POV: Carlota Divina HidalgoHindi ko alam kung ilang araw na ang lumipas mula nang tuluyan akong dalhin sa mansiyon ni Crisanto Olivio Justo. Para akong nakakulong sa isang mundo na hindi ko pinili. Malawak ang mansiyon, maganda at marangya, pero para sa akin, isa itong gintong kulungan. Bawat galaw ko ay tila may matang sumusubaybay. Wala akong kalayaang umalis, at higit sa lahat, wala akong karapatang magtanong.Tuwing gabi, nakahiga ako sa malaking kama habang nakatitig sa kisame. Iniisip ko kung paano ako makakatakas. Ngunit sa bawat pagtatangka kong lumaban, lalo kong nararamdaman kung gaano kalakas ang kapangyarihan ni Crisanto.Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang mabuhay nang ganito—nakatali sa isang mundong puno ng panganib, lihim, at takot.Napakalaki ng bahay na iyon. Puro marmol ang sahig, matataas ang kisame, at bawat sulok ay binabantayan ng mga armadong lalaki. Kahit saan ako lumingon, pakiramdam ko ay may matang nakasunod sa bawat kilos ko.Para akong ibong nak
Read more
LOGIN
