All Chapters of BAD STORIES หมอมาเฟีย | NC20+ |: Chapter 1 - Chapter 10

(saibua talk)"หนูไปห้องน้ำนะคะ"ฉันหันไปบอกพี่ไทม์ พี่รหัสฉันที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ด้านข้าง เอาจริงๆ ไม่รู้พี่ไทม์เป็นอะไรมากมายกับฉันก็ไม่รู้ หวงยังกับฉันเป็นแฟนพี่เขา ทั้งที่ความจริงแล้วฉันแทบจะไม่เข้าสเปคพี่เขาเลยสักนิด"ฉันไปด้วย" นาเดียที่นั่งอยู่ด้านข้างหันมาบอกฉันเป็นจังหวะเดียวกับที่พี่ไทม์พยักหน้าส่งให้ฉันเหมือนกัน ฉันจับจูงมือนาเดียเดินมาทางเข้าห้องน้ำ ซึ่งมีผู้คนยืนกันเป็นจุดๆ คนบ้างสองคนบ้าง ก็มียืนเป็นคู่บ้างตามที่มุมมืด "บัวฉันรอด้านนอกนะ""อืม"ระหว่างที่ฉันกำลังทำธุระอยู่ นาเดียที่เหมือนจะเสร็จก่อนก็ตะโกนบอกจากด้านนอกซึ่งฉันก็ขานรับไปแล้ว และได้ยินเสียงประตูหน้าห้องน้ำรวมปิดลง ฉันจึงทำธุระส่วนตัวต่อก่อนจะออกมาล้างมือหน้าอ่างล้างมือหลังทำธุระเสร็จฉันออกมาด้านนอกกวาดสายตามองหานาเดียที่ออกมาก่อนหน้า แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอแถมตอนนี้ยังตกเป็นเป้าสายคนอื่นอีก "ไปไหนนะ" ครั้นจะโทรหาก็ลืมไปว่าโทรศัพท์กับกระเป๋าฉันอยู่ที่โต๊ะ และนอกจากเดินกลับมาที่โต๊ะฉันก็ทำอะไรมากไม่ได้แล้ว ฉันจึงเดินกลับมายังที่โต๊ะเผื่อบางทีนาเดียอาจจะกลับมาก่อนแล้ว หรือหากยังไม่กลับมาฉันจะได้โทรหาได้แ

"เก็บกดอะไรเนี่ย ค่อยๆ กินเดี๋ยวก็เย็นคอขึ้นสมองหรอก"ฉันเอ่ยปรามยัยเดียที่นั่งยัดไอติมรสหวานสตรอว์เบอร์รีเข้าปากแบบไม่ยั้งตั้งแต่พนักงานนำมาเสิร์ฟ ดูคล้ายคนเก็บกดอะไรสักอย่างแล้วต้องการหาที่ลงยังไงยังงั้น"แกก็รู้ใช่ป่ะว่าฉันน่ะชอบคาเรน ฉันติ่งเกาหลีอปป้าเลยนะ""อืม.. ฉันรู้ แล้วมันเกี่ยวอะไรล่ะ""ก็ป๊าน่ะสิ เกิดเป็นอะไรไม่รู้ อยู่ๆ จะให้ฉันเลิกตามอปป้าทั้งที่ฉันอุตส่าห์สู้ยอมเรียนหมอตามที่ป๊าต้องการโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ขอแค่ให้ฉันได้ตามติดอปป้าในฝันแค่นั้น""แต่ก่อนรับปากมั่นเหมาะจะไม่กีดกันอะไรสักอย่างหากฉันยอมเรียนหมอ แต่พอมาตอนนี้กลับบอกให้หางานทำที่จริงๆ จังๆ หยุดทำตัวไร้สาระไปวันๆ ถามจริงเหอะ! ฉันตามสามีในฝันนี่มันเป็นเรื่องไร้สาระขนาดนั้นเลยเหรอห๊ะ! ฉันไม่เห็นว่ามันจะไร้สาระตรงไหนเลยนะ"ฉันก้มใบหน้าลงหลบสายตาที่จ้องมองมา ช้อนคันเล็กในมือตักไอติมสีหวานขึ้นมาละเมียดช้าๆ ก่อนจะปรายตาขึ้นมองใบหน้าบูดบึ้งด้วยรอยยิ้มแห้งๆ"ไม่... แกไม่ได้ไร้สาระเลย""ใช่ไหมล่ะ ป๊านั่นแหละที่บังคับกันเกินเหตุ"ยัยเดียวางช้อนในมือเล็กลงบนแก้วคริสตัลทรงสูง กอดอกพิงพนักหลังกับเบาะด้านหลัง ใบหน้ายังคงบูด

กรี๊ด!!!เสียงกรีดร้องดังลั่นพร้อมกับร่างเล็กที่ถูกสะบัดขึ้นมาบนเตียงขนาดหกฟุต ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความจุก มือเล็กยกขึ้นมาจับกุมหน้าท้องแบนราบไว้ ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัวแรงกดยุบด้านข้างตามมาด้วยร่างสูงของเจ้าของใบหน้านิ่งก็ขึ้นมาคร่อมร่างเธอไว้ กักขังด้วยแขนแกร่งที่ยันลงฟูกหนา"ปละ.. ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันกลัวแล้ว""..."สองมือพนมขึ้นอ้อนวอนขอร้องสะอื้นไห้จนตัวโยน หยาดน้ำหลั่งรินไหลอาบสองข้างแก้มอีกครั้ง ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าคมคายผ่านม่านน้ำตาด้วยความหวาดกลัว"กลัว แต่ยังมีหน้าแส่หาเรื่องให้ตัวเองได้ เธอน่าจะหลับจำตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว""อึก! ฉันกะ...""รำคาญ! เก็บเสียงไว้ครางเวลาโดนฉันกระแทกดีกว่า"แควก!!! กรี๊ด!!!การกระทำอุกอาจทำให้เธอกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง ชุดมินิเดรสผืนงามพร้อมกับเสื้อในตัวจิ๋วถูกกระชากขาดวิ่นติดมือหนา เขาโยนมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ โดยที่ยังคงจ้องมองหน้าอีกคนนิ่ง"ฉะ... ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนาคุณถึง...อึก! "สายบัวเบ้หน้าด้วยความเจ็บหลังคนด้านบนโน้มกดน้ำหนักตัวลงมาทั้งหมดจนเนินสามเหลี่ยมแนบชิดกับหน้าท้องแกร่งมือหนาจับตรึงข้อมือเล็กไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว ออก

ฉันใช้เวลาอยู่กับตัวเองคนเดียวเงียบๆ ในคอนโดหนึ่งอาทิตย์เต็ม ช่วงเวลาที่เก็บตัวเงียบมันทำให้ฉันคิดได้ว่าเราไม่ควรจะยึดติดกับสิ่งของหรืออะไรนานๆ แม้มันจะเป็นความเจ็บปวดและเป็นบาดแผลฉกรรจ์ในใจ แต่หากเราเลือกที่จะเก็บมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด อย่าได้เผยรอยแผลออกมาให้เขาได้เห็น ให้เขาได้เหยียบย่ำเราซ้ำ ขอเพียงเข้มแข็งที่จะก้าวต่อไป เราจะได้รู้ว่าทุกอย่างมันไม่ได้จบลงเพียงแค่เราสูญเสียของสิ่งนั้นและมันไม่ได้วนซ้ำกลับมาที่เดิมทุกวันฉันใช้เวลานั่งอ่านทฤษฎีและหาความรู้เพิ่มเติมจากในตำราและในห้องเรียน ไม่อยากปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยสูญเปล่า ฉันมีฝัน มีครอบครัว และมีคนที่รักรอดูความสำเร็จนี้อยู่ข้างหลัง นั่นคือชีวิตและกำลังใจที่ดีที่จะก้าวเดินต่อไปหลังจากแยกจากกันวันนั้นฉันและยัยเดียก็ไม่ได้เจอกันอีก มีบ้างที่ยัยนั่นโทรมาเม้าท์เรื่องอปป้าเกาหลีของมันให้ฟัง ฉันก็เออออตามนะแต่ก็นะ... มันไม่ใช่แนวฉันเลย จะว่าฉันเป็นพวกเด็กเนิร์ดไม่สนใจคนรอบข้างนอกจากตำราก็ไม่ใช่นะ ฉันเคยมีแฟนแต่ด้วยทัศนคติและเวลาที่ไม่ตรงกันทำให้เกิดปัญหาหลายๆ อย่างตามมาทำให้คู่เราไปกันไม่รอด สุดท้ายก็เลิกกันไปและอีกอย่างตอนนี้ฉันอย

"เธอมาช้าไปสามชั่วโมง""..." โทนเสียงเข้มนิ่งๆ ด้านหลังทำให้ฉันต้องหันกลับไปหลังจากยืนมองวิวมุมสูงของกลางเมืองกรุงอยู่สักพัก ร่างสูงกว่าเจ็ดฟุตยืนเปลือยอกมองมาโดยมีเสื้อคลุมสีดำทมิฬติดอยู่บนกายเพียงผืนเดียว ดวงตากลมหลุบลงมองต่ำก่อนจะเสมองเลี่ยงออกไปให้ห่างจากผู้ชายคนนั้น"คุณ... ต้องการอะไรจากฉัน""...""ฉันไม่ได้อยากจะเข้าไปยุ่งเรื่องของคุณเลยสักนิด แต่มันเป็นอุบัติเหตุและเหตุบังเอิญทั้งนั้น"เขาเมินคำพูดฉันด้วยการเดินไปหยิบขวดเหล้าราคาแพงด้านในโซนซึ่งดูแล้วเหมือนจะเป็นบาร์น้ำ ก่อนจะเดินกลับมาโดยที่ไม่สนใจมองหน้าฉันเลยสักนิด"คุณแค่บอกจุดประสงค์ของคุณมาว่าต้องการอะไรจากฉันกันแน่ แล้วฉันจะพยายามทำตามความต้องการของคุณ หากมันไม่ยากเกินไป"ฉันมองมือหนาที่รินเหล้าลงในแก้วร็อกด้วยความใจเย็น กลีบปากล่างถูกกดทับด้วยฟันคมซี่เล็กเพื่อข่มความประหม่า ความนิ่งของเขาเริ่มทำให้ฉันหวั่นใจแปลกๆ"หึ" นานนับหลายนาทีก่อนเสียงแค่นหัวเราะในลำคอจะดังออกมา ทำให้ฉันที่กำลังขบคิดวิธีการพูดให้เขานั้นยอมปล่อยฉันไปต้องปรายตาขึ้นมองใบหน้าคมคายนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้ทำให้ใจฉันเต้นเบาลงเลย สองมือกลับจิกลงบนกร