All Chapters of Sold to the Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 1): Chapter 21 - Chapter 30

Hindi ko alam kung saan nagsisimula ang takot at kung saan nagtatapos ang kaba. Bawat hakbang ko ay mabigat, na para bang may tanikalang nakagapos sa aking mga paa. Tahimik ang paligid, ngunit mas maingay ang tibok ng puso ko. Alam kong wala na akong kontrol sa sarili kong buhay dahil tila isa na lamang akong pag-aari ng isang taong hindi ko lubos na kilala. Sa bawat tingin niya, ramdam kong may hangganang hindi ko dapat tawirin. Ngunit sa kabila ng aking pangamba, pinipilit kong maging matatag. Hangga't may pag-asa, hindi ko hahayaang tuluyang mawala ang aking kalayaan at pagkatao.Sa loob ng mansyon ni Crisanto, lahat ng bagay ay tahimik—sobrang tahimik na parang kahit hininga ko ay may timbang. Malamlam ang ilaw, malamig ang hangin, at bawat hakbang ko sa marmol na sahig ay parang may kasamang bigat sa dibdib ko. Habang naglalakad ako sa mahabang pasilyo, pakiramdam ko ay unti-unti akong nilalamon ng katahimikan. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa bawat pintuang madadaanan k

Hindi ko maintindihan kung bakit ganito kabigat ang dibdib ko. Kanina pa siya nakatingin sa akin—si Crisanto. O baka ako lang ang nag-iisip noon. Pero sa bawat segundo na lumilipas, parang may kung anong kumakapit sa akin na hindi ko maipaliwanag. Nasa loob kami ng VIP lounge. Maingay ang paligid, may mga tawanan, may usok ng alak at sigarilyo, at mga taong sanay maglaro sa mundo ng pera. Pero sa gitna ng lahat ng iyon, isa lang ang hindi ko maalis sa isip ko. Si Angelica. Nasa kabilang upuan siya, nakasandal nang maayos, suot ang isang mamahaling damit na halatang sanay na sa ganitong lugar. Maganda siya. Yung tipo ng ganda na hindi mo na kailangang pagdudahan—perpekto, kontrolado, at nakasanayan nang pagtinginan. At mas lalo akong naiinis dahil natural lang ang kilos niya kay Crisanto. Masyadong natural. “Crisanto,” malambing niyang tawag, halos pabulong pero sapat para marinig ng lahat sa mesa. Hindi ako dapat naapektuhan. Pero naramdaman ko ang biglang paghigpit ng kamay k

Hindi ko agad napansin na mali na pala ang lahat. Ang lugar na dinala namin ay mukhang normal sa labas—isang private lounge sa Makati, malamlam ang ilaw, tahimik, at puno ng mga taong mukhang mayayaman. Pero sa loob ko, ramdam ko na ang bigat ng hangin bago pa kami tuluyang pumasok. “Sandali lang ‘to,” bulong ni Crisanto sa likod ko. Hindi ko siya nilingon. Kahit alam kong nasa likod lang siya, parang sapat na iyon para kabahan ako. “Bakit kailangan pa nating nandito?” tanong ko, mahina pero halatang iritado. “Business,” maikli niyang sagot. Business. Lagi na lang business. Napakagat ako sa labi ko habang pinipilit kong huwag magreklamo. Sa mundong ginagalawan niya, parang lahat ng bagay ay may kapalit—pera, kapangyarihan, dugo. Pagpasok namin sa loob, agad kong napansin ang isang lalaki sa dulo ng silid. Nakangiti siya. Pero hindi iyon normal na ngiti. Yung tipong ngiting alam mong may tinatagong patibong. “Crisanto,” bati niya, dahan-dahan, parang sinusukat ang bawat r

POV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko alam kung saan nagsimula ang pagkasira ng tiwala ko sa kanya. Basta isang araw, naramdaman ko na lang na may pagitan na sa pagitan naming dalawa—parang may pader na biglang tumubo nang hindi ko namamalayan. Si Crisanto Olivio Justo. Ang lalaking akala ko ay simpleng panganib lang sa buhay ko… pero ngayon, mas komplikado pa sa inaakala ko. Tahimik ang buong silid nang pumasok ako. Malamlam ang ilaw sa loob ng mansion, malamig ang hangin, at mas malamig ang presensya niya sa dulo ng mesa. Nakaupo siya gaya ng dati—matigas, kontrolado, hindi mabasa ang emosyon. Pero iba ngayon. May babae sa tabi niya. Maganda. Maayos ang ayos. Mukhang sanay sa mundo niya. At sa simpleng eksenang iyon, parang may sumaksak sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Hindi ako dapat ganito. Hindi ako dapat naaapektuhan. Pero heto ako, nakatayo sa gitna ng silid, hawak ang sariling pride na unti-unting nadudurog. “Carlota,” malamig niyang tawag, hindi

POV: Carlota Divina Hidalgo Hindi ko alam kung ilang oras na akong tumatakbo. Ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas na kabog ng dibdib ko at ang mabibigat kong hakbang sa sementadong daan. Madilim ang paligid, tanging ilaw ng mga sirang poste at kumikislap na signage sa malayo ang nagbibigay ng liwanag. Humahabol sila. Hindi ko na kailangang lingunin para malaman iyon. Ang bawat sigaw sa likuran ko ay parang kutsilyong unti-unting sumasaksak sa takot ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hinahawakan ang bag ko. Nandito ang lahat ng kaya kong iligtas—at kung mawawala ito, wala na rin akong matatakbuhan. “Bilis… Carlota, bilis…” bulong ko sa sarili ko habang hinihingal. Pero kahit anong bilis ko, parang walang katapusan ang daan. Hanggang sa— Isang malakas na tunog ng preno. Isang itim na sasakyan ang humarang sa harap ko. Natigilan ako. Parang biglang huminto ang mundo. Hindi ako makahinga. Hindi ako makagalaw. Ang mga paa ko ay parang naging bato sa