All Chapters of Sold to the Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 1): Chapter 1 - Chapter 5

"Sigurado ka na?"Iyon ang unang tanong ni Nimuel nang huminto kami sa harap ng isang bar.Napatingin ako sa malaking neon sign na kumikislap sa madilim na gabi. Halos hindi ko mabasa ang pangalan dahil sa kaba na unti-unting sumisikip sa dibdib ko. Para bang may sariling buhay ang lugar. Ang mga ilaw ay naglalaro sa dilim ng gabi, nagbibigay ng kakaibang kulay sa paligid. Mula sa labas pa lamang ay rinig na ang malakas na tugtog ng musika, ang halakhakan ng mga tao, at ang tunog ng mga basong nagkakabanggaan.Hindi ko alam kung bakit tila biglang bumigat ang pakiramdam ko.Gabi na nang umalis ako sa bahay.Nagpaalam ako kay Lola na may night shift ako sa bagong trabaho.Napahigpit ang hawak ko sa strap ng lumang bag na nakasabit sa aking balikat. Hindi ako sanay sa mga ganitong lugar. Hindi ako lumaki sa mundong puno ng alak, sigarilyo, at magulong kasiyahan. Ang alam ko lamang ay ang maliit naming bahay, ang paulit-ulit na problema sa pera, at ang araw-araw na pakikipaglaban para m

Ilang oras na kaming nag-uusap ngunit pakiramdam ko ay wala namang nangyayari. Paulit-ulit lang ang mga tanong at sagot. Nakangiti ako paminsan-minsan para maging magalang, pero sa totoo lang ay pagod na pagod na ako. Napabuntong-hininga ako habang palihim na tumitingin sa paligid. Mas mukhang masaya pa ang mga nasa kabilang mesa kaysa sa amin. May mga nagtatawanan, may nagkukuwentuhan, at may mga mukhang komportable na sa kanilang mga kasama. Samantalang ako? Pakiramdam ko ay gusto ko nang umuwi. Unti-unti nang nauubos ang natitirang lakas at pasensya ko sa lugar na ito. Hindi ako komportable sa ingay, sa mga taong hindi ko kilala, at sa mga titig na parang sinusuri ang bawat galaw ko. Habang tumatagal, mas lalo kong nami-miss ang simpleng katahimikan ng bahay. Iyong lugar kung saan hindi ko kailangang magpanggap, ngumiti nang pilit, o makisama sa mga taong wala naman talagang pakialam sa akin. Sa bawat minutong lumilipas, iisa lang ang nasa isip ko—ang matapos na ang gabing

Wala talaga akong gusto sa ganito. Iyong tipong kasama mo siya sa iisang lugar, tapos parang inaasahan nilang okay ka lang—parang normal lang lahat. Napatingin ako kay Crisanto nang mabilis lang. Sandali lang. Parang gusto ko lang siguraduhin na hindi ako nag-iimagine. Pero sa isip ko, ang dami nang pumapasok. Mabilis akong mag-overthink. Kapag tahimik siya, iniisip ko may problema. Kapag nagsasalita siya, iniisip ko baka hindi naman para sa akin. Kapag tumitingin siya, iniisip ko baka may ibang tinitingnan siya. At ngayon… may kausap siyang ibang lalaki tungkol sa kung ano-ano. Mga “sweet words” daw. Napahigpit ang hawak ko sa kamay ko. "Ayoko nito." ani ko, mahina pero halatang naiirita. Ayoko ng ganitong pakiramdam. Yung parang ikaw lang yung hindi sigurado sa lahat. Yung parang ikaw lang yung hindi kabilang. Napatingin ako ulit sa kanya. Si Crisanto Olivio Justo. Malamig ang aura niya gaya ng dati. Parang walang pakialam sa mundo. Parang lahat ng si