บททั้งหมดของ Sold to the Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 1): บทที่ 1 - บทที่ 10

"Oh! Siya, maiiwan ko na kayo. Akin lang, huwag kang kabahan. Malaki ang bayad sa'yo niyan." pabulong nitong sabi bago sumenyas sa akin at sa iba. Pagkatapos noon ay tuluyan na siyang lumabas ng silid. Isa-isang lumapit ang mga kasamahan ko sa iba't ibang lalaking naroon. Ako naman ay nanatiling nakatayo dahil hindi ko alam kung saan pupunta. Pakiramdam ko ay mali ang bawat galaw ko. Napatingin ako sa isang bakanteng upuan sa tabi ng isang lalaki kaya doon ako nagpunta. Hindi pa man ako nakakaayos ng upo ay naramdaman kong may mga matang nakatingin sa akin. Unti-unti akong napatingin sa paligid. Masyadong maingay at bago sa paningin ko 'yong nakikita ko.Para bang kahit saan ako puwesto may mali akong nagawa. Hanggang sa marinig ko ang isang malamig na boses. "Carlota." Napatingin ako sa pinanggalingan niyon. Ang lalaking nasa gitna ng mahabang mesa ang nagsalita. Nakaupo siya na tila hari sa sarili niyang kaharian. Malamig ang titig. Matigas ang panga. At muk

Bigla siyang sumeryoso. Doon ako natigilan. Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid. Kanina lang ay malamig siya, nakakainis, at mayabang—pero ngayon, iba na. Ibang-iba. Hindi na siya mukhang naglalaro. Hindi na siya mukhang nang-aasar. Ngayon, para siyang taong sanay magdesisyon kung buhay o kamatayan ang nakasalalay. Dahan-dahan siyang umayos ng upo. At sa bawat galaw niya, mas lalo akong kinakabahan. Napansin kong huminto ang mga usapan sa paligid. Parang pati sila ramdam ang pagbabago ng atmospera. Tahimik. Nakakatakot na tahimik. Pagkatapos ay tumayo siya. Dahan-dahan. At lumapit sa akin. Mas lalo akong napaatras. Hanggang sa tumama ang likod ko sa sandalan ng upuan. Wala na akong takas. Nakita ko ang mata niya. Malalim. Malamig. Walang emosyon. Parang may binabasang desisyon sa isip niya. "Ilapit mo," malamig niyang utos. Napalunok ako. Hindi ko alam kung bakit ako sumusunod. Pero dahan-dahan kong inilapit ang tenga ko sa ka

Tahimik ang paligid, ngunit hindi iyon nangangahulugang payapa. Sa loob ng bar, nananatiling mabigat ang hangin—parang may tensyong nakasabit sa bawat sulok. Ang ilaw ay madilim at kulay bughaw at pula, sumasalamin sa makintab na sahig. Ang amoy ng alak, sigarilyo, at mamahaling pabango ay naghahalo sa hangin, nagbibigay ng kakaibang init sa lugar. Sa isang banda ay naroon ang mahihinang tugtog ng musika, sapat lamang para punuin ang katahimikan ngunit hindi sapat para takpan ang mga lihim na usapan. Sa VIP section, nakahilera ang mamahaling sofa at mesa ng salamin, kung saan madalas umupo ang mga taong may kapangyarihan. Ang bawat titig, bawat galaw, ay parang may ibig sabihin—parang sa lugar na ito, isang maling salita lang ay maaaring maging simula ng gulo o kamatayan.Tanging tunog ng baso, mahinang tugtog, at ang mabigat kong paghinga ang naririnig ko habang nakatayo ako sa gitna ng VIP area. Pakiramdam ko ay unti-unting sumisikip ang paligid kahit malawak naman ang silid.Nasa h

Hindi ko pa rin matanggap. Hanggang ngayon, parang paulit-ulit pa ring umiikot sa isip ko ang mga salitang binitiwan ni Crisanto. Sold to you. Para bang isang bagay lang ako na puwedeng bilhin, isang tao na kayang angkinin basta may sapat na pera. Nakakagalit. Nakakababa ng pagkatao. At higit sa lahat, nakakatakot. Nasa loob pa rin kami ng bar. Malakas ang tugtog, sumasabay ang ilaw sa bawat bagsak ng musika, at ang mga taong nasa paligid ay abala sa sarili nilang mundo. May nagtatawanan, may sumasayaw, may nag-uusap na parang normal lang ang lahat. Pero ako? Para akong naiwan sa gitna ng kaguluhan, pilit inuunawa kung paano ako napunta sa sitwasyong ito. Napahigpit ang hawak ko sa bag ko habang nakaupo sa sulok ng VIP area. Pakiramdam ko ay nakatali ako sa lugar na ito kahit wala namang lubid. Hindi ko alam kung anong klaseng kasunduan ang pinasok ko, pero malinaw sa akin na hindi na ito simpleng trabaho. Paminsan-minsan ay napapatingin ako kay Crisanto. Nandoon siya, kalmado lan

Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat ang gabi ngayon. Tahimik ang buong mansyon ni Crisanto, ngunit ang katahimikan na iyon ay hindi nagbibigay sa akin ng kapayapaan. Sa halip, lalo lang akong kinakabahan. Ilang araw na akong narito sa poder niya, at kahit paulit-ulit kong sabihin sa sarili ko na pansamantala lang ito, hindi ko pa rin maiwasang maramdaman na parang unti-unti akong nilalamon ng mundong ito. Nakatayo ako sa veranda ng malaking silid na ibinigay niya sa akin. Mula rito, tanaw ko ang ilaw ng lungsod. Ang Quezon City sa gabi ay buhay na buhay—mga sasakyan, ilaw, at mga taong hindi ko kilala. Pero ako? Pakiramdam ko nakakulong ako. Hindi ko pa rin matanggap kung paano nagbago ang lahat. Mula sa simpleng paghahanap ng trabaho… Hanggang sa mapunta ako rito. Sa mundo ni Crisanto Olivio Justo. At sa bawat araw na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman na wala na akong kontrol sa sarili kong buhay. Napahawak ako sa railing at napapikit. Lola… Kumust