Semua Bab I'm The Mistress: Bab 1 - Bab 5

XARINA AMARA SANTOS POVAng gabing iyon ay tila isa sa pinakamadilim na gabing hinarap ni Amara. Ang ulan ay walang tigil sa pagbuhos sa labas ng mansyon, kasabay ng malalakas na kulog na tila nagbibigay ng babala sa kung anong kapahamakan ang darating. Sa loob ng silid na dati ay puno ng init at pagmamahalan, ngayon ay nananaig ang lamig na tila tumatagos hanggang sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa.Nakatayo si Amara sa harap ni Alexander Vance—ang lalaking inialay niya ang kanyang buong pagkatao, ang lalaking pinaniwalaan niyang siya ang kanyang tadhana. Sa loob ng tatlong taon, ibinigay niya ang lahat: ang kanyang oras, ang kanyang katapatan, ang kanyang puso, at maging ang kanyang kinabukasan. Para kay Amara, si Alexander ang kanyang mundo, ang kanyang simula at katapusan. Ngunit sa gabing iyon, unti-unti niyang nakikita ang pagguho ng mundong itinayo niya sa paniniwalang totoo ang pagmamahal ng lalaking ito.Tumingala siya sa mukha ng lalaking mahal niya, at doon niya nakita ang k

AMARA POVAng mga salitang binitawan ko ay tila naging binhi na itinanim ko sa kanyang isipan. Mula noong araw na iyon, naramdaman ko ang pagbabago sa kanyang pakikitungo sa akin. Hindi na siya ang lalaking may lamig sa puso at paghamak sa tingin; sa halip, napalitan ito ng pagkagulat, kuryosidad, at unti-unting pagbabalik ng atensyon na matagal ko nang inaasam.Alam kong hindi madaling sirain ang pundasyong binuo nila ni Isabella sa loob ng isang taon. Ngunit ang tunay kong sandata ay hindi poot o inggit—ito ay ang pagpapakita sa kanya ng kung ano ang nawala sa kanya, at kung ano ang maaari pa niyang makuha kung siya ay muling lilingon sa akin.Sa mga sumunod na linggo, sinigurado kong madalas kaming magkita sa mga pagtitipon ng mga negosyante, sa mga pagpupulong, at sa mga okasyong sosyal kung saan alam kong madalas siyang pumunta. Hindi ko siya hinahabol, hindi ko siya tinatawagan nang walang dahilan, at hindi ko ipinaparamdam na kailangan ko siya. Sa kabaligtaran, ipinakita ko sa

AMARA POVMula noong gabing iyon, tila naging ugali na namin ang pag-uusap nang mahaba at malalim. Hindi na lamang ito tungkol sa mga pangyayari sa labas o sa mga simpleng bagay—lumalalim na ang aming mga talakayan, humahawak sa mga pinakaloob na bahagi ng aming mga damdamin, paniniwala, at kahit na ang mga bagay na matagal na niyang itinatago sa kanyang puso. Alam kong sa bawat salitang ibinabahagi niya sa akin, lalo siyang nagiging bulnerable, at lalo ko siyang nahahatak palapit sa bitag na inihanda ko.Isang hapon, muli kaming nagkita sa parehong tahimik na tahanan ko. Ang hangin ay presko, at ang ilaw ng araw ay dahan-dahang kumukupas, na nagbibigay ng malambot na liwanag sa buong paligid. Nakaupo kami sa mahabang upuan sa hardin, may hawak na kani-kanilang baso ng malamig na inumin, at sa sandaling iyon, siya ang muling nagsimula ng usapan, tila may mabigat na nais ilabas.“Amara,” panimula niya, ang kanyang tinig ay seryoso at puno ng pag-iisip. “Madalas kong tanungin ang aking