บททั้งหมดของ BAD STORIES หมอมาเฟีย | NC20+ |: บทที่ 41 - บทที่ 50

ฉันกับคุณลีโอนั่งทานข้าวด้วยกันเงียบๆ โดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเพราะสายตาคมที่จ้องมองมาแทบจะทุกช้อนข้าวที่เข้าปาก เขามองจนฉันไม่กล้าแตะอาหารด้านหน้า ถึงอาหารหน้าตาจะสวยงามน่าทานแต่ก็กลืนไม่ลงจริงๆ"ไปอาบน้ำแล้วมานอน""..."เสียงทุ้มนิ่งเอ่ยบอกฉันหลังจากเราขึ้นมายังชั้นห้องพักส่วนตัว เขาเดินกลับลงไปด้านล่างหลังจากวางฉันลงบนขอบเตียงแทบจะทันทีฉันกวาดสายตามองรอบๆ ห้องกว้างครู่หนึ่งก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินกะเผลกเข้าห้องน้ำที่อยู่เยื้องไปอีกด้านหนึ่ง กว่าจะใช้เวลาในการอาบน้ำและล้างเนื้อตัวเสร็จก็ปาไปกว่าครึ่งชั่วโมง เพราะแผลสดใหม่ๆ บนเท้าตัวเองที่ยังคงแสบสันทุกครั้งที่สัมผัสน้ำเย็นฉันเดินออกจากห้องน้ำมาโดยมีเสื้อคลุมสีดำตัวโคร่งสวมไว้เพียงชั้นเดียว รู้สึกกังวลจนต้องรีบขึ้นมานอนบนเตียงคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมกายอีกชั้น หลังจากกวาดสายตามองหาแล้วไม่เจอร่างสูงยืนอยู่ในห้องด้วยรอนานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วเขายังไม่กลับขึ้นมาอีกมันทำให้ฉันกังวลจนนอนไม่หลับ ไม่ใช่ว่าห่วงเขาหรอกนะ แต่เพราะกลัวเขาจะทำอะไรๆ กับฉันในระหว่างที่ยังหลับอยู่ต่างหาก"...."ฉันช้อนดวงตาขึ้นมองนาฬิกาดิจิตอ

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบหลังจากคาร์เตอร์เดินจากไปแล้วลีโอได้แต่ก้มหน้าเงียบสนใจเอกสารด้านหน้าโดยที่ไม่ได้เอ่ยพูดคำใดกับคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง เขาทำเมินเธอเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในห้องทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุไร้ตัวตนดวงตากลมกวาดสายตามองถาดอาหารที่ถูกวางบนโต๊ะเยื้องออกไปทางหน้ากระจกบานใหญ่ที่รับแสงสว่างจากด้านนอกเข้ามา เสียงเครื่องปรับอากาศยังดังกว่าเสียงลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาเสียอีกสายบัวเอี้ยวใบหน้ากลับมามองเจ้าของห้องที่เข้าสู่โหมดทำงานทั้งที่ใบหน้ายังคงแดงเรื่อเพราะพิษไข้ เท้าเล็กเดินเข้าไปยืนด้านหน้าคนตัวสูงถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูบนโต๊ะขึ้นมากดต่อสายหาลูกน้องคนสนิทของเขา"คุณเซน นี่หนูเองนะคะสายบัว"'ครับ'"คือ.. หนูอยากรบกวนช่วยสั่งอาหารง่ายๆ สักสองสามอย่างขึ้นมาให้เจ้านายคุณหน่อยค่ะ"สายบัวกรอกเสียงหวานลงไปตามสาย เธอเผลอเอ่ยแทนตัวเองแบบที่ชอบใช้กับคนที่มีอายุมากกว่าไปโดยลืมตัว ทำให้คนที่นั่งหน้านิ่งช้อนดวงตาคมขึ้นจ้องมองหน้าด้วยแววตาเยือกเย็น'ครับ'"ขอบคุณค่ะ"ดวงตากลมหลุบลงมองตามความรู้สึกของตัวเองว่ากำลังถูกจ้องมอง ก็เจอกับแววตานิ่งจนยากจะคาดเดาของคนด้านหลังโต

"แกเอาไร""อะไรก็ได้""ไม่มีอะไรก็ได้ เลือกมา"ฉันเอ็ดยัยเดียเสียงเบา เห็นอาการก้มหน้าก้มตาเหมือนคนอกหักแล้วหน่ายจริงๆ ไม่รู้จะอะไรหนักหนากับคาเรน แค่หายไปไม่กี่วันแค่นี้ก็ทำหน้าหงอยเหมือนเป็นแฟนเขาแล้ว โอเวอร์ไปปะเนี่ย"เดีย!""ข้าวมันไก่ไม่เอาหนังเอาแต่อก""ก็แค่เนี้ย"ฉันส่ายหัวอย่างระอา ก่อนจะเดินเข้าไปต่อแถวหลังลูกค้าที่ติดคิวยาว ส่วนยัยเดียเดินไปหาที่นั่งก่อนแล้ว ดีนะที่ยังมีกะใจไปหาที่นั่งก่อนที่คนจะเต็มแล้วได้ยืนข้างเสากินข้าว ถือว่ายังใช้ได้อยู่หน่อยหนึ่งรอคิวไม่นานฉันก็เดินถือถาดอาหารที่มีจานข้าวมันไก่ในมือเข้ามายังคนตัวเล็กที่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว มีผู้ชายสองคนนั่งอยู่ด้วยแต่ทำไมฉันรู้สึกคุ้นแผ่นหลังกว้างนั้นจังเลย"พี่ไทม์ พี่ดินแดนสวัสดีค่ะ"ฉันเดินมายืนด้านหลังเห็นเพียงซีกใบหน้าด้านข้างของพี่ดินแดนก็พอจะเดาได้แล้วว่าอีกคนเป็นใคร เสียงหวานเอ่ยทักก่อนที่จะเดินอ้อมไปหย่อนตัวนั่งลงข้างเพื่อน"หวัดดีครับน้องบัว""เป็นไงบ้าง เหนื่อยหรือเปล่า"พี่ดินแดนทักฉันกลับก่อนที่พี่รหัสฉัน พี่ไทม์จะถามสารทุกข์สุกดิบอย่างเคย"ก็เหนื่อยบ้างแต่ไม่เท่าไหร่ค่ะ"คนตัวโตยื่นมือ

ฉันมองซีกใบหน้าคมคายที่มึนตึงกำลังประคบเย็นหลังมือเล็กแล้วอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มคนเดียว มองๆ ดูแล้ว... เขาก็มีมุมอ่อนโยนเหมือนกันนะ แต่ไม่ค่อยได้เห็นสักเท่าไหร่ เหมือนเก็บกดมุมนี้ไม่ให้ใครเห็นมือใหญ่กอบกุมมือเล็กไว้ในฝ่ามือคลึงเบาๆ หว่างคิ้วหนาผูกชนเหมือนกำลังหนักใจบางเรื่องอยู่ในใจคนเดียว เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาในขณะที่ฉันยังคงเผลอจ้องมองใบหน้าหล่อด้วยสายตาหวานจนต้องหันหลบไม่ทัน ยกมืออีกข้างขึ้นเกาปลายคางแก้เก้อ ใบหน้าแดงซ่านและถ้าหากเดาไม่ผิดตอนนี้แก้มฉันคงจะแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้ว"คืนนี้มีงานอาจจะกลับดึก"คุณลีโอพูดขึ้นมาทำลายความเงียบทำให้ฉันต้องหันกลับมองเขา เราสบตากันนิ่งฉันคิดว่าฉันเห็นความรู้สึกบางอย่างที่ถูกซุกซ่อนอยู่ในดวงตาคมคู่นั้น ถึงเขาจะกำลังปกปิดมันไว้แต่ฉันก็รู้สึกได้ว่าฉันเห็นมัน"อือ... นะ.. หนูไปด้วยได้ไหมคะ""...""สัญญาว่าจะไม่ดื้อไม่ซนจะอยู่ข้างๆ คุณไม่วุ่นวาย ให้หนูไปด้วยนะคะ""..."ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรถึงได้พูดคำพูดพวกนั้นออกไป แต่ที่รู้คือฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกสับสนแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "อยากไปทำไม ฉันไปทำงานไม่ได้ไปเล่น""ก็แค่อยากไป"เสี

"อือ~" เสียงหวานครางในลำคอ ขยับพลิกตัวหนีการรบกวนการพักผ่อน ริมฝีปากอิ่มเผยอเล็กน้อยซุกใบหน้าเข้าหาความอบอุ่นจากแผงอกแกร่ง มือเล็กสอดเข้ากอดเอวสอบไว้หลวมๆ ระบายลมหายใจอุ่นรดกล้ามเนื้อแข็งเหนืออกลีโอหลุบดวงตาลงมองข้างแก้มเนียนยกมือสัมผัสกรอบหน้าหวานเบาๆ อย่างเก้กัง ปัดปอยผมปรกหน้าทัดหลังหูเล็กระบายรอยยิ้มเล็กน้อยแต้มมุมปาก ดวงตาคมเป็นประกายเอ็นดูคนตัวเล็กในอ้อมแขนรถยุโรปคันหรูแล่นตามทางหลวง สองข้างทางมีแสงไฟทำหน้าที่ให้ความสว่างอยู่ เวลาเที่ยงคืนของวันใหม่ยังคงมีรถราแล่นสัญจรไปมาไม่ขาดสาย แต่เพียงแค่เบาบางตาลงแล้ว สองข้างทางยังคงมีร้านริมทางเปิดอยู่ประปรายให้ได้เห็นเป็นระยะ บางร้านผู้คนเริ่มบางตาแล้วแต่กับบางร้านยังคงมีลูกค้าอยู่เต็มร้าน"หิว~"เสียงพึมพำดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงร้องประท้วงของท้องน้อยที่ดังขึ้น ทำให้คนที่ละสายตาออกจากคนในอ้อมแขนก่อนหน้าต้องก้มลงมาจ้องริมฝีปากอิ่มแดงเรื่ออีกครั้ง เพิ่งนึกได้ว่าทั้งเขาและเธอยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เย็นหลังจากพูดคุยจัดนัดตรวจตราสินค้าเสร็จก็ปาไปกว่าค่อนคืน คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักแกร่งตลอดระยะเวลาก็ผล็อยหลับไปตั้งแต่ชั่วโ