บททั้งหมดของ BAD STORIES หมอมาเฟีย | NC20+ |: บทที่ 31 - บทที่ 40

"ฉันขอเวลาสักครู่ค่ะ""เร่งมือหน่อยก็ดี ผมมีเวลาไม่มาก""..."ฉันกำลังจะปิดประตูลงแต่คุณเซนก็ยื่นมือออกมาผลักบานประตูไว้ก่อน ก่อนที่จะแทรกตัวเข้ามาด้วยในโดยมีฉันยืนมองด้วยสายตาสงสัยปึก! ฉันเดินตามหลังร่างสูงเข้ามาด้านใน อ้อมไปยังโซนของครัวเล็กที่อยู่ถัดจากทางเข้ามาเล็กน้อย เปิดตู้เย็นหยิบเหยือกน้ำและแก้วบนหลังตู้เย็นแล้วเดินออกมาให้เขา ถึงเขาจะเป็นคนของคนที่ทำร้ายฉันแต่ฉันก็ยังทำตัวมีมารยาทหาน้ำให้ดื่มอีก เบื่อตัวเองชะมัด!"ฉันใช้เวลาไม่นาน คุณก็.. นั่งรอไปก่อนละกัน""..." วางแก้วและเหยือกน้ำลงบนโต๊ะให้เขาจัดการเองแล้วเดินมายังห้องนอนเพื่อจัดการกับแก้วที่แตกกระจายเต็มห้อง ฉันหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดมาถือไว้ยืนมองสำรวจว่าเศษแก้วเล็กน้อยที่กระจายคนละทิศทางอยู่ส่วนไหนบ้าง หากไม่ระวังเก็บไม่หมดคนที่จะซวยก็คือฉันนั่นแหละ "ต้องหาเวลาหยุดไปทำบุญจริงๆ จังๆ แล้วมั้ง คนอะไรเจอแต่เรื่องร้ายๆ"บ่นพึมพำตามประสา กวาดเศษแก้วบนพื้นไปด้วยความระมัดระวัง ปอยผมยาวที่ปล่อยสยายก็คอยแต่จะตกลงปิดหน้าจนน่าหงุดหงิด ฉันจึงคิดจะเดินไปหยิบยางรัดผมเพื่อรัดผมแล้วค่อยจัดการกับเศษแก้วต่อ แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างฉัน

"อืม~"เสียงหวานครางต่ำในลำคอ ดวงตากลมค่อยๆ เปิดขึ้นปรับโฟกัสระดับสายตาให้เข้ากับความสว่างด้านนอก ยกมือเล็กขึ้นก่ายหน้าผากมนจ้องมองเพดานขาวสักพักก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจซ้ายขวาเล็กน้อยก่อนดวงตาจะหันไปปะทะเข้ากับที่นอนด้านข้างที่ยับยู่เล็กน้อยเหมือนเพิ่งถูกใช้งานมาก่อนหน้านี้เธอยื่นมือเข้าไปสัมผัสผ้าปูเตียงยับเพื่อวัดระดับความอุ่นของเตียงว่าเป็นแบบที่คิดหรือไม่ ความอุ่นน้อยๆ ที่เริ่มคลายตัวลงบ่งบอกให้รู้ว่าที่นอนด้านข้างเธอนั้นได้เคยมีใครบางคนนอนอยู่ก่อนจริงตามที่คิด สายบัวเลื่อนสายตามองหาเจ้าของห้องว่าอยู่ส่วนใดของห้อง หรือกำลังทำอะไรอยู่หากเขาเข้าหาเธอโดยไม่ให้ตั้งตัวเธอจะได้ไหวตัวทัน แต่ไม่ว่าจะมองหาบริเวณส่วนไหนก็ยังคงไม่เจอแม้แต่เงาของเขาเลย แม้แต่ประตูห้องน้ำที่คิดว่าเขาน่าจะอยู่ด้านในก็ยังคงเปิดกว้างจนคิดว่าไม่ใช่"ไปทำงานแล้วเหรอ"ดวงตากลมหันมองนาฬิกาดิจิตอลข้างฝาผนัง ก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะเวลาบ่งบอกว่าเพิ่งจะหกโมงเช้านิดๆ ซึ่งหากจะคิดว่าเขาไปทำงานแล้วมันคงจะเช้าไปหน่อย แต่หากจะให้คิดว่าเขาไม่ได้กลับมานอนที่นี่มันก็คงไม่ใช่ เพราะหลักฐานที่ทิ้งไว้ยังคงเห็

(saybaw talk)เปรี้ยง!เฮือก! ฉันสะดุ้งเฮือก ดันตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยความตกใจ สายฝนด้านนอกเริ่มสาดเข้ามาทางหน้าระเบียงที่เผลอเปิดทิ้งไว้ตอนไหนไม่รู้จนพื้นเปียกแฉะไปหมด แสงจากสายฟ้าแลบเป็นระยะทำให้ฉันเริ่มหวั่นใจกลัวความจริงฉันเป็นคนที่กลัวเสียงฟ้าร้อง ฟ้าแลบหรือปรากฏการณ์ทางธรรมชาติจากท้องฟ้ามากที่สุด เพราะฉันเคยมีประสบการณ์เฉียดตายจากปรากฏการณ์เหล่านี้มาแล้วเมื่อตอนเด็กดวงตากวาดสายตามองรอบตัวที่ยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงสว่างวาบจากท้องฟ้าเท่านั้นที่เข้ามาให้ความสว่างเป็นช่วงระยะสั้นๆเปรี้ยง!"กรี๊ด! อย่าทำแบบนี้สิฉันกลัวนะ"ฉันเปล่งเสียงกรีดร้องเสียงดังเมื่อเสียงดังจากท้องฟ้าดังขึ้นอีกครั้ง สองมือยกขึ้นมาปิดหูแล้วหลับตาลงแน่น ฉันรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่ส่งผ่านจากหน้าระเบียงเข้ามาแต่ตอนนี้ตัวฉันกลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเหตุเพราะความกลัวพรึบ!"ทำอะไรของเธอ"แสงไฟจากกลางห้องสว่างวาบขึ้นมา ปรากฏร่างสูงของผู้ชายที่ฉันไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุด แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกอยากให้มีเขาอยู่กับฉันด้วยมากที่สุดเช่นกันเขาเดินใบหน้านิ่งไปปิดประตูหน้าระเบียงลงกลอนแน่นหนาก่อนจะเลื่อนปิดผ้าม่านผืนหน

ฉันดันสะโพกมนขึ้นจนเกือบจะสุดความยาวของแท่งเนื้อแข็งก่อนจะกดน้ำหนักลงมาช้าๆ ถึงจะเป็นการเร่งจังหวะช้าๆ เนิบนาบแต่มันก็ทำให้ฉันเจ็บจนจุกได้ ก็ดูขนาดของเขาสิไม่รู้จะเอามาเยอะแยะทำไมไม่รู้ แบ่งให้คนอื่นบ้างก็ได้ ไม่เห็นต้องครองไว้คนเดียวเลย"อึก! อ๊า.. อื้อ.."ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง สองมือจับต้นขาแกร่งไว้จิกเล็บลงบนผิวเนื้อหยาบ แอ่นหน้าอกขึ้นบิดตัวเพื่อหลบความแข็งชันที่ดันขึ้นมาจากด้านล่าง"นี่เรียกกระแทก?""กะ... ก็.. ฉันจุก"เสียงเข้มพูดออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ ในขณะที่ฉันยังคงขยับสะโพกเนิบนาบไม่หยุด ใบหน้านวลบิดเบี้ยวด้วยความจุกหากเขาจะสนใจสักนิดคงจะรู้ถึงสิ่งที่ฉันเจอ"เธอได้จุกกว่านี้แน่""อ๊ะ!" มือหนาจับเอวคอดฉันไว้แน่นจนเกิดเป็นรอยซีดขาดเลือดตามรอยนิ้วแกร่ง เขาจับล็อกให้ฉันอยู่ห่างจากเป้าของเขาเล็กน้อยก่อนจะเป็นคนกระแทกแท่งเนื้อแข็งขึ้นมาจนขูดแทงผนังมดลูก "อ๊า.. จุก.. อย่าทำแรง""อ่าส์..""ละ... ลีโอ!"ฉันเรียกชื่อเขากระแทกกระทั้นงอตัวลงจับหน้าท้องหนาจิกเล็บลงบนกล้ามเนื้อลอนสวยจนเลือดซิบ พยายามส่งสายตาขุ่นเคืองไปให้เขาแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจฉันเลย ยังคงออกแรงกระแทกข

ก๊อก~ก๊อกเสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นมาก่อนบานประตูจะเปิดออก ปรากฏร่างบางของนักศึกษาแพทย์ที่ถูกตามตัวเรียกให้ขึ้นมาหาก่อนหน้าเพียงไม่กี่นาที ก่อนจะเลิกงานกลับบ้าน ใบหน้านวลบึ้งตึงเดินกระแทกเท้ามายืนด้านหน้าเจ้าของห้องที่ยังคงนั่งก้มหน้าก้มตาสนใจกับเอกสารด้านหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่เหอะ! สายบัวถอนหายใจยาวมองบนให้กับความเอาแต่เอาใจของเขา หรี่ดวงตากลมลงมองร่างสูงหลังโต๊ะตัวใหญ่อย่างไม่พอใจ"ฉันอยากกลับไปพักแล้วค่ะ""อีกสิบนาที""....""กลับพร้อมกัน"ลีโอปรายตาขึ้นจากเอกสารด้านหน้าขึ้นมองใบหน้าสวย ก่อนจะก้มลงสนใจสิ่งที่อยู่บนโต๊ะต่อ เขาได้ยินเสียงเธอถอนหายใจแต่รู้ว่าพูดหรือเถียงอะไรเขาไม่ได้ ก็แน่ล่ะสิ ใครจะกล้ามาขัดใจเขาเสียงฝีเท้าเดินกระแทกอย่างไม่สบอารมณ์ไปหย่อนตัวลงบนโซฟากลางห้องทำให้มุมปากเรียวบางยกยิ้มขึ้นน้อยๆ เงยใบหน้าคมคายขึ้นมองเจ้าของร่างเล็กแล้วยิ้มตามอย่างไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นหลังจากคนตัวเล็กยอมทำตามอะไรๆ ที่เขาสั่งเวลาผ่านไปเกินกว่าสิบนาทีตามที่เจ้าของห้องได้บอกก่อนหน้าแล้ว ดวงตากลมปรายขึ้นมองนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะเสมองไปยังคนหน้านิ่ง