prologo

XARINA AMARA SANTOS POVAng gabing iyon ay tila isa sa pinakamadilim na gabing hinarap ni Amara. Ang ulan ay walang tigil sa pagbuhos sa labas ng mansyon, kasabay ng malalakas na kulog na tila nagbibigay ng babala sa kung anong kapahamakan ang darating. Sa loob ng silid na dati ay puno ng init at pagmamahalan, ngayon ay nananaig ang lamig na tila tumatagos hanggang sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa.Nakatayo si Amara sa harap ni Alexander Vance—ang lalaking inialay niya ang kanyang buong pagkatao, ang lalaking pinaniwalaan niyang siya ang kanyang tadhana. Sa loob ng tatlong taon, ibinigay niya ang lahat: ang kanyang oras, ang kanyang katapatan, ang kanyang puso, at maging ang kanyang kinabukasan. Para kay Amara, si Alexander ang kanyang mundo, ang kanyang simula at katapusan. Ngunit sa gabing iyon, unti-unti niyang nakikita ang pagguho ng mundong itinayo niya sa paniniwalang totoo ang pagmamahal ng lalaking ito.Tumingala siya sa mukha ng lalaking mahal niya, at doon niya nakita ang k

kabanata 1

AMARA POVSa nang isang taon, tila isang bagong mundo ang nabuo sa buhay ni Amara. Ang dating babaeng marupok, puno ng luha, at handang yumuko para lamang mapanatili ang pagmamahal ng isang lalaki—ay wala na. Sa kanyang pwesto ay nakatayo ngayon ang isang babaeng matalim ang tingin, matatag ang paninindigan, at puno ng isang layuning hindi na maaaring matitinag pa.Nang iwan siya ni Alexander Vance noong gabing iyon, akala niya ay katapusan na ng kanyang mundo. Akala niya ay hindi na makakabangon pa ang kanyang pusong wasak na wasak na. Ngunit ang sakit na dulot ng pagtataksil ay nagsilbing matibay na pundasyon ng kanyang pagbabago. Ang bawat luha na pumatak ay naging tubig na nagpatibay sa kanyang kalooban, at ang bawat alaala ng paghamak sa kanya ay naging gatong upang maging mas matapang, mas maganda, at mas makapangyarihan kaysa sa dati.Umalis siya ng bansa ilang araw matapos ang gabing iyon. Hindi para magtago, kundi upang mag-aral, lumago, at hubugin ang kanyang sarili sa isang

kabanata 2

AMARA POVAng mga salitang binitawan ko ay tila naging binhi na itinanim ko sa kanyang isipan. Mula noong araw na iyon, naramdaman ko ang pagbabago sa kanyang pakikitungo sa akin. Hindi na siya ang lalaking may lamig sa puso at paghamak sa tingin; sa halip, napalitan ito ng pagkagulat, kuryosidad, at unti-unting pagbabalik ng atensyon na matagal ko nang inaasam.Alam kong hindi madaling sirain ang pundasyong binuo nila ni Isabella sa loob ng isang taon. Ngunit ang tunay kong sandata ay hindi poot o inggit—ito ay ang pagpapakita sa kanya ng kung ano ang nawala sa kanya, at kung ano ang maaari pa niyang makuha kung siya ay muling lilingon sa akin.Sa mga sumunod na linggo, sinigurado kong madalas kaming magkita sa mga pagtitipon ng mga negosyante, sa mga pagpupulong, at sa mga okasyong sosyal kung saan alam kong madalas siyang pumunta. Hindi ko siya hinahabol, hindi ko siya tinatawagan nang walang dahilan, at hindi ko ipinaparamdam na kailangan ko siya. Sa kabaligtaran, ipinakita ko sa

kabanata 3

AMARA POVMatapos ang gabing iyon, tila bumukas ang isang pinto na matagal nang nakakandado sa pagitan namin. Ngunit hindi ko hinayaang agad kaming mapadpad sa pisikal na ugnayan lamang. Alam kong kung doon lang iikot ang aming samahan, madali rin itong mawawala at magsasawa siya. Ang tunay na susi upang manatili siya sa akin ay ang pagpasok sa kanyang isipan at puso sa pamamagitan ng mga salita—ang maging taong laging handang makinig, umintindi, at magbigay ng kaisipang hindi niya matatagpuan sa iba.Kaya naman sa mga sumunod na araw, mas madalas kaming nagkikita sa mga tahimik na lugar—sa isang pribadong silid sa kainan, sa harding malayo sa mata ng publiko, o minsan ay sa aking sariling tahanan kung saan sigurado akong walang makakakita sa amin. Sa mga pagkakataong ito, ang oras ay inilalaan namin sa pakikipag-usap, at doon ko mas lubos na nakikilala ang lalaking ito, at doon ko rin mas lubos na naipapakilala ang aking sarili sa kanya.Isang hapon, habang nakaupo kami sa balkonahe

kabanata 4

AMARA POVMula noong gabing iyon, tila naging ugali na namin ang pag-uusap nang mahaba at malalim. Hindi na lamang ito tungkol sa mga pangyayari sa labas o sa mga simpleng bagay—lumalalim na ang aming mga talakayan, humahawak sa mga pinakaloob na bahagi ng aming mga damdamin, paniniwala, at kahit na ang mga bagay na matagal na niyang itinatago sa kanyang puso. Alam kong sa bawat salitang ibinabahagi niya sa akin, lalo siyang nagiging bulnerable, at lalo ko siyang nahahatak palapit sa bitag na inihanda ko.Isang hapon, muli kaming nagkita sa parehong tahimik na tahanan ko. Ang hangin ay presko, at ang ilaw ng araw ay dahan-dahang kumukupas, na nagbibigay ng malambot na liwanag sa buong paligid. Nakaupo kami sa mahabang upuan sa hardin, may hawak na kani-kanilang baso ng malamig na inumin, at sa sandaling iyon, siya ang muling nagsimula ng usapan, tila may mabigat na nais ilabas.“Amara,” panimula niya, ang kanyang tinig ay seryoso at puno ng pag-iisip. “Madalas kong tanungin ang aking

Kabanata 5

Pananaw ni AmaraMula noong gabing iyon, tila naging ugali na namin ang pag-uusap nang mahaba at malalim. Hindi na lamang ito tungkol sa mga pangyayari sa labas o sa mga simpleng bagay—lumalalim na ang aming mga talakayan, humahawak sa mga pinakaloob na bahagi ng aming mga damdamin, paniniwala, at kahit na ang mga bagay na matagal na niyang itinatago sa kanyang puso. Alam kong sa bawat salitang ibinabahagi niya sa akin, lalo siyang nagiging bulnerable, at lalo ko siyang nahahatak palapit sa bitag na inihanda ko.Isang hapon, muli kaming nagkita sa parehong tahimik na tahanan ko. Ang hangin ay presko, at ang ilaw ng araw ay dahan-dahang kumukupas, na nagbibigay ng malambot na liwanag sa buong paligid. Nakaupo kami sa mahabang upuan sa hardin, may hawak na kani-kanilang baso ng malamig na inumin, at sa sandaling iyon, siya ang muling nagsimula ng usapan, tila may mabigat na nais ilabas.“Amara,” panimula niya, ang kanyang tinig ay seryoso at puno ng pag-iisip. “Madalas kong tanungin ang