บททั้งหมดของ BAD STORIES หมอมาเฟีย | NC20+ |: บทที่ 11 - บทที่ 20

71

ตอนที่ 10 คิดว่าเสร็จแล้ว? NC20+

เรียวขาสวยถูกถ่างออกกว้างด้วยมือเพียงข้างเดียว ความหวาดกลัวส่งผลให้ร่างกายเล็กสั่นเทิ้ม ข้อมือบางพยายามบิดออกจากพันธนาการที่รัดแน่นจนเกิดรอยแดงเป็นรอยนิ้วมือ"อย่า... เอาออกไป"สายบัวรู้สึกได้ถึงความแข็งขึงจ่อตรงใกล้เนินเนื้อสาวที่ยังคงมีแพนตี้ตัวน้อยปกปิดดอกไม้งามไว้ หัวเห็ดปลายหยักบานสัมผัสความอุ่นซึมเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำหวานเบาๆ แต่กลับทำคนใต้ร่างสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ"ร่างกายเธอภักดีต่อความรู้สึกมากกว่าปากซะอีก"ลีโอจ้องมองเนินเนื้อสาวผ่านเนื้อผ้าบางด้วยสายตานิ่ง เข่าแกร่งกดทับเรียวขาสวยไว้ข้างหนึ่ง พันธนาการบนข้อมือบางถูกคลายลงเปลี่ยนเป็นมายกเรียวขาสวยอีกข้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระชากแพนตี้ตัวเล็กออกจากเรียวขาทั้งสองข้างออกอย่างง่ายดาย สวบ!ความแข็งชูชันของความเป็นชายชาตรีสอดแทรกเข้าสู่ทางสวาทคับแน่นอุ่นชื้นทีเดียวจนสุดความยาว ช่องทางรักบีบตัวขมิบความคับแน่นจนหน้าท้องแบนราบเกร็งตัว"อึก!" คนใต้ร่างสะอึกอึดอัดส่งเสียงในลำคอก่อนจะเบ้หน้าเกร็งตัว สองมือบางจิกเล็บลงบนแขนแกร่งจนเลือดซิบ"..." ดวงตาคมตวัดมองเล็บแหลมที่จิกลงบนท่อนแขนแกร่งจนได้เลือดด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะสะบัดมือทั้งสองข้า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 11 กักขัง

"อื้อ~" เสียงหวานครางแหบพร่าในลำคอ เปลือกตาบางหนักอึ้งปรือขึ้นช้าๆ เพื่อรับวันใหม่ของอีกวัน แสงตะวันส่องพ้นขอบฟ้าขึ้นสูงจนสว่างแทบจะทุกมุมของเมืองแล้ว หน้าต่างบานใหญ่ถูกเปิดออกเพื่อระบายอากาศอับในห้อง สายบัวปรือตามองห้องที่ไม่คุ้นชินก่อนความทรงจำในห้วงค่ำคืนที่ผ่านมาจะฉายผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ก่อนทุกอย่างจะดับวูบไปในตอนที่ผู้ชายคนนั้นยังคงโยกคลอนกระแทกในตัวเธอ"ซี๊ด!!" เพียงแค่ขยับกายเล็กน้อยความแสบสันกลางกายก็เข้ามาเล่นงานจนต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บ ร่องรอยจากการบีบรัดจากน้ำหนักมือใหญ่ส่งผลให้เกิดรอยช้ำเป็นจ้ำๆ ตามรอยมือจนน่าตกใจ เรือนร่างเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนายังคงชุ่มฉ่ำด้วยน้ำหวานที่ไม่รู้ว่าจากตัวเธอ... หรือเขากันแน่"อ๊า.." เสียงหวานดังขึ้นอีกครั้งเมื่อตอนที่ฝืนกายขยับขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ริมฝีปากอิ่มถูกขบเม้มจนเป็นเส้นตรงไร้สีเลือด ลำคอแห้งผากรู้สึกแสบนิดๆ ดวงตากลมสำรวจร่องรอยน่ากลัวบนตัวด้วยคิ้วขมวดชนกัน ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเพียงแค่นึกถึงความดิบห่ามรุนแรงที่เขามีให้"ป่าเถื่อนที่สุด" พึมพำเสียงเบาก่อนจะกวาดสายตามองหาเจ้าของห้อง ไม่อาจรู้ได้ว่าเขานั้นนอนอยู่ในห้อง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 12 ทำให้พอใจ

"อืม~" ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว คนตัวเล็กที่นั่งรอแบตโทรศัพท์อยู่บนโซฟา บวกกับความอ่อนล้าของร่างกายทำให้เธอเผลอหลับไป รู้สึกตัวสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีตะวันก็ใกล้จะลับขอบฟ้า จนเห็นแสงสุดท้ายของวันสีส้มแดงเลือนรางอยู่บนท้องฟ้าแล้ว"กี่โมงแล้ว" เสียงหวานพูดเสียงเบาในลำคอ ดวงตากลมกวาดมองหานาฬิกาโดยไม่ต้องรอคำตอบ ภายในห้องรับแขกกว้างเริ่มมีความมืดเข้ามาครอบคลุมเนื่องจากเธอไม่ได้เปิดไฟไว้ สายบัวยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ ปากอิ่มสูดปากด้วยความแสบจากกลางกายพร้อมกับมือบางที่เลื่อนลงกุมท้องน้อยไว้ เธอค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นยืนพยายามเดินคลำหาสวิตช์ไฟเปิดเพื่อให้ความสว่าง พรึ่บ! แสงสว่างจากหลอดไฟดวงเล็กสว่างวาบ ดวงตากลมหันมองทิศทางที่จำได้ว่าชาร์จโทรศัพท์ทิ้งไว้ก่อนปลายเท้าจะก้าวเดินไปทั้งที่ยังกุมท้องน้อยไว้หลวมๆ เธอกดเปิดหน้าจอที่ดับสนิทรอเพียงไม่นานแสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้น พร้อมกับข้อความทั้งจากแอปพลิเคชันไลน์และรายการโทรเข้าจากเบอร์โทรศัพท์ดังขึ้นมาจนเธอต้องกดปิดเสียงอีกครั้งรั้งตัวรอสักพักเสียงและความสั่นสะเทือนก่อนหน้าก็ดับลง สายบัวยกโทรศัพท์ขึ้นถอดสายชาร์จออกจากเต้าปลั๊กแล้วเดิน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 13 ล่างไม่ได้ต้องเอาบน NC20+

พรึ่บ! "อ๊ะ!" สายบัวเผลอตัวร้องออกมาในตอนที่มือหนากระชากเอวบางลงจากพนักพิงโซฟา ทำให้เธอลงมานั่งบนตักแกร่งอย่างพอดี สองแขนเรียวตวัดโอบรอบลำคอหนาไว้โดยอัตโนมัติ"ทำสิ""..." ดวงตากลมหลุบลง พวงแก้มแดงซ่านรู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดขึ้นมา เสียงทุ้มนิ่งดังในระยะประชิดปลายจมูกเล็ก ถึงจะรังเกียจสัมผัสและลมหายใจนี้ แต่คนที่ไม่เคยได้ใกล้ชิดผู้ชายคนไหนได้มากขนาดนี้นอกจากจับมือก็อดที่จะหน้าแดงเขินอายไม่ได้สายบัวเลื่อนสายตาขึ้นมองสบดวงตาคมนิ่งหลังจากตั้งสตินานนับนาที มือเล็กคลายออกจากลำคอหนาเลื่อนลงลูบไล้แผงอกแกร่งด้วยความสั่นเล็กน้อย กลีบปากอิ่มแตะลงบนปลายจมูกโด่งจูบพรมเลื่อนลงไปหาแก้มสาก ไรตอหนวดเขียว และขมับข้างก่อนจะผละออกเล็กน้อยจ้องมองริมฝีปากหยักเรียวด้วยแววตาสั่นระริกนิ้วโป้งเรียวสวยตวัดลูบไล้กลีบปากหยักเรียวล่าง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คิดหนักที่จะทำแบบนี้แต่ก็ไม่มีทางให้ถอยหนีเช่นกัน เธอจึงต้องข่มใจโน้มลงใกล้เรียวปากหยักจนลมหายใจรินรด"ฉันไม่จูบ" ลีโอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งหลังจากนั่งมองการกระทำของคนบนตักอยู่นาน การสัมผัสเงอะงะแข็งเกร็งเป็นอะไรที่น่ารำคาญ แต่เพราะอยากรู้ว่าเธอจ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 14 หลบหน้า

(saibua talk)ติ้ง~ เสียงประตูลิฟต์เปิดออกทำให้ฉันที่ยืนนิ่งอยู่ในช่องลิฟต์คับแคบได้สติกลับมา ดวงตากลมกวาดสายตามองอย่างระแวงว่าจะมีใครเห็นฉันไหม โดยเฉพาะเพื่อนร่วมงานพยาบาลและหมอที่อาจจะเป็นชนวนของความไม่สงบในระหว่างการฝึกงานครั้งนี้ของฉันท่ามกลางความโล่งของทางเดินมีเพียงชายชุดดำที่ยืนเป็นจุดๆ ไม่มีแม้แต่พยาบาล หมอ หรือบุคลากรคนอื่นๆ อยู่ด้วยเลย นั่นทำให้ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "คุณสายบัวจะกลับเลยไหมครับ ผมจะได้ไปส่ง"ผู้ชายร่างสูงที่ฉันจำได้ว่าเขาชื่อเซนพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบซึ่งมีดวงตาหลายสิบคู่จับจ้องมองมาเป็นพักๆ "เอ่อ มะ... ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเอารถมา""รถคุณผมเอากลับไปส่งที่คอนโดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ให้ผมไปส่งดีกว่าจะได้ไม่เป็นปัญหาทีหลัง"ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาจะมาเอารถฉันไปโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้ได้ยังไง แล้วไอ้ที่ว่าจะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง แล้วฉันไปทำอะไรให้เป็นปัญหาล่ะ"กระเป๋ากับกุญแจรถครับ""...." มือหนายื่นกระเป๋าสะพายข้างของฉันพร้อมกับกุญแจรถที่มีพวงกุญแจเป็นสายโซ่สีเงินมีพู่รูปดาวห้อยย้อยลงมาให้ฉัน "เชิญครับ" เซนผายมือเชิญให้ฉันเดินนำไปก่อนด้วยใบหน้านิ่ง ไ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 15 คือเขาคนนั้น

"เออบัว เมื่อวานคุณหมอเขามาด้วยนะ ก็หล่ออยู่นะแต่คนอะไรไม่รู้ไม่ยิ้มเลยแถมหน้ายังนิ่งมาก นิ่งยิ่งกว่าอปป้าคาเรนของฉันอีก"ยัยเดียกระซิบบอกฉันเมื่อตอนที่เราเดินเข้ามาในแผนกศัลยกรรมทั่วไปด้วยกัน หัวคิ้วมนเรียวฉันขมวดชนกันไม่เข้าใจที่ยัยเดียพูดสักเท่าไหร่ คุณหมอที่พูดมาเป็นใครแล้วทำไมต้องกระซิบพูดเหมือนกลัวคนจะได้ยินด้วย"ทำหน้าแบบนี้แสดงว่างงใช่ไหมว่าฉันพูดถึงใคร""อือ""แกนี่นะ... ก็คุณหมอที่พยาบาลสองคนพูดกันเมื่อวานก่อนไง"ฉันมองหน้ายัยเดียก่อนจะคิดตาม และก็ถึงบางอ้อเมื่อนึกได้ว่ามีคุณหมอท่านหนึ่งที่จะมาดูนักศึกษาเมื่อวานก่อนแต่ดันติดธุระสำคัญเลยมาไม่ได้ แต่ก็ไม่นึกว่าจะมาเมื่อวานนี้ เฮ้อ! เพราะผู้ชายคนนั้นแท้ๆ ทำให้ฉันพลาดโอกาสที่จะเห็นหน้าคุณหมอท่านนั้น แม้จะไม่ค่อยได้สนใจสักเท่าไหร่ แต่ก็นะ ชื่อเสียงเลื่องลือทั้งโรงพยาบาลขนาดนั้นใครก็อยากจะเห็นหน้าสักครั้งแหละ"จำได้ยัง""อืม จำได้""นั่นแหละ แกรู้ไหมไม่ใช่แค่หน้าที่นิ่งเป็นรูปปั้นยักษ์นะแต่สายตายังน่ากลัวมาก แถมยังมีคนคอยเฝ้าตลอดเวลาด้วย นี่ฉันยังคิดเลยว่าเขาเป็นหมอหรือมาเฟียกันแน่ แต่พอคิดอีกทีก็ว่ามาเฟียที่ไหนจะมาเป็นหมอล่ะแกว่า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 16 ไม่อยากใกล้

ทุกคนกำลังก้าวเดินออกจากแผนกศัลยกรรมทั่วไป ไปยังลิฟต์ที่ใช้ในการขึ้นลงตึกสูง หลังจากต้องเปลี่ยนเวลาการเข้าตรวจอาการคนไข้ เพราะคนพิเศษหน้านิ่งมาถึงก่อนเวลาจริง ทุกคนเดินตามหลังอาจารย์หมอและผู้ชายคนนั้นแบบไม่ให้ห่างเลย นอกจากฉันที่รั้งตัวท้ายสุดไม่อยากเดินใกล้ หรือแม้แต่เงยหน้าขึ้นมองเขา"บัว! เดินเร็วๆ คนอื่นเข้าลิฟต์กันหมดแล้ว"เฮ้อ! ฉันได้แต่ถอนหายใจอย่างทำอะไรไม่ได้ นอกจากเมื่อวานแล้ววันนี้คงจะเป็นอีกวันที่ฉันอยากจะหายออกไปจากสถานที่นี้ที่สุด ใครมันจะไปนึกล่ะว่าคนที่ทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกายคนคนหนึ่งได้อย่างโหดเหี้ยม จะเป็นถึงคุณหมอผู้เลื่องลือเช่นนี้ ยัยเดียจับมือฉันฉุดให้ก้าวเดินกึ่งวิ่งไปยังประตูลิฟต์ที่ยังคงเปิดรออยู่โดยที่ลูกน้องเขายื่นมือรั้งประตูลิฟต์ไว้อยู่หน้าลิฟต์ฉันปรายตามองเซนที่มองมาที่ฉันด้วยสายตานิ่ง ก่อนจะมองเข้าไปด้านในลิฟต์ที่มีเขายืนอยู่ตรงกลาง แล้วล้อมด้วยอาจารย์หมอและนักศึกษาแพทย์"สายบัว นาเดีย พวกคุณทำอะไรกันอยู่ปล่อยให้เพื่อนรอนานได้ยังไง หากเป็นเวลาฉุกเฉินแล้วมัวแต่อ้อยอิ่งแบบนี้มันจะใช้ได้ได้ยังไง""ขอโทษค่ะอาจารย์ ขอโทษค่ะคุณหมอพอดีเพื่อนหนูไม่ค่อยสบายค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 17 เลือกเอา

เท้าเล็กก้าวเข้ามาในห้องที่ต่างจากที่เธอคิดไว้ว่าจะเป็นห้องที่เคยย่างกรายเข้าไป ห้องกว้างตกแต่งด้วยโทนสีเทาสลับขาวดูแล้วเรียบง่ายแต่กลับหรูหราในตัว กลางห้องกว้างมีโซฟารับแขกชุดใหญ่ตั้งอยู่ในขณะที่มุมซ้ายมือกลับมีชั้นวางหนังสือมากมายตั้งไว้ และมุมขวามือมีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งวางไว้ "คุณสายบัวต้องการอะไรเพิ่มไหมครับ""อ่อ... ไม่ค่ะ""ครับ"เซนตอบรับก่อนจะถอยหลังเดินออกจากห้องไป ในขณะที่คนตัวเล็กหันกลับมาสำรวจห้องกว้างด้วยความสนใจ "เจ้านายคุณ..."เสียงหวานขาดหายไปเมื่อหันกลับมาแล้วพบแต่ความว่างเปล่า สายบัวถอนหายใจพรืดยาว มองไปทางไหนก็เจอแต่ความว่างเปล่าทั้งที่เขาเป็นคนบอกว่าอยากเจอเธอแท้ๆ แต่กลับไม่อยู่รั้งรอ ไม่ใช่ว่าเธออยากจะเห็นหน้าเขามากนักถึงได้หันมาถามหาจากลูกน้องของเขา แต่ที่อยากถามว่าเขาอยู่ไหนเพราะจะได้รีบคุยรีบกลับลงไป ไม่อยากให้เป็นที่สงสัยของใคร"ถ้าเกินสิบนาทีแล้วยังไม่มาฉันจะไม่รอแล้วนะ"เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง สองมือยกขึ้นมากอดอกหยุดให้ความสนใจกับห้องทำงานกว้าง ดวงตามองตรงออกไปด้านนอกกระจกบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของจราจรกลางเมืองกรุงได้อย่างถนัด ในใจว้าวุ่นนึก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 18 ห้า...

ลีโอยกร่างเล็กขึ้นจากตักแกร่งทั้งที่ตัวเขาเองเป็นคนบอกให้เธอลุกออกไป แต่เอาเข้าจริงเธอยังไม่ทันขยับไปไหน เขาก็ออกแรงยกเธอลงไปเองแล้ว"ถ้วยช้อนจานไอ้เซนเตรียมไว้แล้ว วางบนโต๊ะ""..." "จัดใส่จานสิ ต้องให้บอก"เห็นคนตัวเล็กทำท่าจะอ้าปากพูดอะไรสักอย่างก็ส่งสายตานิ่งไปให้จนเธอยอมหุบปากลงแล้วกระทืบเท้าเดินไปหยิบถุงผ้าบนโต๊ะทำงานมา มุมปากยกยิ้มอดที่จะขำกับท่าทีของเธอไม่ได้ ไหนว่ากลัวเขานักหนาไม่เห็นเป็นอย่างที่พูดเลยสักนิด ออกจะ... ดื้อรั้นใส่ซะมากกว่า"หนาวหรือไงใส่ซะขนาดนั้น""...""หรือเธอจะป่วยแบบที่เพื่อนเธออ้างจริง"สายบัวมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยใบหน้าบึ้งเล็กน้อย หลังจากเดินกลับมานั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา เขาก็เปิดชิงศึกว่าเธอก่อนโดยเริ่มจากการแต่งตัวของเธอ เธอนึกอยากจะย้อนว่าที่ต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ก็เพราะเขานั่นแหละ คนบ้าที่ไหนมันจะอยากใส่เสื้อผ้าปิดมิดขนาดนี้ นี่มันประเทศไทยนะ เมืองร้อนใครเขาจะใส่กันหากไม่จำเป็นจริงๆ "ค่ะ"เสียงหวานกัดฟันตอบกลับเสียงต่ำ ลงมือจัดอาหารในถุงที่ถูกมัดมาอย่างดิบดีเทลงในถ้วย แล้วตามด้วยอาหารหยิบบ่อยอีกสองสามอย่าง สายบัวละสายตาจากหน้าจอมือถือหลังจากกดส่งข้อความ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 19 พูดจริงทำจริง NC20+

"ฉะ.. ฉันไม่อยาก""น่ารำคาญว่ะ"ลีโอยกร่างเล็กบนตักลงนอนราบกับโซฟาโดยมีเขาตามมาคร่อมไว้ติดๆ มือหนาเลื่อนเข้าไปถอดปราการปกปิดจุดสงวนของเธอ ออกแรงกระชากจนหลุดติดมือออกมา ทั้งที่คนใต้อาณัติยังคงอยู่ในอาการตกใจตามไม่ทัน"ฉันไม่ชอบคนยึกยัก เพราะฉะนั้นเตรียมรับมือได้เลย""อึก! อ๊า... เจ็บ"นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าสู่โพรงอุ่นคับแคบอย่างไม่นุ่มนวล นิ้วหัวแม่โป้งขยี้ปุ่มกระสันเบาๆ สร้างความสยิวปนเจ็บแสบให้กับคนใต้ร่างจนใบหน้าบิดเบี้ยว ในขณะที่นิ้วเรียวยาวเริ่มขยับตัวสอดเข้าออกร่องสวาทคับแคบแห้งผากจนหน้าท้องแบนราบเกร็งตัวหด"ยะ... อย่าทำ แบบนั้น!" เสียงหวานเอ่ยกระท่อนกระแท่นหายใจไม่ทั่วท้อง จิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งระบายความเสียวซ่านที่ได้รับ ใบหน้านวลแดงซ่านด้วยเพราะอารมณ์ที่ไม่คงที่"เหมือนเธอจะชอบนะ""มะ.. ไม่""หึ" ลีโอยกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมตวัดลงมามองนิ้วตัวเองที่สอดเข้าออกจากร่องสีชมพูด้วยสายตาราบเรียบไร้ความรู้สึก ขาแกร่งถ่างเรียวขาสวยออกกว้างเมื่อเธอเริ่มจะหุบขาลงบิดตัวเพื่อหลบหลีกมือของเขา"พะ.. พอได้แล้ว หยุดสักทีจะไม่.. ไหวแล้ว อ๊า!"สายบัวดันตัวขึ้นจากพื้นเล็กน้อยมองสบดวงตาคมด้วยแววตาสั่นร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-14
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
...
8
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status