอสัญญาเลยว่าเธอจะไม่ขอก้าวเข้ามาใกล้ที่นี่เลยสักครึ่งก้าว

ดวงตากลมเบือนออกจากฟลอร์หันมองรอบกาย มือเล็กยกขึ้นมาลูบไล้แขนเรียวแผ่วเบาเพราะความเย็นที่ปะทะเข้ามา เสื้อเกาะอกตัวเล็กถูกสวมทับด้วยเสื้อผ้ามุ้งผืนบางปล่อยชายลอยออกนอกกระโปรงยีนส์สีซีดตัวเล็กที่สั้นเลยเข่าขึ้นมาเป็นคืบ ผมดัดลอนสีดำวาวถูกรวบต่ำไว้กลางหลัง ช่วยขลับใบหน้าหวานให้ดูโดดเด่นขึ้น 

สายบัวกระชับกระเป๋าสะพายข้างด้วยความประหม่าเมื่อเผลอไปสบตาเข้ากับสายตาโลมเลียที่จ้องมองเธออย่างเปิดเผย ใบหน้าหวานก้มลงเล็กน้อยนึกหวั่นใจกลัวขึ้นมา อธิษฐานขอให้ปู่รหัสเธอมาเร็วเข้า และดูเหมือนคำอธิษฐานของเธอจะได้ผลเมื่อมือหนาของใครบางคนเข้ามากอดรัดลำคอระหงเข้าหาอกแกร่ง พร้อมกับเสียงเรียกที่คุ้นหู

"มายืนทำอะไรตรงนี้ ไม่กลัวรึไง"

"พี่ไทม์"

"ทำหน้าเอ๋ออยู่ได้ ไป!"

เสียงเข้มดังขึ้นก่อนจะลากคอหญิงสาวร่างเล็กให้ออกเดินตาม เขายังคงบ่นพึมพำอยู่ลำพังโดยที่เธอเองก็ฟังไม่ได้ศัพท์ เพราะเสียงเพลงที่ดังมาก และผู้คนที่บดเบียดกันทำให้ต้องคอยหลบตลอดเวลา

"บัว ไทม์ พี่กำลังจะไปหาเลย แล้วนี่มาด้วยกันได้ไง"

"รอให้ไปหาเองคงต้องหามกลับกันทั้งหมดนี่แล้ว"

ยังไม่ทันที่สายบัวจะได้ตอบกลับปู่รหัสที่หน้าตื่นเพราะเจอเธอก่อนที่เขาจะไปรับหน้าบาร์เทนเดอร์ที่เธอแจ้งไว้ คนข้างๆ ที่ยังคงยืนล้วงกระเป๋ากอดคอเธอไว้ก็เอ่ยขึ้นมาก่อน

ปอนมองหน้าน้องรหัสด้วยความงุนงง ก่อนจะหันกลับมามองหลานรหัสที่ยืนยิ้มแห้งส่งให้อีกครั้ง

"มีอะไร เกิดอะไรขึ้น"

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรเลยค่ะปู่ ใช่ไหมคะพี่ไทม์"

ข้อศอกเล็กกระทุ้งเร่งเร้าให้คนด้านข้างตอบ ไทม์หันกลับมาจ้องคนตัวเล็กด้วยสายตาดุ พร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบท้องแกร่งที่โดนศอกเล็กกระทุ้งใส่

"ไทม์!"

"เออ.. ไม่มีไรหรอก แค่เกือบมี"

"อะไรคือเกือบมี" 

"เปล่าหรอกค่ะปู่ แค่มีคนมองหนูเองแต่พี่ไทม์ก็มาซะก่อนเลยไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับไปนั่งที่โต๊ะเถอะค่ะเดี๋ยวจะหมดสนุกเอาซะเปล่า"

สายบัวยกแขนแกร่งที่พาดลำคอเล็กออก ก่อนจะจับข้อแขนหนาของปู่รหัสให้กลับไปยังโต๊ะที่จองไว้โดยที่ปอนเองก็ได้แต่มองหน้าน้องรหัสกับหลานรหัสสลับไปมา

ไทม์ดันลิ้นกับกระพุ้งแก้ม ยกมือเท้าเอวแล้วเดินตามทั้งสองไปเงียบๆ

"บัว แกมาสายนะ"

"เอาน่าไหนๆ ก็มาถึงแล้วจะบ่นเป็นยายไปทำไม"

สายบัวปล่อยแขนหนาออก เดินไปหย่อนกายนั่งลงข้างเพื่อนสนิทอย่างนาเดียที่มาถึงก่อนหน้าแล้ว เธอหันไปทักทายยายรหัสของเพื่อนตามด้วยพี่รหัสที่นั่งถัดมา

"สรุปไม่มีไรแน่นะ"

ปอนที่นั่งลงข้างแฟนสาวเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ตาคมมองจ้องหลานรหัสกับน้องรหัสอย่างจับผิด

"ไม่มีจริงๆ ค่ะปู่ ทำไมคะไม่ไว้ใจหนูหรือไง"

"อืม.. ไม่มีก็ไม่มี แต่ถ้ามีใครรังแกรีบบอกเลยเดี๋ยวจะจัดการให้"

"ค่ะ" เธอรับคำมั่นเหมาะก่อนจะหันไปแสยะยิ้มให้พี่รหัสที่มาหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ กัน 

ไทม์เมินสายตาดุที่คล้ายจะน่ารักของน้องรหัส ยกแก้วคริสตัลบรรจุน้ำสีอำพันด้านในขึ้นดื่ม 

แก้วน้ำพั้นซ์สีสวยถูกเลื่อนเข้ามาวางด้านหน้าด้วยฝีมือพี่รหัสหน้านิ่งที่จ้องมองมาเงียบๆ สายบัวยิ้มขอบคุณก่อนจะยกแก้วน้ำพั้นซ์ขึ้นจิบเบาๆ เธอไม่ค่อยอยากจะลิ้มลองของมึนเมาสักเท่าไหร่ เพราะรู้ว่าตัวเองคออ่อนแค่ไหน แต่มาในสถานที่แบบนี้ก็คงต้องจิบไว้เล็กน้อยเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจคนเลี้ยง แต่ก็ยังคงมีพี่รหัสและปู่รหัสที่เฝ้ามองห่างๆ อย่างห่วงใย

"อีกสองอาทิตย์ก็ต้องหาฝึกประสบการณ์ในสถานที่จริงแล้ว แล้วบัวหาที่ฝึกได้รึยัง"

"ไม่ต้องห่วงค่ะพี่แก้ว หนูกับนาเดียไม่แยกจากกันหรอกค่ะ เพราะหนูกลัวยัยนาเดียจะร้องไห้เพราะทนคิดถึงไม่ไหว"

"ย๊ะ! แม่สายบัว ใครกันที่จะร้องไห้ ฉันคนหนึ่งล่ะที่จะไม่ร้อง"

"หื้ม~ จริงหยอ แล้วใครนะที่บอกจะไม่ยอมไปฝึกคนเดียวหากไม่มีบัวไปด้วย"

"ยัยกวนประสาท อย่ามาอ้อนฉันนะขนลุก"

สายบัวเมินถ้อยคำและท่าทางของเพื่อน เธอส่งยิ้มบางๆให้ยายรหัสของนาเดียก่อนจะกลับมานั่งตัวตรงในที่ของตัวเอง

"มีอะไรให้ช่วยบอกพี่ได้นะ ยังไงซะก็เป็นหลานรหัสปอน ทั้งยังเป็นเพื่อนเดียอีก"

"ขอบคุณค่ะพี่แก้ว นี่ถ้าหนูไม่ได้พี่ปอนเป็นปู่รหัสนะคะหนูจะแย่งยายรหัสของนาเดียมาเป็นของตัวเองเลยค่ะ คนอะไรไม่รู้ทั้งสวยทั้งเก่งแถมยังใจดีอีกด้วย จริงไหมคะปู่"

"เราก็พูดเกินไป"

แก้วก้มใบหน้าลง สองพวงแก้มแดงเพราะคำเยินยอของหลานรหัสแฟนหนุ่ม ครั้นหันมองตามความรู้สึกที่ถูกจ้องมองมาก็ต้องหลุบตาลงอีกครั้งเพราะรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อนั้น มือเล็กแสร้งยกแก้วด้านหน้าขึ้นจิบแก้เขินไปพลางๆ

"เลิกมองเถอะเฮีย สงสารคนไม่มีคู่บ้างสิวะ"

"เออ! แม่งจ้องจนมดขึ้นเต็มโต๊ะแล้วไหมวะ"

ไทม์วางแก้วในมือลงเอ่ยแซวเสียงดัง ล้มตัวลงพนักพิงหลังพาดแขนยาวไปด้านหลังคนตัวเล็ก จ้องมองพี่รหัสด้วยสายตาล้อเลียน ต่อด้วยเสียงเข้มของเพื่อนสนิทที่นั่งเงียบมานานเพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเยอะพอสมควร

สายบัวหัวเราะคิกคักกับนาเดียสองคน ส่งแววตาล้อเลียนปู่รหัสกับแฟนสาวอย่างไม่คิดปิด

จังหวะความมืดของแสงไฟดับลง เสียงเพลงที่ถูกกดเพื่อเปลี่ยนเพลงก็ดับลงเช่นกัน ดวงตากลมโตเผลอมองขึ้นไปยังด้านบนที่ยังคงมีแสงสลัวของไฟดวงเล็กตามทางเดินลงมา 

โซนวีไอพีที่ต้องจองล่วงหน้า ปรากฏร่างของชายชุดดำหลายสิบคนที่ก้าวเดินขึ้นไปด้านบน ในจังหวะการก้าวเดินไม่รู้เพราะบังเอิญหรืออะไรดลใจ หนึ่งในชายชุดดำที่เดินอยู่โดดจากคนอื่น ซึ่งถูกเว้นระยะไว้พอประมาณ 

ดวงตาคมเรียวปรายลงมองมายังด้านล่างซึ่งมีสายตาหลายคู่จับจ้องมองอยู่ ใบหน้าคมคายฉบับยุโรปนิ่งเรียบจนกลายเป็นเย็นชา เขาหันมาหยุดสบกับดวงตากลมที่จ้องมองไปเช่นเดียวกัน เพียงไม่กี่วินาทีก็เบือนหันกลับพร้อมกับลับร่างสูงที่ถูกผนังข้างบดบัง

ใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่รู้เขาจะเผลอสบตากับเธอหรือไม่ แต่เธอสบตาเขาแน่นอน ใบหน้าคมคายที่แม้แสงไฟจะสลัวจนแทบมองโครงร่างไม่ออก แต่มันก็สามารถทำให้ใจดวงน้อยกระตุกเต้นรัวได้ 

"เป็นไร"

"ปะ... เปล่าค่ะ"

สายบัวสะบัดใบหน้าตอบกลับพี่รหัสที่ยื่นหน้าเข้ามาสังเกต เธอเบือนหน้าหนี หันมายกแก้วน้ำพั้นซ์ที่เหลือก้นแก้วขึ้นดื่มด้วยใจหวาดหวั่น โดยที่ไทม์เองก็เลิกสนใจน้องรหัสเช่นกัน

.